Een heel bijzondere nieuwkomer in het wereldje van Amerikaanse rootsmuziek is Bhi Bhiman. Zijn ouders emigreerden van Sri Lanka naar de Verenigde Staten en die exotische achtergrond verschaft de singer-songwriter een geheel eigen geluid. De liedjes op Bhiman (Tummy Touch/Bertus) zijn te situeren tussen folk en soul en vallen op door een combinatie van humor en maatschappijkritiek. Bhiman zingt over te grote ego’s in te snelle auto’s (Take What I’m Given) en topondernemers die over de rug van de gewone man een crisis meer…

Not Waving But Drowning (Union Music Store), het debuut van The Self Help Group,  begint met sonisch gekraak alsof er iemand aan de zenderknop van een radio draait. Een ouderwets geluid, dat past bij een ouderwets klinkende plaat. The Self Help Group komt uit het Engelse Brighton en combineert op aparte wijze klassieke folkrock met americana. De banjo speelt een belangrijke bijrol in het geluid van de band. Belangrijkste troefkaart is echter het vocale vuurwerk dat ten toon gespreid wordt. De zang wordt verzorgd door meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Mikael Persson? De singer-songwriter uit Zweden brengt op Marks & Bleeds (Paraply Records/Hemifran) popliedjes die de positieve sound van de jaren zestig combineren met het rockgeluid van de jaren tachtig. Dan meer…

Wie hem wel eens live aan het werk heeft gezien, hoopte vast en zeker dat Richard Thompson zich op Electric (Proper/Rough Trade) eens volledig op zijn elektrische gitaar zou richten. Natuurlijk doet de legendarische folkrocker dat niet. Hij is veel te goed om zichzelf op wat voor manier dan ook te beperken. Niettemin trekt hij direct fel van leer op het instrument op Stony Ground. Toch al de eerste beloning op deze sterke plaat. Zoals te verwachten viel van een ongekende vakman als Thompson weet hij precies waar hij met puntig spel accenten meer…

The Freedom To Fail (Small And Nimble Records/Blue Corn/Rough Trade) begint met wat omzwervingen tussen Texas en de Missisippi-delta. Stevige gospel met spannende trompetflitsen (Red Dirt) in een funky stijl, een oud slavenlied (Sink’ Em Low) in gospelstijl, een verkenning met slidegitaar (The Things That Matter) en daar tussendoor de gitaren in seventiesrockstand op The Hard Way. Het is voor Guy Forsyth niet genoeg. Hij wil andere terreinen verkennen. Zo doet Can’t Stop Dancing aan als Frans cabaret. Komt niet alleen door meer…

Vorig jaar toerde Alex McMurray nog door Nederland. We ontvingen toen zijn cd The Human Cannonball maar besloten deze leuke plaat, vanwege het feit dat het hij al wat ouder was, niet te bespreken. Nu ligt daar ineens zijn nieuwe plaat en die bespreken we graag. Alex McMurray is een muzikant uit New Orleans en dat hoor je.  I Will Never Be Alone In This Land (Threadhead Records) bevat 12 nummers die meanderen tussen blues, jazz, soul en rock en die hier en daar een snufje country hebben meegekregen. Met een beetje fantasie zou je kunnen meer…

The Desoto Caucus is de Deense versie van Giant Sand, maar dan zonder Howe Gelb. Offramp Rodeo (Glitterhouse Records/Munich) is stoffig en cool, het biedt complexe soundscapes die zijn ingebed in gortdroge rootsrock. Er is maar heel weinig tegen deze tweede plaat van de Denen in te brengen, behalve dan dat de op het inlegvel als ‘original instigator, inspirator, and master music mind’ Howe Gelb er dus niet bij is. Zonder diens geniale invallen is dit alles toch echt minder spannend. Mist het een beetje persoonlijkheid. Hoe aardig het allemaal ook klinkt.

Het zou zo maar kunnen dat de nieuwe plaat van LeE HARVeY OsMOND (ja, dat vreemde gebruik van kapitalen schijnt te horen) in de Lage Landen helemaal niet wordt opgepikt. Te hip voor traditionalisten en te ouderwets voor hipsters. Dat zou verrekte jammer zijn want The Folk Sinner is een album dat zeer de moeite waard is. Eerst maar even iets over LHO: een project van Tom Wilson, die in het verleden furore maakte, althans in thuisland Canada, met Junkhouse en die tegenwoordig een van de prominente leden is van Blackie and the Rodeo Kings. Belangrijkste meer…

Er wordt wat afgejammerd op Come Cry With Me (Normaltown Records) van Daniel Romano. Meestal gaat het om de liefde. Soms is de oorzaak nog tragischer. Op The Middle Child wordt het middelste kind door zijn moeder in de steek gelaten. Een leven op de bodem van de fles, dat is het gevolg. Zo ongeveer in zijn eentje heeft de jonge Canadees Romano een album in elkaar gestoken waar geen fan van Gram Parsons omheen kan. Vooral diens soloplaten zijn een bron van inspiratie geweest. Romano deed bijna alles zelf. Slechts enkele meer…

Red Sovine is bekend om zijn tranentrekkende truckersliedjes. Het meest bekende voorbeeld daarvan is Teddy Bear, het supersentimentele verhaal over een jongetje dat via een 27 mc bakkie contact zoekt met vrachtwagenchauffeurs. De apparatuur was van zijn vader, een trucker die een maand eerder is verongelukt. Het gehandicapte joch hoort elke avond hoe zijn moeder huilend in slaap valt. Zelf is hij al net zo eenzaam. (Cowboy) Gerard de Vries had nog een hit met een Nederlandstalige versie… Nou ja, op I’m The Man – A Starday Singles Anthology (Ace/Munich) meer…