Hup, daar gaan we weer: heerlijk zwabberende rock-‘n-roll vermengd met zuigende southern rock. Blues, soul, slidegitaren en Hammond-scheuten komen tezamen op Different Kind Of Light (Blue Rose/Sonic Rendezvous) van The Statesboro Revue uit Austin, Texas. Muzikaal verwacht je de swingende rockband eerder een paar honderd mijl oostelijker, ergens in de zompige moerassen, maar nee de vijf komen van de Texaanse prairie. Dat dondert niks, wat blijft is een geluid dat The Black Crowes, Raging Slab en The Four Horsemen meer…

Jeff Byrd & Dirty Finch komen uit Rhode Island en zijn bezig zich een naam te verwerven met optredens aan de Amerikaanse oostkust. Jeff Byrd & Dirty Finch (eigen beheer) is het geslaagde debuut van de band. Het gaat om altcountry waarin steeds meer te ontdekken valt. Songschrijver Jeff Byrd (zang, gitaar), Dan Simpson (gitaren), Steve Deltufo (drums, zang) en Shawn O’Brien (bas) spelen op zo’n aanstekelijke losse manier, een beetje zoals we het kennen van Deer Tick. Met name op het nummer Supercell hebben meer…

Gurf Morlix vond ik zo’n vreemde naam dat ik die nooit meer vergeten ben. Omnimuzikant, producer van o.a. Lucinda Williams, Robyn Ludwick en Jenny Stearns en sinds 2000 ook zelfstandig singer/songwriter. De Texaan Blaze Foley was al dood toen ik voor het eerst van hem hoorde. Op 1 februari 1989 werd hij neergeschoten waarna hij op de operatietafel overleed.  Foley was een waanzinnig liedjeschrijver, maar zijn wilde levensstijl en pure pech stonden een grote carriere in de weg. Lucinda Williams (Drunken Angel) en grote meer…

Het is mooi dat middels deze Europese release de muziek van Murder voor ons eenvoudig toegankelijk wordt gemaakt. De muziek van Murder past namelijk prima in de heersende wave van indiebands die een flinke dosis antieke folk in hun muziek stoppen, denk Mumford And Sons, The Low Anthem en Bon Iver. In die hoek bevindt zich ook de kalme, introspectieve indiefolk van Murder, een duo bestaande uit Anders Mathiasen en Jacob Bellens en afkomstig uit Denemarken. Gospel Of Man (Good Records) is hun twee cd en het is een pareltje van meer…

Op de in 1998 verschenen dubbel-cd Fantastic Voyage liep Susan James met een koffer in de hand een woestijnlandschap in. In werkelijkheid vertoefde ze daarna voornamelijk in Engeland, nadat ze producer Fulton Dingley (High Llamas, Stereolab) had ontmoet. Inmiddels wonen ze samen met kind in Californië, de Topanga Canyon om precies te zijn. Manlief is slechts zijdelings betrokken bij Highways, Ghosts, Hearts & Home (eigen beheer), dat door James zelf werd geproduceerd. Liep ze meer…

Er gingen heel wat draaibeurten aan vooraf totdat eindelijk de naam me te binnen schoot waar ik steeds naar had gezocht. Solstice (eigen beheer) van de uit Florida afkomstige Lee Bryant deed me aan iemand denken, maar aan wie? En opeens wist ik het dus. Moon Martin was de naam waar ik naar had gezocht. Want tja, die stem van Lee Bryant blijft ook een beetje op een toonhoogte hangen. Als een auto op cruise control over een lange kale weg. Saai? Allerminst! Op die manier kun je namelijk goed om je heen kijken en van de omgeving genieten. En dan meer…

Nadat onlangs Bob Wills onder de aandacht werd gebracht door Hot Club Of Cowtown, wordt nu een andere pionier van de western swing voorgesteld door een enthousiaste groep Texanen. The Great Recession Orchestra vraagt zich namelijk af: Have You Ever Even Heard Of Milton Brown? (NewTex Records). Met een ruime bezetting van tien personen volgt dit orkest het principe van de big band zoals dat in western swing gebruikelijk was. Daarbij gaan ze heerlijk schuifelend voorwaarts over de houten vloer van een danszaal ergens meer…

The Big To-Do is nog maar net een jaar oud en nu ligt de opvolger alweer in de winkel. Drive-By Truckers gaan door een productieve fase. En meer nog: ook door een creatieve fase, want Go-Go Boots (ATO Records/PIAS) is gewoon weer – het begint eentonig te worden – een geweldig album. De optredens die de band in 2010 in Nederland gaf, lieten een organischer, countryesker geluid horen dan de overweldigendere eerdere shows. Misschien wel omdat de Truckers nu een vaste organist en extra gitarist (en pedal steel-speler) in de gelederen meer…

Ze noemen het lavalamp-country in Portland, Oregon, en dan hebben ze het over al die bands uit die Amerikaanse stad die muziek maken die is verwant aan de vrijgevochten country van eind jaren zestig, begin jaren zeventig. Brad Creel & the Reel Deel verwijzen graag naar Johnny Cash, John Prine en Flying Burrito Brothers. Of de tweede cd ook zo klinkt? Probably Not (Mazama Music). Nou ja, een beetje natuurlijk wel, maar veel meer doet dit lekkere werkje denken aan Ben Vaughn. Brad Creel is een humoristische meer…

Dat jazz en americana uitstekend samengaan is al meer dan eens bewezen. Vrij recent nog door Peter Gallway en onze eigen Bart de Win. De in Michigan opgegroeide Charles Danek laat als Coin ook horen hoe zulks moet op het ronduit imponerende Ride What You Can’t Change (eigen beheer). Het album wordt omschreven als a jazz/americana travelogue en dat het om een reis door Amerika gaat, blijkt ook wel uit songtitels als Start Over In Ohio en Colorado Bound. Het meest nog doet de schitterende muziek op deze cd denken aan Murder Of meer…