In 1984 slaagde de Engelsman Lloyd Cole er met zijn Commotions in om kleine rootsy popliedjes bijna deftig te laten klinken. Dat hij aan de universiteit Engels en filosofie studeerde had daar alles mee te maken. Naast deftig waren die liedes op Rattlesnakes toch ook o zo fris en bovendien vooral totaal anders dan de Amerikaanse rootsrockers die wel degelijk een inspiratie vormden. Broken Record (XIII Bis Records/Suburban) heet het nieuwe album van Cole, dat vooraf door donaties van fans werd gefinancierd. De elegante meer…

Op Once The Sun Goes Down (eigen beheer) verwerkt de Canadese Lynne Hanson een verbroken relatie. In When Lovers Leave beschrijft ze hoe de energie in een ruimte kan stilvallen, nadat de ander vertrekt. Na dat eerste nummer lijkt ze de zaken direct voortvarend op te pakken in het schitterende Rest Of My Days. Zo makkelijk is het natuurlijk niet, want op het derde liedje (Here We Go Again) wordt duidelijk dat ze nog niet toe is aan een nieuwe liefde. Singer-songwriter Hanson nam het meer…

Net als Bravo Johnson brengt Paul Inman de luisteraar terug naar de jaren zeventig van Neil Young. Net als Bravo Johnson komt Paul Inman uit Los Angeles. Net als Bravo Johnson slaagt Paul Inman er in om oude tijden te laten herleven met een persoonlijke stijl die opmerkelijk genoeg geheel niet gedateerd aandoet. Songs Of The Broken Earth (Mojave Moon Records) van Paul Inman’s Delivery is, kortom, een aanrader van jewelste. Een uitgekristalliseerd werkstuk dat organische aandoet, wat wellicht te maken heeft met de werkwijze. Songs Of meer…

Hier hebben we na Tangerine alweer wat moois uit Drenthe. Bernard Gepken komt uit Emmen en is een nog jonge singer-songwriter die een rootsy sound combineert met sterke melodieën. In Retrospect: Yes (DRC Entertainment) opent dan ook met het schitterende Way To See Me Go, dat waarachtige weemoed en verlangen weet uit te drukken en ook nog eens over prachtige harmonieën beschikt. Het zou gewoon een radiohit moeten zijn. Gepken heeft in The Musketeers een effectieve begeleidingsband, want bas, drums en elektrische gitaar zijn meer…

Op Tern Rounders (eigen beheer), het titelloze debuut van de uit Albany, New York, afkomstige Tern Rounders wordt inspiratie gezocht in oude countryrock, die toch echt aan de andere kant van Amerika ontstond, namelijk in Los Angeles. Naast de vertegenwoordigers van het genre uit Californië in de seventies zijn ook meer recente namen als Gillian Welch en David Rawlings een voorbeeld voor de vier mannen en vrouw van Tern Rounders. Songschrijvers Marc Clayton en Kim Kilby slagen weliswaar meer…

Andrew and the Punchers komen uit Dayton, Ohio, een stad met een zekere reputatie op het gebied van garagerock. No Longer A Lover (eigen beheer) is een tamelijk druk plaatje met slechts af en toe een rustpunt, zoals de spookachtige steelgitaar in het daardoor naar Triffids neigende Hide & Seek (For Her). Garagerock met soul is er in Timewaster. Veel van de nummers van Andrew Smith (zang, gitaar) laten zich omschrijven als jachtige new wave. Maar in Shitty Teeth brengen de gitaren zomaar wat southern rock binnen in die Engels meer…

No Blues is bezig met de afscheidstournee. Mis het niet, want wat dit collectief tot stand heeft gebracht in een tijdsbestek van vijf jaar is werkelijk bijzonder. Op Hela Hela (Continental Europe/Munich), het vierde en laatste album van No Blues, is nog altijd sprake van een stijgende lijn, zodat de band op het hoogtepunt stopt. Het is dan ook moeilijk voor te stellen dat de groepsleden in de toekomst nooit meer iets samen zullen doen, dat zou immers ook het einde betekenen van de muziekstijl arabicana, de term die werd bedacht voor de meer…

Het meest duidelijk is de funky aanpak van Bow Thayer & Perfect Trainwreck in Good Time To Holler, een nummer waar het pad van Little Feat wordt betreden. Bottom Of The Sky (eigen beheer) werd op de ouderwetse manier opgenomen. Gewoon samen musiceren in de studio. Dat gebeurde in Levon Helm’s Barn in Woodstock. De cd begint goed met de soulrock van Buffalo Joe, waar de doorduwende kracht van deze band meteen goed op de rails staat. De tempowisselingen en ritmeverstoringen worden soepel uitgevoerd. Bow Thayer & Perfect meer…

Eerlijk gezegd roept zijn naam bij mij het beeld op van een schlagerzanger uit het Zwarte Woud, maar de heerlijke werkelijkheid is dat Hans Chew een fantastisch zingende pianist is uit Brooklyn, New York. Het lijkt erop dat hij met een paar goeie vrienden naar de Catskills is afgereisd om in Woodstock de tijden van Music From Big Pink te doen herleven. Dit geweldige Tennessee & Other Stories (Three Lobed Recordings/Divide By Zero) klinkt namelijk als een totaal vergeten countryrock-klassieker uit de vroege jaren zeventig. meer…

Met die heldere hoge stem heeft Griffin House me toch weer direct te pakken op The Learner (Evening Records/Nettwerk/ Munich). House is een vertegenwoordiger van de poppy kant van het rootsspectrum. Iemand die houdt van de FM-sound van de jaren zeventig. Goed geproduceerde liedjes die voldoende leven te bieden om ook buiten de studio te overtuigen. Just Another Guy zingt Griffin House en dat is de spijker op zijn kop. Zijn liedjes gaan over liefdes die zich afspelen in Suburbia. Just Another Guy zou ook meer…