Lake Street Dive heeft de potentie om door te breken naar een groot publiek. Het titelloze derde album Lake Street Dive (Signature Sounds/Munich) heeft die mengeling van jazz, soul en rootsmuziek waarmee iemand als Norah Jones een wereldster werd. Dat is niet louter te danken aan de uistekende zang van Rachael Price, de rest van de band is al net zo bepalend. Met name de trompet spelende gitarist Mike Olson is verantwoordelijk voor het specifieke geluid van deze Amerikaanse meer…

The Volebeats zijn in mijn ogen altijd al een bijzondere band geweest. Niet eenvoudig te categoriseren en weinig ambitieus, want het lijkt erop dat de belangrijkste songwriters in de band, Jeff Oakes en Matthew Smith, The Volebeats weinig prioriteit gaven, want een side project. Desondanks trakteerden The Volebeats ons toch op heel aardige platen als Mosquito Spiral (2000) en Like Her (2005). Oakes en Smith schrijven kop-en-staart-liedjes die geënt zijn op British Invasion-pop en Westcoast-countryrock, en uitgevoerd worden in een in echo en reverb meer…

Schitterend is die opener van Bruce Bhermans dubbel-cd Untagged Friends (AKR Recording/Bertus/Cool Buzz). Dreamer is namelijk een droevige ballad in de countrypolitan-stijl van Lambchop. Dat hoeft geen verwondering te wekken, want het in Nashville opgenomen deel van Untagged Friends werd geproduceerd en ingespeeld door respectievelijk Mark Nevers en Lambchop-musici – ook Kurt Wagner is van de partij. Het andere deel is thuis opgenomen, in de Brusselse JET-studio. Bherman is een half Belgische/half Britse meer…

John Courage is een jonge artiest uit Californië die met Lovers Without A Care (Frogville Records) een fraai album heeft gemaakt waarop strand en woestijn in elkaar overlopen. Zanderig klinkt het en dat kennen we wel een beetje van dit platenlabel, waarop immers ook Boris McCutcheon zijn platen uitbrengt. Opener Stuck In Encinitas zou van Boris of Sidewinders kunnen zijn: toetsen en doordraaiende elektrische gitaren. De zang klinkt nogal westcoast. Kortom, een fraai samengaan van Arizona en Californië. Angel Of Death heeft een desolate meer…

Ze spelen zoals ze er uit zien op de binnenkant van het klaphoesje: een beetje slordig. Pariah Beat bestaat uit Nick Charyk (zang, gitaar), Billy Sharff (zang, fiddle, gitaar) en Emily Eastridge (zang, bas), maar op de foto hangen ze met vijf personen rond een oude caravan. Daar zitten ongetwijfeld enkele van de gasten op deze nog geen half uur lange cd bij. Bury Me Not (eigen beheer) is de tweede cd van de band uit Vermont. Het titelnummer is een beetje spaghettiwestern, een beetje cowpunky en vooral heel veel Pogues. Deze meer…

Een album dat heel langzaam zijn schoonheden prijsgeeft, dit Indio Sun & Other American Ballads (eigen beheer) van Scott Claassen. Dat past wel een beetje bij muziek die al in 2006 werd opgenomen, maar pas nu op cd is verschenen. Claassen maakte deel uit van The Broken West en tussen optredens door ontstond track voor track dit album. Dat verklaart ook de lange lijst van begeleiders. Claassen heeft een hele mooie heldere stem waarin iets van de zachtmoedige hippie schuilt. Op Great Escape denk je aan de sixties van meer…

Een beetje vals zingt Miss Lana Rebel soms. Onvast vooral, alsof de noten soms naar onverwachte punten springen. Dat klinkt eerlijk gezegd erg lekker, helemaal met die begeleiding van haar losjes spelende band. Miss Lana Rebel and the Broken Promises is een gezelschap uit Portland, Oregon, ook al staat op de website dat de rebelse dame voorlopig in Tucson, Arizona, is neergestreken. Mistakes We Can Live With (eigen beheer) is een eerlijke cd-titel. Maar vergis je niet, de onbekommerde aanpak van deze band is verre te meer…

De Australische ruimte waait door de longen van Jamie McPherson. Een weids landschap. Trage beweging. En daar dan over zingen met een zekere voornaamheid. Dat is in het kort hetgeen Meeting Place (eigen beheer) van Jamie McPherson te bieden heeft. Het duidelijkst is dat landschap waar te nemen in A Midsummer In A Soutnern Land, het eerste nummer van dit album. Het gaat over de omgeving van Strathalbyn, de woonplaats van McPherson ten zuiden van Adelaide. Dat McPherson enerzijds doet denken aan Triffids (het ruimtelijke geluid) en anderzijds meer…

Trey Johnson was de spil van Sorta, de band uit Dallas die na de moord op Carter Albrecht ophield te bestaan. Where The East Ends (Idol Records) is de tweede soloplaat van Trey Johnson. De goed geconstueerde popwerkjes verraden Britse invloeden (Beatles, Winwood) die op het avontuurlijke Rain perfect samengaan met een beetje Beach Boys. Naast die verfijnde pop met sporen uit de jaren zestig en zeventig, staan er op Where The East Ends ook meer organische werkjes zoals Born & Raised, dat zo uit de schuur van meer…

De twee covers waarmee de jonge Amerikaanse Glenna Bell Perfectly Legal: Songs Of Sex, Love And Motion (eigen beheer/Sonic Rendezvous) opent, maken onmiddellijk duidelijk dat we hier te maken hebben met een authentiek talent. Met haar schitterende stem, waar de hele historie van countrymuziek doorheen klinkt, eigent ze zich liedjes van anderen toe alsof ze ze zelf geschreven heeft. Frankie And Johnny is naar de eerste persoon omgewerkt, waardoor werkelijk de indruk ontstaat dat meer…