Eerst waren Eric Brace en Peter Cooper een duo, later met Thomm Jutz erbij een trio, en na het overlijden van Cooper in 2022 zijn Brace en Jutz weer een duo. Ze maakten de nog met Cooper geplande tour af, en dat beviel zo goed dat de twee meteen ook maar een album hebben uitgebracht. Verwacht geen haken en ogen, hoge uithalen, gewaagde wendingen of snerpende gitaarsolo’s. Brace en Jutz gaan op Simple Motion (Red Beet) voor de kalme middenweg: mooie liedjes met een eenvoudige boodschap. De titel en de hoesfoto (twee mannen samen rustig aan het werk met een pomplorrie) zeggen eigenlijk alles over het karakter en de thematiek van dit album: maak je niet meer…

Weet u nog? Oliver Anthony die vorig jaar ineens zo’n sensatie was met zijn Rich Men North Of Richmond? Dat en enkele andere nummers die via YouTube uitbracht leidde zelfs tot een Europese toernee die hem ook naar TivoliVredenburg in Utrecht voerde. Die Oliver Anthony heeft nu een debuutalbum uitgebracht: Hymnal Of A Troubled Man’s Mind (eigen beheer). Wat direct opvalt is dat Anthony tussen de tien nummers stukjes uit de bijbel reciteert. Dat is bij de eerste beluistering nog niet zo hinderlijk, maar na een paar meer…

Ook in 2023 kwamen er in Zweden een paar mooie americana-abums uit. Na de hier besproken albums van The Satchel Kid en Songs Of Bodo hebben we er nog eentje op de plank liggen die de moeite meer dan waard is. Het gaat om Indifference & Absence (Ella Ruth Institutet) van Daniel Hollow. Die hoes alleen al, met die foto van Hollow met een haan, is intrigerend. Maar de songs trekken je helemaal over de streep. Het zijn liedjes op het snijvlak van country en folk, met een flinke scheut pop. Zo klinkt Daniel Djurfelter, zoals zijn werkelijke naam luidt, op Too Old als meer…

In de aantekeningen voor een recensie die ik nooit afmaakte van een vorig album van de Zweedse formatie West Of Eden vond ik de omschrijving ‘ze zingt als een fee die door een kasteel zweeft’ voor de zang van Jenny Schaub. Die woorden zijn nog steeds van toepassing, maar passen vanwege het onderwerp van Whitechapel (eigen beheer) echt niet bij de liedjes op dit nieuwe album. Of misschien juist ook wel, als ze daarmee de onschuld van de personages waarover ze zingt wil benadrukken. Het conceptalbum handelt namelijk over de slachtoffers van de seriemoordenaar Jack the Ripper die in het Londen van meer…

Sarah Shook heeft niet alleen haar/zijn naam veranderd (in River Shook), maar ook de samenstelling (maar niet de naam) van zijn/haar band Sarah Shook & The Disarmers. De nieuwe line-up is wat minder stormachtig dan de vorige, maar er wordt gelukkig nog steeds stevig van leer getrokken. De band laveert soepel tussen twang, klassieke country en aanstekelijke rootspop, met steeds een prominente rol voor de pedal steel. Op Revelations (Abeyance Records/Thirty Tigers) laat Shook opnieuw horen dat je geen groot zanger hoeft te zijn om toch overtuigend over te meer…

Het in 2022 verschenen Uncle Sem van Sem Jansen was eigenlijk ook gewoon een album van de Leif de Leeuw Band. Maar wel een bijzondere, want daarop stond de transitie van Britt Jansen naar Sem Jansen centraal. Op dat album horen we Sem ook nog zingen als Britt. Mighty Fine (eigen beheer) is ‘gewoon’ weer een album van de Leif de Leeuw Band. Dat betekent dus weer een portie onversneden southern rock met zang van Sem. Met van dat voor het genre zo specifieke dubbelloopse gitaarwerk van Leif en Sem. Toetsenspel is net zo belangrijk in deze tak van sport. Sven Figee (van Sven Hammond) zorgt er meer…

In 1920 ging Carrie Chapman Catt, een voorvechtster van het vrouwenkiesrecht in de VS, naar Tennessee om daar voor elkaar te krijgen dat de plaatselijke wetgevers voor ratificatie van het 19de Amendement zouden stemmen. Als dat gebeurde zou het de 36ste staat van de VS zijn en daarmee zou een ¾ meerderheid van alle staten een feit zijn waardoor dit amendement, dat het vrouwenkiesrecht mogelijk maakte, in werking zou treden. Een opdracht om de 100-jarige verjaardag van deze gebeurtenis te herdenken leidde Aoife O’Donovan naar de meer…

Guy Clark is er sinds 2016 niet meer bij. Townes heeft ons al veel eerder verlaten. Ze worden gemist. Nog altijd. Maar er zijn artiesten die het stokje hebben overgenomen. Neem Dalton Mills, een singer-songwriter uit Kentucky. Met Good Place To Hide (eigen beheer) levert hij na het titelloze debuut (recensie) een tweede prachtalbum af. Met een ode aan Guy Clark, die hij omschrijft als Shakespeare In Boots. ‘You can tell a lot from a man’s handshake’, aldus Mills. ‘It’s the holes you leave, what you don’t say / Every word a chisel, every song handmade.’ Townes komt ook nog voor in het nummer. De meer…

Zelfs uit de kleinste gehuchten in een uithoek van Canada komt tegenwoordig muziek die de moeite waard is. Uit Emyvale op het Prince Edward Island komt Wood Andrews die in januari zijn debuut The Sound Of Wood uitbracht. Uit de titel van het album valt al op te maken dat Andrews gevoel voor humor heeft. Dat blijkt ook uit de teksten van de 10 nummers. “Als ik geen hekel aan auto’s had reed ik in een Mustang direct de stad uit, weg van jou. Als ik geen hekel aan drank had dronk ik pure whiskey om jou maar te vergeten. Als ik geen hekel aan geld had kocht ik rozen voor je die zouden ruiken meer…

Op de hoesfoto van It’ll Be Alright (Cheersquad Records & Tapes) ziet de Australiër Patrick Wilson er een beetje uit als een broer van Jerry Leger. De overeenkomst blijkt verder te gaan dan alleen het uiterlijk. De stem van Wilson komt namelijk ook dicht in de buurt van de zang van zijn Canadese collega. De lichte trilling van zijn stembanden aan het eind van de zinnen die hij zingt, daar hoor je waarom die vergelijking gemaakt kan worden. Luister maar eens naar Coffee Song. Dat hoge van zijn stem, daar zit het hem vooral in. Op Don’t Hurry kun je zelfs aan Marlon Williams denken. Een nummer met meer…