Amy Blaschke loopt het vuur in, maar ze voelt geen vlammen. Zo klinkt Running Into The Fire ook. Warm, maar op afstand. De singer-songwriter die is neergestreken in Los Angeles opent haar vijfde album Opaline (Rocket Heart Records) heerlijk met dromerige klanken die van Mazzy Star of Jesse Sykes afkomstig zouden kunnen zijn, maar voegt daar ook een opgeruimd dooronron dadooronron aan toe. Het titelnummer pakt de sfeer van de sixties. Het geluid is groots en toch ook heel klein. Blaschke serveert een heerlijke melange waarin meer…

Archer’s Arrow (eigen beheer) van Adam Klein is zo’n plaat die te weinig aandacht krijgt. Je kunt ook zeggen dat het een album is dat te weinig aandacht opeist. Klein is een vakman die niets fout doet. Zijn eigen songs zijn prima, zijn keuze van een cover is uitstekend en de uitvoering van Neil Young’s Bad Fog Of Loneliless is ook keurig. Het is alleen zo dat er een groot aanbod aan mooie platen in de americanawereld is. En de makke van Archer’s Arrow, Klein’s zesde album inmiddels, is dat het in dat aanbod gewoon niet opvalt. Misschien in Klein wel te integer meer…

De ratten in de schuur zijn verdwenen. Op Nooit Genoeg (Bastaard Platen) heeft Jeroen Kant de beschikking over vaklui als Mathijs Leeuwis (pedal steel, bariton & elektrische gitaar, koortjes) en Gabriël Peeters (drums, percussie, piano, orgel, koortjes). Verder heeft Kant (zang, akoestische en elektrische gitaar) Judith Renkema (contrabas, basgitaar, koortjes) aan zijn kant staan. De Brabander is professioneler geworden. Toch knarst het nog altijd in zijn liedjes en dat is niets minder dan een zegen. Kant begeeft zich over het Oude Kronkelpad. Hij denkt na meer…

De titel Loud Music & Soft Drinks (French Dip Records) geldt nog steeds voor Mason Summit. Hij is namelijk 19 jaar en moet dus nog twee jaar wachten voordat hij een biertje mag drinken in de gelegenheden waar hij op het podium staat. Toen deze heerlijke cd verscheen, dat was al in 2014, moest Summit nog langer wachten. In dat jaar waren we trouwens heel enthousiast over zijn plaat Absentee (zie recensie). Deze opvolger staat wederom vol pure pop. Alles is crystal clear. Op Village Dogs dwaalt hij midden in de nacht door de straten en dat meer…

Hillström & Billy is een opvallende naam, zeker als je weet dat het hier helemaal niet om een duo gaat. Hillström, dat is Petter Hillström, een muzikant uit Stockhom. En Billy? Dat is een steeds wisselend collectief van muzikale vrienden dat Hillström bijstaat. Op The Neverending Paint Job (eigen beheer) is dat bij voorbeeeld Christian Kjellvander, in wiens tot studio omgebouwde kerk de twaalf liedjes van dit album zijn opgenomen. Kjellvander is bovendien als ondersteunend zanger ook te horen in het nummer Lines. Hillström nam twee jaar de tijd om zijn meer…

Rock moet rollen als twee dobbelstenen die bonkend over de tafel vliegen. Rollen doet het met Stacie Collins aan het stuur. Ze slingert haar cabriolet langs onverlichte wegen en stopt voor niets of niemand. Roll The Dice (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is een heerlijke plaat waar de energie vanaf spat. Dit is rootsrock met de heilige overtuiging die nodig is voor een bonkende rit vol avontuur. Collins weet een feestje in gang te houden. Net als de King Of Rock waarover ze zingt. Een leven van one night stands; een leven van slapen in een bestelbusje. Stacie is overigens meer…

Joey Kneiser is in het dagelijks leven zanger van Glossary, de band uit Murfreesboro, Tennessee, waarvan het werk al eerder op deze pagina’s werd besproken. Maar wat heet “dagelijks leven” als de band al jaren on hold staat omdat de drummer medische problemen heeft en de bandleden met elkaar de afspraak gemaakt hebtben dat het “samen uit en thuis” is. Dus geen optredens en geen opnames zonder die drummer. Terwijl je dus wel een schatkamer aan nieuwe liedjes hebt liggen. Een soloplaat dus. Een echte, op The Wildness (This Is American Music) bespeelt meer…

Met Mixtape Of The Open Road (Kitchen Table Records/Munich) tracht de Amerikaan Martin Sexton de bekoring van een door vrienden samengesteld cassettebandje te brengen. Wie zijn oeuvre een beetje kent, weet dat de Amerikaan in vele stijlen thuis is. Sexton zal nimmer genoegen nemen met doorsnee. De singer-songwriter grasduint in andere genres en slalomt soepel om alle conventies heen. Voor hem gelden geen restricties. Zo weigert hij op deze verzameling liedjes te voldoen aan het beeld dat een singer-songwriter een sombermans is. De meer…

“Rave-up garage rock for high lonesome desperadoes.” Een betere benaming voor de muziek op Long Gone Song (eigen beheer) van Nocona ben ik niet tegengekomen. De eenzame desperado wordt getroost door de huilende pedal steel, de garagerocker door het stuwende orgeltje en beide kunnen uit de voeten met het lekkere gitaarwerk en een bluesy mondharmonica. Het vijftal uit Californië brengt dit allemaal samen in een heerlijk origineel geluid waarop het moeilijk stilzitten is. Bijzondere songs met fijne breaks en tempowisselingen en toch telkens meer…

Voor Half Past, Present Pending (Fluff & Gravy Records) bleef Mike Coykendall lekker thuis om wat aan te klooien. Voor het grootste deel deed hij alles zelf. De producer die rond de millenniumwisseling actief was met Old Joe Clarks nam naast nieuwe nummers ook wat oud werk en covers van favoriete liedjes op. Het kale All That I Wanted waarmee het album begint klinkt een beetje als Syd Barrett en is daardoor een aardige inleiding naar Late Night, een cover van deze artiest. Behoorlijk psychedelisch en spaced out is dat ook in de handen meer…

Al zo ongeveer sinds Altcountry.nl bestaat bespreken we hier hier albums van Dan Israel. Da’s dus al heel lang, maar Israel is ook al heel lang actief in de wereld van de alternatieve country. Sinds 1997 onder eigen naam, al dan niet begeleid door The Cultivators. En om eerlijk te zijn: op het eenvoudig getitelde Dan (eigen beheer) lijkt de tijd stil gestaan te hebben. Er is klinkt niets dat je ook wel begin jaren ‘90 gehoord zou hebben kunnen hebben. Vernieuwing is echter in dit genre niet direct voor de hand liggend. Het songmateriaal op Dan en de uitvoering meer…

Ik zeg Will Johnson, u zegt Centro-Matic of South San Gabriel of misschien zelfs Monsters Of Folk, het project met Conor Oberst en Jim James. Dat laatste was iets eenmaligs en Centro-Matic en South San Gabriel hielden in 2014 op te bestaan. De Texaanse liedjesschrijver staat er nu weer helemaal alleen voor. Swan City Vampires bracht Johnson dan ook onder eigen naam uit. De liefhebber van echte alternatieve country, die kraakt, die schuurt, die refereert aan Neil Young & Crazy Horse, aan de moderne Wilco, aan Mark Eitzel en aan Vic Chesnutt, die liefhebber meer…

Het vierde woord dat uitgesproken wordt op dit album is heartache. En na Here Comes The Heartache, het eerste nummer van Jason James (New West Records/PIAS), is het niet gedaan met het hartzeer. Jason James maakt echte country. Niet die van het gladgestreken Nashville-soort, daar schrijven we hier op deze site immers nooit over, maar die van het Texaanse soort. Zoals Wayne Hancock, Jesse Dayton en Dale Watson dat ook doen, maar dan met nog meer respect voor oude tradities. Of misschien niet zozeer met nog meer respect, maar met iets minder meer…

Nathan Bell haat bankdirecteuren. Nathan Bell haat platenbazen. Nathan Bell haat kapitalisten die de boel besodemieteren. In 1995 haakte hij af als singer-songwriter. Een plaat die hij dat jaar in Nashville maakte kwam nooit uit. Twaalf jaar raakte hij geen gitaar aan. Sinds 2007 is hij terug. Het internet maakte het mogelijk om in eigen beheer muziek uit te brengen. Het bleek achteraf ook om een andere reden een uitstekend moment voor Bell om weer te beginnen. Een jaar later namelijk sloeg de crisis toe en was er volop aanleiding om meer…

Het was tijd voor iets anders. Over zijn gestrande huwelijk was het de vorige keer gegaan. Dat ging Josh Ritter niet nog een keer doen. Op Sermon On The Rocks (V2) slaat de Amerikaan andere wegen in. Hij doet dat trouwens door opnieuw afstand te doen van een deel van zijn verleden. Ritter rekent af met zijn religieuze opvoeding. Op opener Birds Of The Meadow komt hij direct to the point. De sound is ietwat mechanisch, een soort witte soul met zelfs een vleugje disco. Op een nummer als Seeing Me Around maakt de drummer dat laatste meer…

Prachtig, prachtig, prachtig. Drie woorden, meer heb ik niet nodig om het vierde album, Beautiful Life (Slow Shark Records), van het Deense Homesick Hank te beschrijven. Prachtige nummers, prachtige uitvoeringen en een prachtige hoes. Eerst maar eens die nummers. Die zijn alle elf geschreven door zanger-gitarist Kudre Haan. Ultramelodisch, te positioneren in de Bermuda-driehoek tussen Tindersticks, Bonnie Prince Billy en Lambchop. Die laatste noem ik niet toevallig; het is immers zwevend Lambchop-lid Mark Nevers die dit album mixte en daarmee meer…

Keep Coming Back (Ruf Records/Munich) begint met het titelnummer en dat is tamelijk drukke bluesrock met slidegitaar. Mike Zito & The Wheel klinken ook op Chin Up nog stoer, zoals het een beetje hoort bij deze muziek. Best een aardig stampend nummer voor wie destijds door rootsmuziek aangestoken werd door The Fabulous Thunderbirds, maar op Get Busy Living laat Zito pas echt horen waartoe hij in staat is. Als de stoere pose verdwenen is, blijkt de naar Texas getrokken artiest een heel behoorlijke soulzanger te zijn. Denk aan een Eddie Hinton. En er meer…

The Delta Jacks komen uit Essex, het Engelse graafschap aan de noordoever van de Theems. De Delta dus. Niet ontoevallig ook de plek waar pubrockers van Dr. Feelgood vandaan kwamen. Met hen delen de Delta Jacks een voorkeur voor oude rhythm & blues. Maar daar houdt het niet bij op. Op het debuut Trouble Ahead laat het kwartet ook lekker in het gehoor liggende countryrock horen en, niet in de laatste plaats, ook countrypunkachtige dingen. Een prettige mix. Op de uitvoering valt ook weinig aan te merken. Je kunt je wel afvragen meer…

De Legendary Shack Shakers blijven op The Southern Surreal (Alternative Tentacles/Sonic Rendezvous) niet in hun schuurtje hangen. De band rond J.D. Wilkes gaat op ontdekkingsreis en verlaat daarbij ook de zuidelijke staten van Amerika. Want een nummer als Young Heart, Old Soul bevat ska zoals het begin jaren tachtig op het Britse 2 Tone verscheen. En op Dead Bury The Dead wordt Mexico bezocht Een beetje salsa en een toefje surf, een beetje als Los Lobos eigenlijk. Op Down To The Bone reizen de Shack Shakers helemaal af naar de jungle, te oordelen naar meer…

Pete Gow van Case Hardin is productieleider van een nieuwsprogramma, als voorman van zijn band kan hij verhalen vertellen die niet noodzakelijkerwijs gebonden zijn aan de feiten. Zo heeft hij op These Three Cities een gesprek over de kwaliteiten van Phil Spector als platenproducer met een prostituee op gele naaldhakkenen en een stel tieten waar ze nogal wat geld in heeft gestoken. Colours Simple (Clubhouse Records) begint met een nummer van ruim acht minuten, een gewaagde doch geheel geslaagde zet van de Britse band. Poets Corner vangt aan meer…

Alsof er nog een extra deel aan de schitterende reeks Truckers, Kickers, Cowboy Angels – The Blissed Out Birth Of Country Rock (zie recensie) moest worden toegevoegd, zo klinkt Pacific Surf Line (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) van de gelegenheidsformatie Gospelbeach. Het album biedt een wilde treinrit door de woestijn, waarbij nooit het zicht op de Grote Oceaan verdwijnt. Dat betekent zonneschijn in Californië met gitaren die kwetteren als vogeltjes. Gospelbeach is een strook zand die verbonden is met Beachwood Sparks middels meer…

De twintiger Korey Dane reisde door heel Amerika om inspiratie op te doen voor Youngblood (Innovative Leisure/Bertus). De verhalen komen uit alle hoeken van het land, met zijn sound blijft hij vooral aan de westkust. Of toch niet? Bij de innovatieve Dane is meer aan de hand. In vrijwel alle nummers combineert hij Amerikaanse westcoastrock met Angelsaksische pop. Zo horen we een Beatlesgitaar met een paisleypatroon in I’m Your Man. Heerlijke gitaarsolo, terwijl Dane zichzelf verliest in wilde zang. Op Little Dream brengen blazers meer…