De vier Canadese vrouwen van Oh My Darling hebben het niet zo op treuzelaars. Dat maken ze dan ook direct maar duidelijk in Caught You Looking, het eerste nummer van In The Lonesome Hours (eigen beheer). Een goede raad aan alle mannen die aan de andere kant van het vertrek een leuke vrouw zien zitten: ga er op af! Dus blijf niet de hele avond zoeken naar oogcontact, maar verzamel de moed om ze ten dans te vragen. Voordat de avond voorbij is. Want de vrouwen van Oh My Darling zitten ook maar te meer…

Enthousiast schieten Brothers Through The Hill met 66 Miles uit de startblokken. Orgel, akoestische gitaren en twangende elektrische begeleiden de lekker rauwe stem van Kyle Spinks. Hij en zijn drie kompanen komen uit Almonte, Ontario en vonden in Brock Zeman een gedreven labelbaas en producer; Debuutplaat Adelaide verschijnt dan ook op Zemans Mud Records. De vier brothers hebben zo’n lekker backwoods-geluid, alsof ze gehinderd door niets en niemand in het isolement van de uitgestrekte Canadese wouden meer…

Hoewel ik niet snel warm loop voor een cd met daarop een cover van Elmore James’ uitgewoonde Dust My Broom, moet ik zeggen dat de Chris Bergson Band zijn blues subtieler en soulvoller serveert dan menig contemporain bluesartiest. Om te beginnen heeft Bergson een geweldige stem die het midden houdt tussen Paul Weller en John Hiatt. Daarbij grijpt Bergson op Imitate The Sun (2 Shirts Records/Bertus) ook naar muzikale middelen als soul, mod en pop. Bergsons muziek als blues betitelen is dan ook te kort door de bocht, temeer meer…

Jimmie Dale Gilmore heeft al sinds de begindagen van The Flatlanders inspiratie geput uit vooroorlogse country. Op Heirloom Music (Neanderthal Records/Munich) brengt hij net als op Come On Back (2005) louter covers. Dat doet hij deze keer met The Wronglers, een stel amateurs onder leiding van Warren Hellman die de baas is van het fameuze Hardly Strictly Bluegrass Festival in San Francisco. De ongedwongen manier waarop hier wordt gemusiceerd past bij deze oude nummers van meer…

Op 5 januari 2008 overleed multi-instrumentalist Drew Glackin (44 jaar) in een ziekenhuis in New York. Veel te jong en dus tragisch. Daarmee kwam ook een einde aan Tandy, de band van Mike Ferrio waarin Glackin een belangrijke rol had. Ferrio is nu terug met Good Luck Mountain. Het titelloze debuut van deze nieuwe band is opgedragen aan zijn gestorven bandmaat. Het is een prachtig eerbetoon geworden. Negen merendeels rustieke folkliedjes met zo nu en dan soul- en gospelinvloeden. Met deze uiterst meer…

Dylan-adepten zijn er meer dan genoeg. Zelden halen ze het niveau van de oude meester. Vooral als schrijver komt het gros tekort. De Canadees Jerry Leger is een positieve uitzondering. Zijn album Traveling Grey (Golden Rocket Records) bevat rake observaties over gewone mensen. Meestal gaat het die personages niet echt voor de wind, zoals de man die verliefd wordt op de Wrong Kind Of Girl. Isabella is een verhalende song in de stijl van Dylan en dat is allesbehalve een diskwalificatie van Jerry Leger. Integendeel zelfs, de jonge Leger
meer…

De mystiek van Mississippi waarover Chris Robinson het had op de hoes van het geweldige Confederate Buddha van Jimbo Mathus is ook aanwezig op Renegade (Ruf Records/Munich) van Lightnin’ Malcolm. Gitaar en drums vormen de basis van de hill country traditie die zijn werk kenmerkt. Achter die drums zit Cameron Kimbrough, een kleinzoon van Junior Kimbrough en dat was een rauwe bluesman die in zijn laatste jaren actief was op Fat Possum. De gitaar is, dat mag duidelijk zijn, voor Lightnin’ Malcolm. Verder zijn op meer…

Heb een tijdje zitten broeden op de recensie van deze cd: The Bees van Barbara Nesbitt. Ik leg even uit waarom. Barbara Nesbitt is een countryzangeres die ontzettend toegankelijke muziek maakt. Voor je er erg in hebt zit je haar liedjes mee te zingen. Niet voor niets valt deze plaat in goede aarde bij de jongste spruit Vogel die verder nog niet op een zeer uitgesproken smaak te betrappen is. Is dat dan wel iets voor deze site? Ja, er is iets aan The Bees dat deze plaat doet uitsteken boven het maaiveld van goedbedoelende meer…

Joseph Arthur was nooit een singer-songwriter die eenvoud en traditionalisme predikte. Al vanaf zijn debuut in 1997 op Peter Gabriels Real World-label gebruikte de lyricus uit Akron, Ohio elektronica en weirde effecten in zijn dus niet-traditionele composities. Ook Arthurs volgende bijzondere albums leverden, bij mij althans, moeizame luistersessies op. Hoe ademend en organisch is daarmee vergeleken diens The Graduation Ceremony (Megaforce/Bertus). Bovenop een overzichtelijk, traditioneel instrumentarium – als basis meer…

Ik keek er van op: Owen Temple’s vorige plaat Dollars And Dimes stond maar liefst op nummer 1 van de Euro Americana Chart. Wat die chart precies inhoudt, weet ik na al die jaren nog steeds niet, en een verzoek om mee te mogen stemmen werd indertijd afgewezen, maar enfin. Dollars And Dimes werd ook bij Altcountry.nl royaal ontvangen – en dat geldt nu ook voor Mountain Home. Owen Temple heeft bij hét Europese rootslabel Blue Rose (distributie: Sonic Rendezvous) onderdak gevonden om van daaruit meer…