Hallo, daar ben ik weer met een album van een onbekende artiest, Anton O’ Donnell in dit geval. Hoewel, een paar jaar geleden bespraken we hier No End Of The Line van Anton & the Colts. Dat is dezelfde Anton. Nu brengt hij onder eigen naam een soloplaat uit: Forty’s The New Thirty (eigen beheer). Hierop 13 nummers, die allen thuis door O’Donnell in het Schotse Glasgow werden opgenomen. Het zijn een soort veredelde demo’s, waarop hij alle instrumenten bespeelt en alle zangpartijen voor zijn rekening neemt. Uitzondering is My Favourite Song waarop ook Phil Campbell (van meer…

Dit is niet de in Nashville opererende Steve Dawson, maar de Amerikaan uit Chicago die we nog kennen van de band Dolly Varden. At The Bottom Of A Canyon In The Branches Of A Tree (Pravda Records) verscheen al in 2021, maar laten we zeggen dat we bezig zijn met een inhaalslag. Van deze plaat hebben we dus al eventjes genoten en omdat er best mensen zullen zijn aan wie dit fraais is voorbij gegaan alsnog een stukje tekst om er de aandacht op te vestigen. Direct met opener This Is All There Is wordt duidelijk dat het gebodene de moeite waard is, let maar eens op die geknepen meer…

Op Eyes Closed, Dreaming (Black Hen Music) zet Steve Dawson de samenwerking met collega Matt Patershuk door. De Canadees uit Nashville schreef vier liedjes met zijn landgenoot op dit derde deel van een trilogie. Verder componeerde hij het instrumentale Waikiki Stonewall Rag, voor de overige zes titels put hij uit andermans werk. Long Time To Get Old is van Ian Tyson, maar hier begint het als iets van Ry Cooder. De uitvoering met gastvocaliste Alison Russell heeft beslist soul. Op A Gift plukt de multi-instrumentalist aan de nylon snaren voor een kort stukje flamenco. Op de traditional meer…

Het tweede deel van de trilogie van Steve Dawson is een instrumentaal werkstuk. Op het hoesje van Phantom Threshold (Black Hen Music) wordt ook de begeleidingsband genoemd: Steve Dawson & The Telescope 3. De Canadees nam in 2008 ook al eens een instrumentaal album op met een hoofdrol voor de steelgitaar. Dat was getiteld Telescope. Met grotendeels dezelfde musici, vandaar de bandnaam. Jay Bellerose (drums), Chris Estrin (toetsen) en Jeremy Holmes (bas) waren er toen ook al bij. Het album begint met Cozy Corner, waarop ook nog gastmuzikant Daniel Lapp (violen) present is. Ook meer…

Als uitvoerend artiest, producer en multi-instrumentalist in dienst van anderen heeft Steve Dawson het druk zat. Daarnaast maakt hij ook nog de podcast Music Makers and Soul Shakers. Toen de pandemie de meeste zaken op een lager pitje zette, stelde hij zich ten doel om een trilogie te voltooien binnen een tijdsbestek van een jaar. Terwijl voor de meeste artiesten een periode van rust aanbrak, was de in Nashville opererende Canadees net zo druk als altijd. Maar nu volledig in dienst van zijn eigen muze. Het eerste deel van de trilogie verscheen in de eerste helft van vorig jaar. Gone, Long Gone (Black Hen Music) is een meer…

Comin’ Back For You (eigen beheer) van Hillsborough is een lekker rauwe plaat uit Australië. Dit is zwalkende rootsrock door de ‘backroads from our minds’, bijeengehouden door Stitches. Met mondharmonica op dat nummer. Phil Usher en Beata Maglai zingen alsof ze in een storm zijn terechtgekomen. Denk aan John Doe en Exene Cervenka van X, maar meer nog aan Michael Trent en Cary Ann Hearst van Shovels & Rope. Trouble Finds Its Way is de eerste mededeling van het duo, dat wordt aangevuld door een ritmesectie. Het nummer handelt over pijn en lust, waarbij het leven vooral een kwestie is van meer…

Lowri Evans en Sarah Zyborska kwamen elkaar voor het eerst tegen op een festival in Frankrijk, waar een speciaal podium voor artiesten uit Wales was opgezet. Ze traden er onafhankelijk van elkaar op. De beide vrouwen wonen in Wales op grote afstand van elkaar, maar na die ontmoeting bleven ze in contact en begonnen samen te werken als Tapestri. Hun belangstelling voor de muziek van The Highwomen vormde het startpunt. Op het eerste album Tell Me World (Shimi Records) staan twee liedjes in het Welsh, getiteld Y Fflam en Atgofion. Het eerste liedje gaat over verlangen naar huis en in het meer…

Met Carter Sampson had ik tot voor kort weinig. Haar albums waren best oké, maar maakten niets speciaals bij me los. Tot Gold. Wat een schit-te-ren-de plaat! Voor degenen die evenmin met haar wegliepen nog even kort wat achtergrondinfo: Carter Sampson komt uit Oklahoma en maakt sinds 2004 al platen. Daarnaast is ze oprichter van The Rock n’ Roll Camp for Girls OKC, waar meiden middels muziekonderwijs in hun kracht gezet worden. Met het uit 2016 stammende Wilder Side, waarop ook John Moreland te horen is, brak ze hier, in laaglandse americanawereld, door. Op meer…

Voor de grap vroeg ik Chat GPT om een recensie te schrijven van Yesterday’s News van Robert Ellis. Er kwam een mooi geschreven stuk uit waarvan evenwel he-le-maal niets klopte! Dat bewijst maar weer eens dat AI ver van zaligmakend is. Of misschien kunnen ook de algoritmes de code van Robert Ellis niet breken. Yesterday’s News (Niles City Records) is namelijk een album dat in niets lijkt op het eerdere werk van de Texaanse singer-songwriter. Niet op de uitbundige pop van Texas Piano Man (2019) en niet op de americana van Robert Ellis (2016) en meer…

Erg origineel is het idee om countryartiesten de nummers van The Rolling Stones te laten uitvoeren niet. Voor producer Robert Deaton uit Nashville was zulks niettemin een missie en hij stak er jarenlang alle energie in. Stoned Cold Country – A 60th Anniversary Tribute To The Rolling Stones (BBR Music/BMG) is het resultaat van zijn werk. En het is toch grotendeels te danken aan Deaton dat het project geslaagd is. Zijn rol als producer heeft hij namelijk op knappe wijze vervuld. Want al die nummers behouden dat toch altijd wat rafelige randje dat de Stones juist tot zo’n meesterlijke band maakte. Of meer…