De Brabantse Hilde Vos ambieert een loopbaan als Ilse DeLange. Dat getuigt van ambitie. Je kunt er ook vraagtekens bij plaatsen. Is muziek de ware inspiratiebron? Of is het Vos te doen om de populariteit en roem? Op het debuut A Heartbeat Away (Continental Record Services/Munich) worden die vragen nog niet beantwoord. De pas 24-jarige Vos toont te weinig een eigen gezicht op dit nogal brave album. Vooral het door haar zelf gepende Living On Lies is allesbehalve opwindend en het rare nogal gemaakte Dolly-lachje op meer…

Op het titelnummer Illinois, Kentucky, And Tennessee (eigen beheer) verkent Chris Black akoestische powerfolk, maar hij slaat nog veel meer wegen in, zodat er makkelijk nog enkele andere staten aan de titel van zijn album hadden kunnen worden toegevoegd. Alone is een lekker zwalkend walsje met dronken piano. The Purgatory Blues is countryblues met de nadruk op het jammende karakter met percussie, slidegitaar en handgeklap. Het doet wel wat denken aan een vergeten band als Soulhat en ook Papa Mali. Red Doors wordt meer…

Eerlijk gezegd valt mij Sometimes Ya Gotta… (Blue Rose/Sonic Rendezvous) niet mee. Wellicht waren mijn verwachtingen te hoog gestemd. Want ga maar na, rockchick Collins heeft door haar echtelijke verbintenis met Jason & The Scorchers-bassist Al Collins toegang gekregen tot de muzikale fine fleur van alternatief Nashville. Dan Baird produceert en speelt gitaar, Warner E. Hodges hanteert de twanggitaar, husband Collins heeft de bas omgegord en Tommy Womack draagt compositorisch bij. Dit op zich bijzonder interessante affiche meer…

Grote namen en fijne liedjes. Van de eerste: Willie Nelson, Glen Campbell, Frankie Valli en Randy Meisner. Van de tweede: Take it To The Limit, Fooled Around And Fell In Love, Without You en You’ve Lost That Lovin’ Feeling. Een gerevampte Juice Newton heeft op het voorspelbaar getitelde Duets (Floating World Records/Bertus Distributie) kosten noch moeite gespaard haar vrienden op te trommelen, maar het resultaat is niet veel soeps. De rimpelloze eind-vijftiger Newton ziet er op de hoes dan ook even kunstmatig uit als de serie lamlendige, meer…

Wie op nieuw werk van Son Volt of the Bottle Rockets zit te wachten, zal nog even geduld moeten hebben. Zij kunnen ondertussen hun oor eens te luisteren leggen bij Hard Water (Spark and Shine Records/Sonic Rendezvous) van Massy Ferguson. Deze band uit Seattle maakt namelijk blue collar twang rock geinspireerd door Bruce Springsteen, the Hold Steady en the Jayhawks en komt dan uit bij eerstgenoemde bands. En hoe! Hard Water bevat 10 heerlijke liedjes. Vaak lekker robuust, maar altijd met een lekker pakkende melodielijn. En meestal met meer…

Tres Sasser is een producer uit Nashville met een verleden in punkpop en mogelijk bekend van zijn samenwerking met Will Hoge. Vanaf nu dient hij naam te maken als de ontdekker van Carly Jamison, een geweldige nieuwe naam uit New York. Haar Everything Happens For A Reason (Desktop Recordings) is een vlammend debuut. Een plaat waar we jarenlang op gewacht hebben, zonder dat we ons daar echt bewust van waren. Een plaat die de altcountry van Nashville naar New York schopt en weer terug. Een opwindende plaat met meer…

Streets Of Baltimore is het intrieste door Tompall Glaser en Harlan Howard geschreven countrylied dat een onuitwisbare indruk heeft gemaakt in de uitvoering van Gram Parsons. In dat lied verlaat een hardwerkende man Tennessee omdat zijn vrouw droomt over Baltimore, maar eenmaal daar blijkt dat de vrouw meer van de straten van Baltimore houdt dan van haar man. Datzelfde Baltimore, Maryland, is het decor van de liedjes op I Wasn’t Built For A Life Like This (eigen beheer) van de aldaar woonachtige Caleb Stine. De singer-songwriter meer…

Chris Askew schrijft donkere melancholische liedjes over moord en doodslag en sluit daarmee aan bij zijn voorbeeld Nick Cave. Het uit het uiterste zuiden van Engeland afkomstige Salter Cane klinkt dan ook heel erg als Cave. En ook een beetje als Sixteen Horsepower en Helldorado. Toch is Sorrow (Black Ship Records) veel meer dan een klakkeloze kopie van de  voorbeelden. Daarvoor zijn de liedjes van Askew veel te overtuigend. En het uit vier leden bestaande Salter Cane musiceert uiterst sfeervol en dreigend. In het muzikale landschap meer…

De vorige cd van Earl Pickens & Family was een countryversie van The Joshua Tree van U2. Mijn afkeer van de persoon Bono is zo groot, dat ik om die reden zelfs moeite moet doen om dit Gathering (eigen beheer) te beluisteren zonder daarbij stil te staan. Na enkele draaibeurten is dat toch gelukt. Earl Pickens en de vier mannen en een vrouw die hij als zijn familie beschouwt, spelen moderne bluegrass. Oftewel americana met veel banjo van Pickens. Die neemt naast de zang bovendien mandoline, mondharmonica en toetsen meer…

Bijzonder lovenswaardig is het dat Elliott Murphy maar doorgaat met het maken van aantrekkelijke rock-‘n-rollplaten. In Frankrijk heeft de New York-veteraan een nieuw, nuttig en productief muzikantenbestaan opgebouwd. De keerzijde is dat de 61-jarige Murphy niet meer in staat moet worden geacht een jaarlijstjesplaat te produceren. Elke plaat biedt voldoende mooie momenten – en zo moeten we, meen ik, Murphy’s hedendaagse werk ook beschouwen. Zo bezien is het zelfgetitelde Elliott Murphy (New Rose/Sonic Rendezvous) – terug op de hoes is meer…