Met Harvest Breed zetten de Canadezen C-Antoine Gosselin en Philippe Custeau iets steviger aan dan ze deden in hun vorige band Jake and the Leprechauns. Everything Changes (Landlocked) heet het debuut dan ook. De van Arcade Fire bekende producer Mark Lawson werd ingehuurd om deze verandering mede vorm te geven. Toch is er van een echte stijlbreuk geen sprake. Dat Harvest Breed niet helemaal een andere richting is opgegaan blijkt al uit de songtitel van pianoliedje After Dinner Meditation. Maar toch, iets minder traag meer…

Skyscraper Soul (Blue Rose/Sonic Rendezvous) is de titel van de derde solo-cd van de Canadees Jim Cuddy. Die titelsong heeft weinig om de hakken. Cuddy houdt van de stad en draagt dat uit in wat algemeenheden. Een wegwerpliedje. Skyscraper Soul zal op basis van dit nummer dan ook niet uitgroeien tot de aanduiding van een nieuw genre. Ook het album in zijn geheel geeft daartoe geen enkele aanleiding. Skyscraper Soul is een popplaat met stadse allures, maar de veertien liedjes willen nergens wortel schieten. Daarvoor mist meer…

Sodeju, wat een lekker plaatje is Coffin Up Blood van The Bloody Jug Band. Een jugband maakt normaalgesproken akoestische muziek op veelal zelfgemaakte instrumenten. The Bloody Jugband maakt inderdaad gebruik van wasborden etc maar voegt daar ook nog een slidegitaar en steelgitaar aan toe. Coffin Up Blood is een nogal sinister plaatje. Titels als Graverobber Blues, Blacktooth Growl, Reaper Madness, Moon Bathing zeggen genoeg. Doorgaans doet zulks me niks (“waar is dat nu voor nodig?”), maar als dergelijke duistere meer…

Net als Jonathan Wilson en Dawes wonen de bandleden van Whispering Pines in Los Angeles en zijn ze helemaal gek van muziek uit de jaren zeventig. Het via fondsenwerving bekostigde tweede album staat er net als het debuut Family Tree vol mee. Whispering Pines (eigen beheer) werd opgenomen op ouderwetse analoge apparatuur en dat hoor je aan de warme sound. Alsof er een elpee van veertig jaar geleden staat te draaien. Dat ligt ook aan de kwaliteit van de liedjes, die het midden houden tussen countryrock en southern rock. Zang en meer…

De persoonlijke liedjes die Clarence Bucaro schreef na de geboorte van zijn eerste zoon passen opmerkelijk genoeg heel goed tussen de nummers waarin hij het heeft over de brandhaarden van deze wereld. Op Walls Of The World (Continental Song City/Munich) krijgt het familiegeluk van de Amerikaan extra betekenis door het te plaatsen in de context van zijn observaties van door conflicten verscheurde gebieden. Zodat een liedje als Child Of War, over kindsoldaten, nog harder binnen komt. Het mede door een Moog-synthesizer veroorzaakte atmosferische meer…

Van Cleft Music ontvingen we de elpee Down On The Bikini Line (Nasty Memories Records/Cleft Music) van Jonny Corndawg. Het label kennen we van de door ons zeer bewonderde Chelsea Crowell. Corndawg was een onbekende voor ons, toch heeft hij al een stuk of wat albums uit. Het gaat dan om obscure releases waarbij hij soms ook de naam Jonny Fritz gebruikt. Maar laten we om hem voor te stellen gewoon overnemen wat hij zelf te melden heeft op zijn website: “Jonny Corndawg is a country singer, not a singer-songwriter. Born in Montana, raised in meer…

Over de nogal belabberde zang van Steve Mednick heb ik het in vorige recensies nooit gehad. Er valt namelijk altijd voldoende te schrijven over zijn pakkende liedjes die schatplichtig zijn aan het oeuvre van The Band. Het zwaar countryrockende materiaal met elektrische gitaren is immer reden tot enthousiasme. Two Days After Yesterday (eigen beheer) verandert daar niets aan. Liefst zestien geslaagde nummers staan er op deze ruim een uur lange cd , zo zijn we dat inmiddels van hem gewend. Je vraagt je af, waar haalt de man de meer…

Sinds Johnny Cash I Won’t Back Down heeft opgenomen, kunnen andere artiesten het nummer van Tom Petty en Jeff Lynne maar beter links laten liggen. Zo steekt de versie van Dale Boyle wel erg bleek af bij de cover die is te vinden op American III: Solitary Man. De Canadees blijft op Throwback (eigen beheer) nogal voorzichtig in het spoor van zijn voorbeelden Steve Earle en Bruce Springsteen. Dat viel ook al te zeggen van zijn vorige album Small Town Van Gogh (zie de recensie hieronder). De verhalende nummers van de Canadees missen meer…

Taneytown is een Nederlandse band, gespecialiseerd in heartland rock. Een mooie omschrijving van die muziekstijl wordt gegeven op Wikipedia: “straightforward rock and roll, sometimes with elements of Americana and country”. Dat laatste is, door de bijdrage van Dave Hadley op steelgitaar, zeker het geval op Ashes To The Wind, het vierde studio-album van de band. Allereerst valt het de vormgeving van het klaphoesje op. Prachtige artwork van de Amerikaanse kunstenaar Gary Schirmer. Maar ook de muziek mag er meer…

Jason Heath heeft een ietwat scherpe en nogal dunne stem waarmee hij beelden schetst van Amerika die we al zo vaak hebben gehoord. Stoffige wegen en stormen die op komst zijn. Zou ik zomaar heel enthousiast van kunnen worden. Helaas wil dat maar niet lukken, zelfs niet als This Blind Heart meeslepend elektrisch gitaargeweld bevat. Packed For Exile (Still Small Recordings) van Jason Heath and the Greedy Souls is een wandeling naar die stenen poort van het hoesje waar de stars and stripes fier staat te meer…