Alles is groen en glooiend aan Places (eigen beheer) van James Justin & Co., een trio uit Richmond, Virginia. Het album is de weerslag van de vele reizen door Amerika. De rollende heuvels tussen de steden brengen niets dan groen. James Justin Burke (gitaar, zang), Tom Propst (bas, zang) en Bailey Horsley (banjo, zang) brengen vloeiende samenzang die als een rivier door het landschap meandert. Het is het Amerika dat we kennen van softe psychedelica eind jaren zestig. Het is het Amerika waar een regenboog de omgeving in het allermooiste licht zet. Het is meer…

Wie Phantom Limb inmiddels heeft grijsgedraaid, moet nu maar eens de aandacht verleggen naar Samantha Martin & The Haggard. De Canadese zangeres heeft namelijk ook een ijzersterk album vol countrysoul afgeleverd. Samantha Martin & The Haggard (eigen beheer/Sonic Rendezvous) is een debuut waarop de band negen eigen nummers brengt en vier covers. De blanke Martin is gezegend met een zwarte stem, waarmee ze geen moment forceert. Zelfs als ze schreeuwend als een Janis Joplin Heavy Load neerlegt, doet ze meer…

Platenmaatschappij RCA contracteerde in 1956 de pas 15-jarige Janis Martin om haar te lanceren als The Female Elvis. Haar eerste single verkocht 750.000 exemplaren, maar in 1958 werd ze aan de kant geschoven omdat ze zwanger was. Daarna was het in feite over voor de vrouwelijke Elvis. In 1995 was ze even terug nadat Rosie Flores haar uitnodigde mee te zingen op Rockabilly Filly. In 2007 werd de samenwerking voortgezet met The Blanco Sessions (Cow Island Music/Sonic Rendezvous), die pas dit jaar op cd verschenen. De opnamen maken duidelijk wat een talent meer…

Na de new wave rockabilly van het titelnummer Working Girls Guitar (Bloodshot Records/Bertus) en Little But I’m Loud roetsjt Rosie Flores langs nog wat andere stijlen. New country in het met steelgitaar getoonzette werkje Yeah, Yeah en garagerock in het instrumentale Surf Demon #5. En nog zo het een en ander. Het geheel is te slapjes en onsamenhangend om indruk te maken. Drug Store Rock And Roll zou gebruikt kunnen worden voor een brave musical over de jaren vijftig. Het kindstemmetje dat Flores opzet gaat ook irriteren, vooral meer…

Voor vernieuwing moet je niet zijn bij The Ragged Orchids. Melodieuze altcountry zoals het te vinden is op The Ragged Orchids (eigen beheer), het titelloze debuut van deze band uit Greenville, South Carolina, hebben we al veel vaker gehoord. Songschrijver Scott Hart is er zo een die het heeft over plaatsen en verlokkingen ver weg van de eigen omgeving. Tegenover die drang om de wereld te verkennen staat de realiteit van de dagelijkse beslommeringen. Toch schuilt ook daarin een zekere bekoring, hoe valt anders te verklaren dat dit thema meer…

Met de strofe the sky is smiling and so am I valt Forest Sun aardig te plaatsen. De singer-songwriter uit San Francisco zoekt zijn inspiratie langs de Californische kust en in het woestijnlandschap meer landinwaarts. Just Begun (Painted Sun Records) werd opgenomen in de Wavelab Studios in Tucson, Arizona, met Craig Schumacher achter de knoppen. De plaat begint met het titelnummer, dat gekenmerkt wordt door een relaxte groove. De rode draad op deze plaat is de zorg voor de natuur. Op de achterkant van het hoesje staan logo’s meer…

Sugarfoot was eind jaren ‘50 de naam van een Amerikaanse cowboyserie, met onder anderen een nog jonge Dennis Hopper in een van de bijrollen. Het is ook een nieuw project van Øyvind Holm en Hogne Galåen. Deze twee Noren brachten eerder al een aantal platen uit als Deleted Waveform Gatherings waarbij het accent meer lag op licht psychedelische jaren ’60-pop. Gelet op het gebodene op This Love That We Outwore (Crispin Glover Records) mag je er vanuit gaan dat ze ook vaak naar The Byrds èn de latere meer…

De Brabantse Amsterdammer Theo Sieben verraste vorig jaar met Until Grass, een prachtige schijf met indiefolk. En nu al ligt er een tweede plaat, Invite To Dance (Kletter Records). Een plaat die ten opzichte van z’n voorganger wat kaler en toegankelijker is geworden. Sieben is een klassiek geschoolde gitarist, maar stelt zijn kunde op dit instrument (en de dobro) geheel ten dienste van zijn liedjes. Verwacht dus geen ingewikkelde solo’s. Hij wordt vaak bijgestaan door Judith Kolen (zang en viool) en in sporadische gevallen meer…

Lilly Hiatt is de dochter van John Hiatt. Dat is zo’n feitje waardoor haar naam wel zal blijven hangen. Let Down (Normaltown Records) is het debuut van Lilly Hiatt and the Dropped Ponies. Dat is een album met zijn momenten. Angry Momma is zo’n nummer dat opvalt door de krachtige, bijna agressieve toon. Hiatt heeft een wat dunne, vrij hoge stem die echt wel geschikt is voor country van het alternatieve soort. Alleen valt ze er (nog) niet echt mee op. Misschien maakt haar gitariste Beth Finney wel de meeste indruk. Die kan namelijk tekeer gaan als meer…

Traveling Alone (Yep Roc/Munich) heet het nieuwste album van Tift Merritt. Dat mag zo zijn, in de studio heeft ze een uitgelezen stel musici tot haar beschikking. En dat is te horen. Niet in een krachtige aanpak, maar juist in de open structuur. De liedjes ademen dankzij het exquise spel van topkrachten Eric Heywood (pedal steel, lap steel, gitaren, banjo), John Convertino (drums, percussie), Marc Ribot (gitaren, Marxophone, ukelele) en Jay Brown (bas, zang). Merritt beseft dat ze in dergelijk gezelschap niets hoeft te forceren. Haar zang is puur, nergens ook maar meer…