Iris DeMent maakte in de jaren negentig drie prachtige platen waarop ze diep in haar ziel liet kijken. Daarna was het op. De Amerikaanse countryzangeres kreeg geen tekst meer op papier. Ze probeerde het niet eens meer, maar besloot geduldig te wachten totdat de inspiratie terug zou komen. Het is nu zestien jaar later en DeMent heeft haar writer’s block overwonnen. Sing The Delta (Flariella/Munich) is het overtuigende bewijs. De liedjes zijn als vanouds zeer persoonlijk. Ze zingt over haar vader (If That Ain’t Love) en moeder (Mama Was Always Tellin’ Her Truth) en meer…

Smoke & Mirrors (Back 9 Records) van Bob Cheevers bevat twee cd’s waarvan eentje elektrisch met een band en eentje akoestisch met wisselende begeleiders. Erg veel maakt het niet uit. Cheevers schrijft verhalende nummers over het Amerika van toen en nu waarbij je aan zijn lippen hangt, of daar nu bas, drums en een elektrische gitaar bij te horen zijn, of alleen wat onversterkt snarenspul. Het onderscheid tussen de elektrische cd en het akoestische plaatje is overigens niet strikt. Smoke is met band, maar ook op Mirrors wordt er meer…

In de herfst is een bos toch wel op het mooist. Goeie tijd om met Sera Cahoone te dwalen in Deer Creek Canyon (Sub Pop/Konkurrent). Dat is niet alleen haar derde album, het is ook het gebied in Colorado waar de tegenwoordig in Portland, Oregon, woonachtige Cahoone opgroeide. Met haar stem zou ze zomaar kunnen scoren met meer algemene popmuziek. Iets zoals Sinead O’Connor bijvoorbeeld. Maar ook al heeft ze dat in zich, nergens kiest ze voor de dramatische aanpak die vast meer aandacht zou genereren. Die keuze zie je meer…

Haar volgende plaat is al grotendeels klaar. Daarvoor trok Shelby Earl niemand minder dan Damien Jurado aan als producer. Tijdens de opnamen van het debuut Burn The Boats (Local 638 Records) zat John Roderick achter de knoppen. Die kennen we van de formatie The Long Winters en hij heeft zeker iets van de koude stromen die om die band hangen meegenomen naar de studio. In die kou ontstaat helderheid waarop sprankelende popgolven kunnen ontstaan. Het mooist komt dat tot zijn recht op opener 22 (You’ve Got Me Undone) omdat op meer…

Natchez Trace van Kevin Bowe & the Okemah Prophets begint als een vrij traditionele altcountryplaat. Fallen Satellites is een midtempo toegankelijk nummer met huilende steelgitaar. En ook het tweede nummer doet nog niet vermoeden dat dit dit een hele fijne plaat wordt. Met In Too Deep, een prima uptempo liedje, wordt een trits ijzersterke nummers ingezet. Het daaropvolgende Power Trip is psychedelisch zoals ook Chuck Prophet dat kan. Dan wordt duidelijk dat Kevin Bowe de grens tussen alternatieve country, meer…

Sinds ik een gezinslid in het hoge noorden heb wonen, volg ik de Noorse Americanascene met meer aandacht. Als Ida Jenshus naar aanleiding van deze recensie hier zou doorbreken is het dus mede aan deze familiale omstandigheid te danken. Maar in de eerste plaats natuurlijk aan haar fenomenale talent. Someone To Love is Jenshus’ derde plaat. Voor de vorige twee ontving zij de Spellemannsprisen, zeg maar de Noorse Grammy, in de categorie country. Ten opzichte van deze vorige platen heeft de uit Trondheim afkomstige Jenshus weer een meer…

De Canadees Trevor Alguire zet net iets zwaarder in op Till Sorrow Begins To Call (eigen beheer) ten opzichte van zijn vorige album Now Before Us (zie recensie). Dat zwaarder slaat deels op zijn zang. Alguire heeft zo’n stoere stem waar je tegenaan zou willen kruipen. Maar ik dus niet. Echt behaagziek kun je het niet noemen, maar hij gaat wel een eind in de richting. Tell Me It Ain’t So heeft helemaal de sfeer van new country uit de jaren tachtig. Met een drummer die niet met zijn voet van het pedaal af kan blijven. Dat klinkt nogal vierkant. Ook in meer…

In Amerika verschijnen zijn albums in eigen beheer, maar in Europa vond hij onderdak bij het Nederlandse Continental Record Services. Lang niet gek voor James Houlahan. Hij speelde in Boston in enkele bandjes voordat hij naar de westkust trok. Ook al woont hij tegenwoordig in Los Angeles, dit Misfit Hymns (Continental Song City/Munich) kwam tot stand in Massachusetts. Houlahan neemt het op voor de misfits, de verstotenen uit de maatschappij. Zelf komt hij in zijn dwarse folk ook wel een beetje onaangepast over. Hij lijkt in dat opzicht nog het meest op meer…

Met de titel Fairytales And Other Forms Of Suicide (Yep Roc/Munich) neemt Django Haskins van The Old Ceremony afstand van al die liedjes waarin de liefde met allerlei mooie woorden wordt opgehemeld. Hij schrijft liever liedjes waarin de zaken niet fraaier worden voorgesteld als ze zijn. Gelukkig slaat hij ook niet door naar de andere kant, die van kommer en kwel. The Old Ceremony brengt pure pop zonder teveel onzin. Songschrijver Haskins was druk de afgelopen jaren. Hij werkte aan twee non-fictie boeken en was betrokken bij het eerbetoon aan Big Star, waarbij meer…

Gavin Gardiner begon ruim tien jaar geleden op zijn slaapkamer in Toronto voorzichtig te werken aan een eigen geluid. Inmiddels is zijn band The Wooden Sky met Every Child A Daughter, Every Moon A Sun (Loose Music/Munich) toe aan het derde album. De Canadese formatie werkt aan een ruimtelijk geluidsdecor waar met kristallen gitaarlijnen en gelaagde toetsenpartijen een tapijt van mist overheen wordt gelegd. Als het iets warmer klinkt, kan het ook de zon zijn die door de nevelen aan de kustlijn prikt. Een songtitel als Malibu Rum past bij meer…