De Amerikaan John Fullbright is deze maand in Nederland voor een flink aantal optredens. Gaat dat zien, want deze jonge artiest is een hele grote! Vorig jaar schreven we naar aanleiding van zijn Live At The Blue Door (zie recensie) al dat Fullbright een naam is om rekening mee te houden in de toekomst. Dat hij die belofte zo snel zou inlossen met een grandioze plaat als dit From The Ground Up (Blue Dirt Records) hadden we toch ook niet ingeschat. Op die liveplaat hoorden we een man met gitaar de traditie van Woody Guthrie voortzetten. Niet meer…

The Mystix bestaat uit vijf doorgewinterde veteranen uit Boston. Mighty Tone (eigen beheer) is het vierde album van de band waarin zanger/gitarist Jo Lily de leider is. Hij schreef drie van de twaalf nummers op deze cd, de rest bestaat uit covers. Mighty Tone is daarmee zo’n album waarvan je zou willen dat het meer eigen werk zou bevatten. Want muzikaal is dit helemaal top. De mannen spelen alsof ze het zelf allemaal hebben bedacht. Lily is als zanger helemaal in zijn element op het snijvlak van country en soul, blues en rock. Hij beschikt over een meer…

Aan de lijst van Amerikaanse punkrockers die (ook) het countryfolkpad opgaan komt gelukkig maar geen einde. Jason Kutchma is de volgende. Met enkele maten heeft hij, als JKutchma & the Five Fifths een mooie, intense, plaat uitgebracht: Pastoral (Last Chance Records). Kutchma strooit met prachtige observaties en zinnen: I’ve been wrong more than I’ve been right/My fault, I won’t deny/I hope at heaven’s gate, they make saints/From sinners who kept on trying (uit het titelnummer). De grote vraag is telkens: hoe goed te meer…

Zestig werd John Hiatt dit jaar. Zijn liedjes gaan nog altijd over de liefde. En daarin kun je het maar beter simpel houden. Dat is namelijk al moeilijk genoeg. I Just Don’t Know What To Say is een van de songtitels op Mystic Pinball (New West Records/Rough Trade). Het daarop volgende nummer is hij een stuk wijzer: I Know How To Lose You. En nee, natuurlijk vervelen al die liedjes over de liefde nooit. Immers, de liefde is de basis van het leven. Als er iets duidelijk wordt op dit album van Hiatt, dan is het dat wel. Het is de motor van het alledaagse meer…

In een oude pick-up truck scheurt The Reverend Peyton’s Big Damn Band over slingerende weggetjes door de bossen van Amerika. Between The Ditches (Side One Dummy Records) is een wilde rit waarbij de Dukes Of Hazzard met het zweet in de bilnaad om genade zouden schreeuwen. De dominee heeft alles al beleefd: Lost an engine outta deadwood / Transmission in the redwoods / Lost a dozen cat converters / All across the world (Brokedown Everywhere). Toch zijn ze niet achterlijk, deze hillbillies uit het zuiden van Indiana. Op het meer…

Met een opsomming van het instrumentarium van Bob Brozman op diens cd Fire In The Mind (Ruf Records/Munich) is er al een heleboel verteld over de muziek: National Reso-Phonic Tricone guitars and Baritone guitars; Bear Creek Kona Rocket Hawaiian guitar made by Bill Hardin; Ultrafox Django-styled guitar made by Michael Dunn; 1915 Vega Cello-Banjo; 1920’s Stella guitar; Marimbas; Percussion; Dugi (small tablas); Ukulele made by Greg Beeton; Baglama (small Greek bouzouki); Chaturangui (22-string Hindustani slide guitar). Het gebruik van meer…

Zelfs voor fans van White Stripes is de muziek van Holly Golightly blijkbaar iets te elementair. De Britse werkte wel eens samen met het duo, maar het heeft haar niet veel extra bekendheid opgeleverd. Waarschijnlijk vindt ze het ook wel prima zo, wars van trends als ze is. Op Sunday Run Me Over (Transdreamer/Bertus) is de garagerock van Holly Golightly and the Brokeoffs (in de praktijk gaat het alleen om de Amerikaan  ‘Lawyer’ Dave) doorspekt met invloeden uit oude country. Goddamn Holy Roll – met zulke songtitels mik je ook niet echt meer…

Het is herfst. De paddestoelen schieten uit de grond. De ideale tijd voor psychedelica zou je zeggen. Toch weten The Shrouded Strangers op Lost Forever (Izniz Records) daar niet van te profiteren. Slechts enkele momenten weten ze interesse op te wekken voor hun vreemde trip. Hallucinerend? Mwah, zonder middelen komt het echt niet aan. Omschrijvingen als ‘white noise atop sputtering Casio freakouts’, ‘discomforting childhood hallucinations’ of ‘fuzzed-out hillbilly stomps’ klinken interessanter dan hetgeen er uit de putjes meer…

The Onlies zijn niet alleen. Naast het duo Fawn Larson en Will Harrison uit Lafayette, Louisiana, bestaat er ook een trio tieners uit Seattle met dezelfde naam. Folk en bluegrass is waar het bij beide formaties om draait. Het titelloze The Onlies (eigen beheer) is een tamelijk traditioneel plaatje geworden. Het duo schrijft alle nummers zelf. De tweede helft van de plaat is iets sterker doordat het stel daar iets meer van gebaande paden durft af te wijken. Dat is bijvoorbeeld het geval op Narrow Road. Larson (fiddle, mondharmonica, piano en meer…

Vijf jaar na de opwindende countrysoul van het titelloze debuut van Drunken Prayer verschijnt Into The Missionfield (Fluff + Gravy Records). Na wat tussendoortjes de echte opvolger. Morgan Geer vaart met twaalf begeleiders deze keer een wat rustiger koers. Zo begint de cd met Brazil heel netjes, bijna softrockend, met gelukkig in de zang wel wat uithalen. Ain’t No Grave, een bewerkte traditional en de enige cover, schudt de boel een beetje op met een new wave beat met lekker toetsenspel. Always Sad meer…