Driestemmige vocalen en een glansrol voor de steelgitaar, dat is in het kort waar Tierra Del Fuego voor staat. Maar er valt nog wel meer te melden over Queen Of The Rendezvous (Scapular Winging Records) van deze band uit Phoenix, Arizona. Zo is de instrumentale opener Steel Guitar Swing In F Maj bijna countrypolitan in een modern jasje: een jazzy aanpak met rollende drums en een parmantig nootjes rondstrooiende gitaar als bodempje voor de steelgitaar. Die meestemmige vocalen hebben wel iets weg van Dillard & Clark op meer…

Hij is een van de werkelijk groten van de americana. Buddy Miller is min of meer de verpersoonlijking van de midden jaren negentig herwaardering van de rootsmuziek. Your Love And Other Lies uit 1995 bleek een iconisch debuut van een even iconische singer-songwriter annex gitarist. Inmiddels is Miller een gearriveerde en hogelijk gewaardeerde musicus, niet in de laatste plaats vanwege zijn medewerking aan Robert Plants prachtige Band Of Joy. Terecht acht Miller de tijd rijp voor dit bijzonder ambitieuze project; Majestic Silver Strings meer…

Net als Deer Tick komen Joe Fletcher & the Wrong Reasons uit Providence, Rhode Island. Daar houden de vergelijkingen niet op. Want ook dit stel speelt op het tweede album White Lighter (eigen beheer) vol overgave rauwe rootsrock van het betere soort. Ambulances is een nummer met snerende countryblues, een beetje als een boze Todd Snider, terwijl de mondharmonica zo van een plaat van Treat Her Right (de bluesy voorloper van Morphine) lijkt getrokken. Het gitaarwerk op Flat Tire is rockabilly met riedeltjes jazz en meer…

JD McPherson is een boerenkinkel uit Oklahoma die op Signs & Signifiers (Hi-Style/Sonic Rendezvous) de longen uit zijn lijf schreeuwt. Alsof Little Richard weer de geest heeft gekregen. Tjonge, wat heeft deze jonge Amerikaan een geweldige strot. Want ook in het gevoeliger werk overtuigt hij. Zijn stem klinkt ronduit zwart en dat is nou eenmaal een zegen voor dit soort werk. Toch doet dit schitterende Signs & Signifiers vooral ook denken aan James Hunter, de blanke Brit die ook al zo meer…

Nadat Jessica Lovell ging trouwen en The Lovell Sisters verleden tijd waren, besloten haar jongere zussen Rebecca en Megan door te gaan als Larkin Poe. Ze vernoemden zich naar een over-over-overgrootvader. Summer (Sonic Rendezvous) is na Spring het tweede deel waarin ze de jaargetijden langsgaan. Kinderboeken en sprookjes hebben de zussen geïnspireerd om ook verhalen te vertellen. De zang is bepaald niet erg verfijnd. Eerder schreeuwerig, waardoor de indruk ontstaat dat je op een meer…

Allereerst even aandacht voor de fraaie albumtitels van het Deense One-Eyed Mule, want na het debuut Hobo In The Land Of Love en de opvolger From The Beats To The Bible is ook de derde cd Drifting To A Happy Place (Artiscope) weer voorzien van een pakkende strofe. Aan dat titelnummer wordt nog tussen haakjes (The Perfect Summersong) toegevoegd. One-Eyed Mule werd in 2005 opgericht door Rasmus Dall en Uffe Ipsen. Dall leerde gitaarspelen tijdens zwerftochten door Spanje. Ipsen trok een half jaar in een bestelbusje meer…

Een uitgelezen stel musici begeleidt Jude Johnstone op Quiet Girl (BoJak Records), de vijfde cd van deze artieste die woont aan de kust van Californië. De aan de Amerikaanse oostkust opgegroeide Johnstone verhuisde in het discotijdperk naar de westkust om in Los Angeles te werken aan een loopbaan als singer-songwriter. Quiet Girl biedt kwalitatief hoogstaande en tot in de puntjes verzorgde aor waarmee ze erg neigt naar het werk van Linda Ronstadt. Het is trouwens Emmylou Harris die in het meer…

Manstein is een samenwerkingsverband tussen Jono Manson en Donald Rubinstein. Life Is Orange (eigen beheer) is ontstaan tijdens enkele sessies waarin de twee samen al improviserend aan het schrijven sloegen. Dat gebeurde in The Kitchen Sink, de studio van Manson in Chupadero, New Mexico. De in een voornamelijk akoestische setting opgenomen liedjes vormen samen een coherent geheel. De samenzang neigt naar organische countryrock uit vervlogen tijden, zonder dat er hier ook maar een moment sprake is van meer…

Het is geen alt.country, het is geen americana, het is gewoon wonderschone lofi-pop met scherpe randjes en tal van invloeden: Reed, Bowie, Sparklehorse, country noir, Twin Peaks en het beeldende van soundtracks. Templo Diez is een wonderlijke band, die zich niet zomaar laat vastpinnen op genre of stroming. Vandaar dat Greyhounds (My First Sonny Weismuller/De Konkurrent), vele kanten op schiet – en steevast doel treft. Templo Diez is de moederschoot van Haagse Fransman Pascal Hallibert, meer…

Wie James Moors nog niet kent van zijn prachtplaat Hush moet nu maar eens kennis maken met de man via diens nieuwe album Skyline (eigen beheer). De singer-songwriter uit Superior, Wisconsin, liet dit album produceren door Ed Ackerson, waardoor direct de overeenkomsten met de sound van Jayhawks op hun plaats vallen. Ackerson speelde ook nog eens mee op gitaren, toetsen en percussie. Een andere bekende naam is die van drummer Peter Anderson (Honeydogs, Golden Smog). Tjonge, wat is het gitaarwerk op meer…