Rauw als een open wond is de bluegrass op Pendulum (Dollartone/Sonic Rendezvous) van de Amerikaan Morgan O’Kane. Je zou bijna denken dat het hier gaat om vooroorlogse veldopnamen die door de muziekhistoricus Alan Lomax aan de vergetelheid onttrokken zijn, maar niets is minder waar. Morgan O’Kane schreef alle nummers voor Pendulum zelf. Hij komt uit Virginia, woont in New York en speelt op virtuoze wijze banjo. En hij schreeuwt de hele boel bij elkaar als het moet, ongetwijfeld een overblijfsel uit de tijd dat hij meer…

Sinds de ontdekking van Benedicte Brænden houden we hier bij Altcountry.nl de blik ook weer naar het noorden gericht. Zodoende kwam Jack Stillwater in ons vizier. Jack is geen singer-songwriter, maar een 4-koppige band. Eentje uit Oslo. Bestaat een jaartje of zes en brengt met Muddy River (eigen beheer) een tweede cd uit met klassieke melodieuze altcountry. Dat betekent jangly gitaren, koortjes, huilende pedal steel. Enfin, alle goede ingrediënten. Dat leidt vaak tot heerlijke resultaten, zoals het onweerstaanbare When Her Eyes Go Black. Ook meer…

De in Greenville, South Carolina, neergestreken Alexa Woodward maakt het soort naïeve folk dat we ook kennen van iemand als Alela Diane. De singer-songwriter speelt banjo en ukelele op It’s A Good Life Honey, If You Don’t Grow Weary (Continental Song City/Munich), een album waarop ze de Appalachen betovert met een mystieke sfeer. Luister maar eens naar het met cello en tinkelende percussie (via loops?) vormgegeven Pale Blue Line. Het is alsof je lichtjes buiten bewustzijn naar boven zweeft. Als er wolven meer…

Al voordat Waylon en Willie als outlaws naar Austin, Texas, trokken, had Ray Wylie Hubbard er zich gevestigd om er een verbond te smeden tussen rednecks en hippies. Zulks kan alleen maar door flink te relativeren, zoals hij deed in Up Against The Wall Redneck Mother, een liedje dat dankzij Jerry Jeff Walker een klassieker werd. Hubbard speelde in diens Lost Gonzo Band, maar die jaren zeventig gingen grotendeels aan hem voorbij door drugs en alcohol. In de jaren negentig kwam hij terug. Sober en sterker dan ooit. The Grifter’s Hymnal (Bordello Records/Proper) meer…

Op het door Ray Wylie Hubbard en George Reiff geproduceerde The Shovel vs The Howling Bones (eigen beheer) zingt Lincoln Durham over een roestig zakmes dat hij van zijn vader heeft gekregen (Mud Puddies). Blijkbaar heeft hij het nog altijd, want het album laat zich beluisteren als het resultaat van landjepik. Het landschap is blues en hier een daar valt er een hoekje vanaf. Om er op die plek een hele lap southern rock aan toe te voegen. Of wat andersoortige rock, vooral van het Texaanse soort. De groove is blues, maar de liedjes hebben meer…

The Washers komen uit East Bernard, een stadje aan de oostkust van Texas waar de polka regeert. Van daar is het niet zo ver naar Austin waar de vijf jongemannen in de Yellow Dog Studios dit Tired Eyes (eigen beheer) opnamen. Op 15 nummers brengen ze niet al te opvallende americana met vleugjes southern rock. Af en toe valt te denken aan The Whipsaws of iemand als Pete Droge. Darkness Brings November begint als Smells Like Teen Spirit van Nirvana zonder ook overigens maar een moment die intensiteit te benaderen. Daarvoor is het meer…

Al Rose is een singer-songwriter uit Chicago die met Sad Go Lucky (Monkey Holding Peach Records) aan zijn zesde album toe is. Rose beschikt over tien begeleiders van wie we Brian Wilkie (pedal steel) er even uitlichten. Vooral omdat hij op het wilde I Feel Like A Million Dollars bijna de sfeer van Barefoot Jerry weet te brengen. Rose schrijft slimme teksten, maar moet oppassen dat hij niet teveel woorden gebruikt om te vertellen wat hij wil. Zijn stijl is niet duidelijk als soul, folk, blues, jazz of iets anders te omschrijven. Dat kan een verdienste meer…

Marvin Country! (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) gaat jammerlijk ten onder aan de ambities van Marvin Etzioni. Dat begint al bij de vorm, want de twee cd’s hadden qua speelduur (32 en 36 minuten) ook op een plaatje gepast. Of had Etzioni ook wel door dat cd 1 beduidend sterker is dan cd 2? Op dat eerste plaatje staan bekende gasten, want Etzioni is een gewaardeerde collega. Op het Everly Brothers-achtige You Possess Me draaft Maria McKee op, met wie Etzioni een verleden deelt in Lone Justice. Blijkbaar al lang geleden opgenomen, want de meer…

Aan compilatie-albums besteden we zelden aandacht. Voor In Too Deep – Favorite Recordings 1984-2004 (Corner Records) van Kodac Harrison maken we graag een uitzondering. De singer-songwriter uit Atlanta, Georgia, is een vrijwel onbekende in deze contreien, toch heeft hij al zo’n zestien platen op zijn cv, waarop verder gedichtenbundels en schilderijen staan. Weliswaar kennen we hem hier nauwelijks, getuige The Aroma Of Amsterdam heeft Harrison hier wel eens rondgekeken. Zelf kocht ik ooit ergens goedkoop een fraaie elpee meer…

In een van de commentaren op deze site werd de noodkreet geuit dat er zo weinig recensies verschenen terwijl er zoveel releases zijn. Klopt, er komt heel veel interessants uit deze weken, maanden. Het is niet altijd makkelijk om daaruit een selectie te maken. So much music, so little time. Een recensie hier van de nieuwe plaat van Neil Young, zit daar iemand op te wachten? Ik denk het niet. Je moet wel onder een erg grote steen leven als je niet weet dat Young´s nieuwste Americana heet en meer…