Lekker cd’tje van Steven Casper & Cowboy Angst met de speelduur (24 minuten) van een ep, dit Trouble (Silent City Records). You’ve got me jumping like a cat on a hot tin roof zingt Casper en een dameskoortje geeft het liedje voldoende soul om hem te geloven. Soul Deep heeft een lekkere melodie, ergens tussen The Hollies en Tom Petty, waarin mondharmonica en steel hun moment nemen. De moeilijkheden van Trouble blijken nogal mee te vallen, gezien de opgewekte accordeonklanken en dito solo van steelgitaar. I don’t go looking for trouble, trouble comes looking for me, dat meer…

Grijs als de hoes is de muziek op Carolina (eigen beheer). JJ Schultz schept een kaal geluidsdecor op het merendeel van de acht liedjes op deze cd van een half uurtje. Mist en koude rillingen. Maar op het titelnummer valt hij even uit zijn rol als hij roept: What the fuck you want me to do? Het liedje van zeseneenhalve minuut komt langzaam op gang, het zijn de toetsen die Schultz bijstaan tijdens dat moment van frustratie. Karma Come Early is vervolgens een onvervalste meeslepende rocker in de stijl van Green On Red. Schultz begint meer…

Zaal voor zaal een publiek veroveren, zo hoort het eigenlijk. The Departed doet het op die manier. Zoals ooit een band als Led Zeppelin het deed. Waarom die vergelijking? Welnu, de hoesfoto van Adventus (Blue Rose/Sonic Rendezvous) werd geschoten tijdens een concert van Led Zeppelin in Fort Worth, Texas. Daar werd zo hard gespeeld dat de politie die er als veiligheidsdienst optrad met kogels in de oren het geluid probeerde te dempen. The Departed vond het wel een mooi beeld. Mooi van lelijkheid neem ik dan maar aan. Hoe dan ook, veel meer…

Ad Vanderveen was de Nederlandse Neil Young. Was. Verleden tijd. Hij heeft zijn eigen stijl ontwikkeld, zodanig dat die eeuwige vergelijking eigenlijk niet meer terzake doet. Driven By A Dream (Blue Rose/Sonic Rendezvous) kan in elk geval heel goed zonder. Vanderveen presenteert zich als een rockende troubadour in het americanasegment. Niet zonder succes, naar aanleiding van dit album wordt een Europese tournee gemaakt. De liedjes zijn steeds belangrijker geworden, het raggen op de elektrische gitaar is niet meer meer…

The Kingstons Springs is een jong bandje uit Nashville, Tennessee, dat het een en ander door elkaar gooit, maar zich verre houdt van country. Garagerock en blues, elementair en kaal, gruizig opgenomen, sixtiesbeat in een onduidelijke mix met de gitaren op de achtergrond, dat zijn zomaar wat aantekeningen bij Sa Betise, het eerste nummer van The Kingston Springs (eigen beheer). Weight Of This World begint met het een bluesmuur als Jon Spencer, maar al snel breken er mooie akkoorden doorheen. Ook blijkt dat deze jongens meer…

Andrew Strong speelde een rol in de uiterst succesvolle film The Commitments. Liefst 16 miljoen exemplaren gingen er over de toonbank van de soundtrack. In de film uit 1991 vormt jeugd uit Dublin een soulband die zich uitleeft met het repertoire van Otis Redding, Aretha Franklin en andere soulgrootheden. Strong trad daarna op met Rolling Stones, Elton John, Lenny Kravitz, Prince, Deep Purple, Bryan Adams en vele anderen. Zijn albums behaalden platinum. The Commitments Years And Beyond – Live (Dixiefrog) is de weergave van meer…

Alcoholproblemen, drugsellende en relatieleed. Dat vat in het kort het trieste leven van Billy Marlowe samen. En dan was er nog die plaat die hij in de jaren tachtig maakte in New York. Ook een mislukking, want Show Me The Steps (NewTex Records) moest het zonder promotie en distributie doen. Er werden wat cassettes en enkele vinylexemplaren van gemaakt en dat was het dan. Het album wordt nu alsnog onder de aandacht gebracht middels een release op cd. Marlowe heeft het niet meer mogen meemaken. Hij overleed in 1996 op 53-jarige leeftijd. In 1983 meer…

Chris Stamey heeft het druk gehad. Vorig jaar verscheen voor het eerst in jaren een album van The dB’s. Verder reisde hij over de wereld om in wisselende bezettingen het legendarische album Third van Big Star uit te voeren. Op zijn nieuwe album Lovesick Blues (Yep Roc/Munich) rust hij uit. Stamey ligt op bed en staart door het raam naar die ene ster. Hij heeft het over tamboerijnen en zingt bijna fluisterend op het tweede nummer van de plaat, London getiteld. Op opener Skin wordt een Franse hoorn ingezet. Het intieme geluid kan meer…

Heel soms maak je het mee. Dat je een album hoort dat bij de eerste tonen al verraadt dat het goed is. Een album dat nummer voor nummer helemaal okay is. Zo erg dat je  na het zoveelste mooie liedje denkt dat het zo niet door kan gaan. En dat het volgende nummer toch ook weer raak is. David Luning deed het. Met z’n debuut notabene. Just Drop On By heet de plaat.  Wonderbaarlijk, vanaf de eerste tot en met de laatste toon: BAM! Luning, afkomstig uit het noorden van Californië, is een nog jonge singer-songwriter met meer…

The Bean Pickers Union is een collectief van musici uit het noordoosten van Amerika. Chuck Melchin (zang, akoestische gitaar, tremelogitaar, mandoline) is de spil. Better The Devil (Inseam Records) bevat liedjes die tamelijk divers zijn. Ze zijn allemaal van de hand van Melchin. Het album begint met de korte instrumental Proem (twee akoestische gitaren, een viool en mandoline). Op Magnolia klinken toetsen en heel in de verte een slidegitaar. In Burning Sky wordt met brushes losjes op de drums geroffeld, wat goed past bij de Mexicaanse sfeer. Vooral de meer…