Er is helemaal niets te beleven in Dead End Town, dus Jim Patton & Sherry Brokus pakken hun boeltje bij elkaar en vertrekken. Het avontuur tegemoet. Althans, dat deden ze ooit. Voor Patton begon dat toen hij het huis van zijn moeder stond te schilderen en The Rolling Stones op de radio hoorde. Hij kocht een Big Red Gibson (eigen beheer) die hem de weg wees op het pad van rock-’n-roll. En spijt heeft hij nooit gehad van die keuze, daar heb je namelijk niks aan, zo maakt hij duidelijk op A Road That I Never Go Down. De liedjes worden bevolkt door mensen zoals Patton en Brokus zelf; lieden die hun hart volgen en meer…

De Canadese Sue Decker zakte af naar Nashville om daar Keeping Time (eigen beheer) op te nemen onder de bezielende leiding van haar landgenoot Steve Dawson. De zeven eigen nummers met een speelduur van 27 minuten komen goed uit de verf door diens bemoeienis. Dawson speelt allerlei gitaren op deze ep waarop blues, folk, country en soul op prettige wijze samengaan. De verhalende nummers worden door Decker gebracht met een ietwat verkouden klinkende stem. Daarmee kan ze goed overweg met materiaal dat naar folk neigt, zoals Nobody’s Mother, maar eigenlijk is ze net zo meer…

‘I’ve got a ways to go’ zingt Sam Outlaw op zijn nieuwe album Terra Cotta (Black Hills Recordings). Ik kan alle kanten op met mijn muziek, lijkt hij te willen zeggen, maakt me niet uit, ‘takin’ it nice and slow’. En zo is het. Na zijn vooral op country georiënteerde eerste twee platen Angeleno (2015) en Tender Heart (2017) nam hij met Popular Mechanics (2017) een niet door iedereen gewaardeerde afslag naar de popmuziek – vreemd genoeg juist nadat hij van Californië verhuisd was naar Nashville. Terra Cotta is van alles wat, zou je kunnen zeggen, maar dat meer…

Donkere gedachten stapelen zich op, er is geen ontkomen aan op Bewilderland (Collision Music). Jack Cade kijkt terug op zijn opvoeding en naar zijn eigen keuzes en in hoeverre die door de omgeving waarin hij opgroeide zijn beïnvloed. Met baritongitaar begeleidt hij zijn bassende stem op Choose Your Condition. Zijn we sterk genoeg om te veranderen of blijven we twijfelen? Maar moeten we naar de Brit luisteren, of wordt het dan alleen maar erger? ‘I’m the bruise in your soul that you cannot heal / I’m the thorn in your side that you always feel’, verklaart hij op Roll Them Dice. Het leven is een vicieuze cirkel, meer…

Ze noemen zichzelf de koplopers van de nordicana. Dat zal wel bedacht zijn door iemand anders, maar de Noorse band The Northern Belle heeft het wel overgenomen. Op deze site gebruiken we vaak de term scandicana. Komt op hetzelfde neer; americana uit Scandinavië. Als zodanig bespreken we hier dan ook Bats In The Attic (Die With Your Boots On Records/Suburban) en dan komen we tot de conclusie dat dit album niet als zodanig valt te omschrijven. Na drie lovende recensies van albums uit Zweden zijn we bij deze Noorse inzending niet zo enthousiast. Het is folkpop en eerlijk gezegd wat aan meer…

Het houdt niet op met goede platen uit Zweden. Na Svante Sjöblom en Richard Lindgren bespreken we nu Before The Sun (Rootsy/V2 Benelux) van Jesper Lindell. Het album is een logische voortzetting van het uitstekende Twilights van twee jaar geleden. Misschien nog net iets sterker zelfs. De meest simpele omschrijving? Dat moet dit zijn: Van Morrison begeleid door The Band. Daar kun je twee dingen over zeggen. Allereerst: niet bijster origineel. Maar ook: het beste van twee werelden. De tweede omschrijving is de meest adequate, zodat fans van zowel The Band als Van the Man hier meer…

Het is allemaal niets en het zal ook wel niets worden. Dat is de teneur van het nummer Big Fat Nothing waarmee Richard Lindgren het album Grand Jubilee (Rootsy Music/V2 Benelux) opent. En daarna wordt het niet veel beter. ‘My little empire is in ruins / I don’t dare pray for love no more’, klinkt het op Empire In Ruins. Wie verwacht dat Argentinian Shoes vervolgens wat lichter van toon zal zijn, die heeft het mis. Lindgren treurt omdat hij haar voetstappen nooit meer op zijn drempel hoort. Het is een en al treurnis. Op Lament From A Reservoir vraagt de Zweedse singer-songwriter zich af of zijn voormalige liefde meer…

Een interessante figuur, deze Svante Sjöblom uit Zweden. We schreven eerder al eens over zijn samenwerking met de Deense bluegrassformatie Twang. Daarbij was hij de gitarist. Dat instrument speelt hij ook op Telling Lies (Rootsy Border/V2 Benelux), maar hij voegt daar nog de banjo aan toe. Deze maand is hij echter drummer in de band van Christian Kjellvander tijdens diens Europese tournee die ook Nederland aandoet, zie voor data de agenda. Telling Lies is zoals te verwachten inderdaad een afwisselend nummer. Riding High draait helemaal om zijn spel op de banjo, maar direct daarop volgt meer…

Wat is er toch aan de hand met Dori Freeman? Of preciezer: wat is er aan de hand met de publiciteit rondom Dori Freeman? Herinnert u zich haar nog? Na haar titelloze debuut uit 2016 werd er een wagonlading aan recensies, artikelen over en interviews met haar over de Laaglandse rootsliefhebber gestort. Terecht, hoor. Maar daarna verdween al die aandacht al snel, hoewel de albums die de Amerikaanse singer-songwriter (uit Virginia) later uitbracht zeker de moeite waard waren. Dat geldt ook weer voor haar vijfde album, het in november vorig jaar uitgebrachte Do You Recall. We meer…

In een tijd van streamen en downloaden is een album als dit The Other Side (MPress Records) van Rachael Sage een opvallende release. Allereerst is het een dubbelaar met alternatieve versies in een andere mix op de tweede cd. En verder zijn kosten noch moeite gespaard om de muziek te verpakken. De beide cd’s zitten in de buitenste delen van de uit zes panelen bestaande hoes (zonder plastic). Het middendeel kun je openvouwen en daarin zitten twaalf bladen met op de ene kant tekeningen van Sage en op de andere zijde de teksten van tien van de vijftien nummers alsmede een boekwerkje van twaalf pagina’s meer…