De Britse bluesrocker Ian Siegal levert met Candy Store Kid (Nugene Records/Bertus) een plaat af als een overheerlijk snoepje. Direct al met de countrysoul van Bayou Country overtuigt Siegal volledig en dat houdt hij de hele plaat vol. Ian Siegal & The Mississippi Mudbloods is dan ook niet zomaar een stelletje sukkels. Naast Siegal hebben we hier te maken met de broers Luther en Cody Dickinson (North Mississippi Allstars), Alvin Youngblood Hart, Garry Burnside en Lightnin’ Malcolm. Dat we hier van een echte groep kunnen spreken blijkt wel uit meer…

Niet alles uit Muscle Shoals, Alabama, heeft soul. Neem The Long Goodbye (Arkam Records/Bertus) van John Paul White, een plaat vol mooizingerij waar ik niets mee kan. Met de opener Losing Me is White me al bijna kwijt. Het lijkt verdorie Coldplay wel. Op Black Cloud, met nogal lelijke drums en dito gitaarpartij, is geen donderwolk te bekennen. Op Alien doet White heel erg zijn best. Is het bloed daarbij zo naar zijn hoofd gestegen dat bewustzijnsvernauwing is opgetreden? Of zou de man die samen met Joy Williams als The Civil Wars diepe meer…

Het kan ons vaak niet obscuur genoeg zijn. Langs de digitale snelweg reizen we door het zuiden van Alabama om daar in een oude katoenschuur een bandje te vinden dat een interessante americana-cd heeft uitgebracht. Maar soms hoeven we niet zo ver te reizen. Gebeurt het gewoon onder onze neus. De Nederlandse Vera van Heeringen heeft namelijk met Standing Tall een plaat uitgebracht die er wezen mag. Nu behoeft die eigen neus enige nuancering. Vera van Heeringen woont immers al langere tijd met haar gezin in meer…

Op Down In The Barnyard gaf Rachel Brooke een draai aan oude Appalachenmuziek. Op A Killer’s Dream (eigen beheer) richt ze zich meer op countryblues en oude jazz. Een cover van Every Night About This Time betreft dan ook niet het nummer van Dave Alvin, maar de compositie van Fats Domino en Dave Bartholomew. Op Late Night Lover gaat ze zelfs helemaal terug naar de tijden van Bessie Smith en Ida Cox. Met het zelfverkozen isolement van Life Sentence Blues komt ze akelig dicht bij de kern van de blues, namelijk twijfel en angst voor meer…

Het was nogal ongelukkig dat ik in de recensie van When The Dust Settles The Parlor Soldiers naar de frontlinie schoof om daar de plaats in te nemen van The Civil Wars. Want kort nadat The Civil Wars de strijd staakten, capituleerden ook The Parlor Soldiers. Het duo Alex Culbreth en Karen Jonas ging net als John Paul White en Joy Williams uit elkaar. Met Alex Culbreth & The Dead Country Stars (eigen beheer) ligt er inmiddels nieuw werk van de mannelijke helft van het duo. Het is maar de vraag hoe de artiest uit de Amerikaanse staat meer…

Tsjonge, wat schrijft die Mic Harrison toch lekkere liedjes. Zijn nummers kunnen krachtig uit elkaar spatten en zitten vol catchy hooks, koortjes en solo’s. Kortom, alles wat popmuziek verslavend maakt. Mic Harrison and the High Score leveren het allemaal op Still Wanna Fight (Real Much Records). Rock And Roll Clothes klinkt net zo verbeten als Joe Jackson op zijn debuut. Het is puntig als de witte schoenen op de hoes van Look Sharp. Harrison heeft een verleden in The V-Roys, die geweldige band die country met de vaart van garagerock en de melodieën meer…

Forgive My Future is het vierde album van de uit Golden, Colorado afkomstige singer-songwrtiter Thomas Hine. Ik ken de eerdere albums van Hine niet en weet dus niet of hij een constistent ouvre heeft. Forgive My Future staat in elk geval vol akoestische folksongs die multi-instrumentalist Hine zelf laagje voor laagje heeft ingespeeld. Het ligt dicht tegen tegen het zogenoemde lo-fi aan, maar daar is het toch net te gestileerd voor. Slechts hier en daar, om precies te zijn, in twee gevallen, heeft Hine de hulp ingeroepen van meer…

Derek Hoke heeft met Jason Isbell, Caitlin Rose, Cory Chisel, Chris Scruggs, Bryan Owings, Mike Daly en leden van Raconteurs sterke persoonlijkheden om zich heen verzameld op Waiting All Night (Electric Western Records/Thirty Tigers). Met deze mensen bepaalt hij niettemin zelf de richting. En dat is die van ouderwetse country. Not your dad’s country, but your granddad’s country. The REAL country, zoals hij het zelf zegt. Is het dan vreemd dat het album met Lonely Street aanvangt met een nummer dat qua melodie meer…

Van de Belgische singer-songwriter HT Roberts verschenen tot nu toe 7 cd’s. Country Music Makes Me Cry is zijn achtste. Een bijzondere, want in zijn geheel live opgenomen tijdens een optreden, met bijzondere gasten, in januari van 2012. Op de plaat staan veel nummers uit de beginperiode (vanaf de tweede helft van de jaren ’90) van de uit Gent afkomstige Roberts. Mooi gedaan, de livesetting geeft de zelfgeschreven nummers een zekere pit die ze soms ontberen op de studioalbums. Wat ook meer…

We hebben het hier nog nooit gehad over Arbouretum. Da’s niet zo gek want de muziek van dit kwartet uit Baltimore, dat sinds begin van dit millenium aan de weg timmert, ligt een beetje buiten de randen van wat we nog alt.country noemen. Hoewel, die grenzen zijn tegenwoordig behoorlijk vaag. Dave Heumannn en de zijnen maken zoiets als… grunge folk? Een beetje alsof Will Oldham wil klinken als Neil Young in zijn Le Noise-tijd, ondersteund door Pearl Jam. Coming Out Of The Fog (Thrill Jockey/Konkurrent) biedt logge midtempo rocksongs meer…