De hoesfoto lijkt een tafereeltje uit de Amerikaanse burgeroorlog, maar het is toch echt Guthrie Kennard zelf die daar als tweede van links staat op Unmade Beds (NewTex Records). Op de achterkant staat zijn portret groot afgebeeld en dan zie je pas dat er doodshoofden op zijn bandana staan. Dat soort pseudo-stoerheid was vroeger niet nodig, toen sloegen ze elkaar nog gewoon de hersens in. Een beetje stoer is deze al jaren in Texas actieve Amerikaan wel, maar er is absoluut niets pseudo aan hem. Hij verliet in de jaren zestig Virginia en meer…

Chris Robinson van The Black Crowes heeft het op de achterkant van Confederate Buddha (Memphis International Records).over de mystiek van Mississippi. Daar kun je maar beter in geloven, betoogt hij. Onmogelijk om na het beluisteren van deze geweldige plaat van Jimbo Mathus het niet met Robinson eens te zijn. Jimmy The Kid was in 2009 mijn plaat van het jaar en dit Confederate Buddha gaat ook weer hoog eindigen. Zeker weten. Lekkerder kan muziek eigenlijk niet zijn. Mathus begint met een meer…

De leden van Ferrodyne woonden tien jaar in Portland, Oregon waar ze in 2007 deze band formeerden. Een jaar later keerden ze terug naar Tucson, Arizona waar ze waren opgegroeid. Daar namen ze in de Wavelab-studio van Craig Schumacher het debuut St. John’s Day (eigen beheer) op. Het is een album vol atmosferische desertrock geworden en daarmee wordt duidelijk waarom Ferrodyne terugkeerde naar de woestijnstad. St. John’s Day past namelijk helemaal in de door Giant Sand en Calexico vormgegeven traditie die meer…

Inaiah Lujan groeide op in een Indiaans reservaat en dan ben je in Amerika al een beetje een outsider. Het is dus helemaal niet vreemd dat hij aan komt zetten met een lichtelijk verwarrend doch hoogst intrigerend album als Strange Dreams (Blank Tape Records). Het album komt qua sfeer in de buurt van een meesterwerk als Oar van Skip Spence. Psychedelisch is het dus, andere namen die als referentiepunten kunnen dienen zijn Syd Barrett, Big Star, Beach Boys en vooral Beatles. En opmerkelijk genoeg ook The Shangri-Las, niet alleen meer…

Mooie kerel, deze Jeroen Kant. Woont in een vervallen huisje in een Brabants gehucht en heeft met Goud Of Op Je Bek Gaan (Smoked Recordings/Munich/V2) een album vol knarsende Nederlandstalige liedjes afgeleverd. Als Jeroen Kant & Ratten In De Schuur om precies te zijn. Die bandnaam zegt iets over zijn optrekje. Jeroen Kant is zo lui dat hij er moe van wordt en dat valt niet mee, zo zingt hij. De Brabander kan gevoelig uit de hoek komen, maar liever neemt hij de wereld en zichzelf niet al te serieus. Hoe kom je anders op een liedje als Spuuglelijke Baby, dat meer…

Starlight Hotel (Signature Sounds/CRS/Munich) van Zoe Muth and the Lost High Rollers kan de concurrentie aan met Elite Hotel van Emmylou Harris. Het tweede album van deze jonge artieste uit grungestad Seattle moet dus wel erg sterk zijn, want Elite Hotel is een klassieke countryrockplaat uit de jaren zeventig. Misschien dat een ‘verblijf’ in Starlight Hotel zelfs te prefereren is. Zoe ontvangt haar gasten namelijk met zelfgeschreven nummers, terwijl Emmylou voor de composities bij anderen moest aankloppen. Die liedjes meer…

Matraca Berg: ik ken haar niet. Maar volgens liner notes en bio keert zij met The Dreaming Fields (Dualtone/Bertus) terug in de wereld van plaatjes uitbrengen. Veertien jaar geleden was Berg in Amerika een grote ster, getuige de hijgerige media-blurb. Zal wel. Wij beschouwen Matraca Berg op het alhier gebodene, en dat valt niet tegen. Wat opvalt is de zwoelheid en broeierigheid van het materiaal. Gracieus beweegt Berg zich door veelal donkergetinte songs met een atmosferische lading. Bovendien wordt er ingehouden en met veel meer…

We hebben hier te maken met een meervoudig talent. In zijn jongere jaren, we schrijven de jaren tachtig, was Paul Thorn een succesvolle profbokser. Older and wiser is Thorn een singer-songwriter die met Pimps And Preachers (Blue Rose/Sonic Rendezvous) alweer zijn negende(!) album aflevert. Hij is hier in Europa een grote onbekende, wat tamelijk onbegrijpelijk is, aangezien wij hier toch aardig op de hoogte zijn van wat er op rootsgebied aan de overkant van de oceaan gebeurt. Onbegrijpelijk temeer omdat Thorn ijzersterke meer…

Het strak vormgegeven hoesje van The Heat Run (eigen beheer) maakt al wat duidelijk. The Heat Run is niet een doorsnee rootsband. Samples en een jazzsaxofoon? Geen probleem. Een banjo en accordeon? Natuurlijk! Money Money is een experimenteel liedje en zeer Beatlesk en dan is het helemaal geen wonder dat ook aan Abba valt te denken. Dat laatste zal vooral door de zang van Mandy Schaller komen trouwens. Haar man Mike en diens broer Steve Schaller hebben met The Heat Run een alleraardigst meer…

Ze worden wel de hillbilly Pink Floyd genoemd en die omschrijving valt wel te verklaren. The Grand Slambovians gebruiken een ruim arsenaal aan instrumenten en bouwen daarmee een volle sound als het moet, terwijl altijd rootsinvloeden aanwezig blijven. The Grand Slambovians (eigen beheer) is de titelloze vierde cd van dit gezelschap uit upstate New York. De samenzang komt strijdbaar over, deze mannen zijn niet van plan bij de pakken neer te zitten. Zelfs niet in een nummer getiteld All The Dead Little People. Heeft ook meer…