Met Big Blue maakte Gold Star, waarachter de in Wenen geboren maar in Los Angeles opgegroeide Marlon Rabenreither schuilgaat, een onuitwisbare indruk. Dat was in 2017. Het uit 2018 stammende Uppers & Downers was een iets minder, maar wel interessant werk. Nu ligt er Headlights USA (eigen beheer). Iets genuanceerder: Headlights USA is eigenlijk een vervolg op een ep met dezelfde naam, aangevuld met 5 andere nummers die ook deels al als singles waren verschenen. Nu op lp en in een downloadalbum. In meer…

Soulmuziek die ook werkelijk de ziel induikt, dat is in het kort de samenvatting van Bad Days Better (Southern Songs) van Adam Hood. De singer-songwriter uit Alabama liet enkele jaren geleden de fles staan en dat had in alle opzichten een positieve uitwerking. Dat optimisme omschrijft hij mooi op het titelnummer: ‘I’m gonna make the bad days better than the good days used to be’. Het album begint ermee en de eerste woorden zijn: ‘I woke up this morning seeing things a little differently’. Opstaan in de ochtend, dat hebben we al duizend keer eerder gehoord in de blues, maar Hood buigt het meer…

De titel Tick (Demos-Outtakes-Live At The 40 Watt Club) (Dial Back Sound) geeft aan dat dit een soort tussendoortje is. Maar wat voor een! Dit nieuwe album van Jerry Joseph and The Stiff Boys doet eigenlijk nauwelijks (lees: niets) onder voor het twee jaar geleden lovend besproken The Beautiful Madness. Het eerste nummer is een demo, maar Tick klinkt als een klok. Met die geweldige stem van Joseph. Zwaar aanbevolen voor iedereen die Graham Parker in de kast heeft staan. Na nog een demo volgen drie outtakes en daarna vijf live-uitvoeringen van nummers van The Beautiful Madness. Alles wederom meer…

Tjongejonge, wat heeft de eerder mij onbekende Unnveig Aas met Phases (Mother Likes It Records) een prachtige plaat gemaakt. U kan uit de naam van de zangeres, ja het is een zangeres, wel afleiden dat we hier alweer met een Scandinavische artiest te maken hebben. Aas komt uit Noorwegen, maar door hoor je op Phases nauwelijks iets van. Dit is americana zoals dat hoort te zijn, althans zoals ik dat het liefste hoor: sterk door country beïnvloede folkpop. En modern geluid, balancerend op tradities. De 10 nummers op dit derde album van Aas zijn geïnspireerd door de echtscheiding van meer…

Truth & Salvage Co. is eigenlijk een band die niet meer bestaat. Of toch wel? De Amerikaanse 6–mansformatie kwam in 2005 bij elkaar en bracht in 2010 een eerste ongetiteld album uit, dat werd geproduceerd door Chris Robinson van The Black Crowes. In 2013 kwam nog een tweede album, Pick Me Up, uit maar daarna spatte de band uit elkaar. Nu is er toch een nieuw album, Atoms Form (Blackbird Records). Maar eigenlijk is het een oud album. Het werd namelijk al in 2012 opgenomen, maar nooit uitgebracht, hetgeen bij beluistering een wonderlijk besluit is geweest. Want Atoms Form is echt meer…

Als je dacht dat Ryan Adams je niet meer kon verrassen: sinds vorige week kun je gratis en voor niks zijn versie van het alweer 40 jaar geleden verschenen Nebraska van Bruce Springsteen downladen. Dat was destijds óók een verrassing. Springsteen, die successen kende met de rock van zijn E-Street Band, die ineens – solo – terugkeerde naar een vrijwel geheel akoestische setting. Nu dus dit album op zijn Ryan Adams’. Eveneens solo en voor het grootste gedeelte vrij volgzaam in zijn versies van de originele nummers. Er liggen wat andere accenten. Opvallendst zijn de meer…

In december worden er weinig nieuwe albums uitgebracht. Een uitstekende maand dus om nog wat aandacht te geven aan platen die eerder aan onze aandacht waren ontsnapt of waarvan een recensie om andere reden niet tot stand kwam. Neem nu Broke But Not Broken (State Line Records) van Michael Kane & the Morning Afters, dat al in april van dit jaar het levenslucht zag. Kane en de zijnen komen uit Worcester in Massachusetts en spelen americana rock & roll met punky ondertonen. Op dit eerste volwaardige debuut staan 12 liedjes die allemaal rond de drie minuten duren. Zanger/gitarist Kane ontbijt meer…

Al te strikte formules horen niet bij altcountry. Immers, wie een alternatief zoekt, handelt vooral uit onvrede met de norm. En voegt iets nieuws toe. In de alternatieve country draait het om respect voor oude tradities, om die vervolgens een flinke slinger te geven. Een voorwaartse beweging die steeds met evenveel vaart in het verleden duikt. Zo ging het in de begindagen van het genre, begin jaren 90. Megunticook (Match-Up Zone Records) van The Miners uit Philadelphia zou heel goed uit die tijd afkomstig kunnen zijn. Want dit heeft de energie van Uncle Tupelo en Whiskeytown. En daarmee is het waarschijnlijk het meer…

Spellbound is een formatie rond de Schotse in Den Haag wonende Julie Scott (zang, gitaar) en Peter Slager (bas, zang) van Bløf. De andere groepsleden zijn Roeland Drost (toetsen, mondharmonica), Stefan Blankestijn (gitaren, lapsteel), Maaike Peterse (cello), Ruben Margarita (viool) en Stefan van de Brug (drums, percussie). De opnamen kwamen coronaproof tot stand; iedereen speelde de partijen thuis in. Op Anam Cara (Continental Record Services) wordt een beetje ingehouden gemusiceerd, met een deftige uitstraling als resultaat. Het geslaagde album is beslist de moeite waard voor fans van The Delines. Net meer…

Mer musikk fra Norge oftewel meer muziek uit Noorwegen. In januari 2019 bespraken we de comebackplaat, Napkin Poetry, van de Oslose formatie Minor Majority. Daarna verdwenen ze weer uit ons zicht. Halverwege dit jaar legden ze evenwel Kiss Off (Voices of Wonder) in de spreekwoordelijke schappen. Daarop staan 10 folkpopnummers met rinkelende akoestische een elektrische gitaren. Wel weer anders dan Napkin Poetry. Het klinkt nu veel lieflijker namelijk. Pål Angelskår en de andere mannen van de band beperken zich nu tot folkpopsongs met rinkelende gitaren. Het meer…