Een echte dominee is Reverend Freakchild niet. Zeker, religie heeft zijn belangstelling. Filosofie evenwel evenzo. Hillbilly Zen-Punk Blues (eigen beheer) is precies wat je bij zo’n titel mag verwachten. Spirituele zaken die worden weggeblazen met een mondharmonica, psychedelische verhandelingen waar een fluit zich mee bemoeit, een dreigende resonator die oude geesten van de blues oproept. Dat soort klanken dus. Het instrumentale Angels Of Mercy heeft nog het meest weg van een stukje Rainer die jamt met meer…

Bezig baasje is een term die Trent Dabbs eigenlijk te kort doet. De oorspronkelijk uit Jackson, Mississippi afkomstige singer-songwriter schrijft nummers voor andere artiesten, componeert songs op bestelling voor countrydrama-serie Nashville (ook zijn huidige woonplaats), zit met Amy Stroup in het powercountrypopduo Sugar & Hi-Lows maar houdt er ook nog een solocarrière om u tegen te zeggen op na. Het eerder dit jaar verschenen Believer (eigen beheer) is daarin al het negende album. En het is een fijn album met aantrekkelijke en aanstekelijke poppy folk en meer…

De Californiër Don Gallardo verblijft al zo’n acht jaar in Nashville, Tennessee. Zijn countryrock loopt zelden uit de pas. Als hij op The North Dakota Blues verkondigt dat hij er de sheriff met een schot net onder diens schouder heeft uitgeschakeld, dan vraag je je af of dat dezelfde Don Gallardo is die met een nette rode stropdas op het hoesje van Hickory (Clubhouse Records/Bertus) in de verte staat te turen. Ach ja, een singer-songwriter hoeft zijn verhalen niet zelf te beleven. Liever niet zeg, dan werd het me toch een saaie bedoening. Dus meer…

Van grenzen tussen genres moeten Tommy Castro & The Painkillers niets weten. Gaandeweg zijn loopbaan heeft Castro steeds meer invloeden verwerkt in zijn blues, zodat zijn blues nu eigenlijk veel meer is dan alleen maar dat. De soul druipt tussen alle noten door op Method To My Madness (Alligator/Munich). Zijn vorige album The Devil You Know hebben we vorig jaar niet besproken, maar dat is net zo’n knaller. Zoals bij zovelen begon de blues voor Castro bij de gitaar, maar inmiddels is hij ook een geweldig zanger. Op opener Common Ground kan meer…

Het is heel knap wat The Black Lillies doen. Ze lopen over de dunne scheidslijn tussen de contemporaine country en de alternatieve country. Tenminste als je ervan uitgaat dat een dergelijke scheidslijn bestaat. Het is meer een grijs, diffuus grensgebied en The Black Lillies voelen zich daar thuis. Hard To Please (eigen beheer) is het vierde album van zanger en liedjesschrijver Cruz Contreras en de zijnen. Overigens zijn er ten opzichte van het vorige werk (zie recensie) nogal wat nieuwe gezichten onder de “zijnen”. In de aanloop naar de opnames verlieten twee leden de band meer…

Je hebt van die platen die in het geweld van releases volkomen over het hoofd gezien zullen worden. Platen die niet vanzelf bij de luisteraar terecht komen omdat ze niet gepushed worden door enthousiaste promotors of die niet gemaakt zijn door bekende namen. Zoiets zou bij voorbeeld ook Old Light (Deep Blue Something) van HT Roberts kunnen overkomen. Dat zou jammer zijn. Voor Roberts èn voor de onwetende luisteraar. Roberts, een singer-songwriter (pseudoniem van Herman Temmerman) uit Gent, timmert al ruim 20 jaar aan de meer…

Kevin Sekhani was 20 jaar actief in Austin, Texas, totdat hij vijf jaar geleden besloot terug te keren naar Lafayette, Louisiana. Eerder schreven we al eens over de band The Mercy Brothers die hij daar begon. Deze keer gaat het over Day Ain’t Done (Louisiana Red Hot Records) as performed by Kevin Sekhani. Dat betekent niet dat dit een soloplaat is in de letterlijke zin van het woord. Voor dit soort cajunrock heb je een lekkere band nodig. Sekhani begint met het titelnummer en dat is cajun met een fiddle en een elektrische gitaar die van krokodil naar meer…

Vijf jaar geleden beleefde Telegraph Canyon een bescheiden doorbraak met het album The Tide And The Current. Ze gingen zelfs op een Europese toernee die hen ook voor een aantal optredens naar Nederland bracht. Bij terugkomst in Fort Worth, Texas, ging er echter van alles mis. Twee leden stapten uit de band en zanger-gitarist Chris Johnson raakte dakloos en woonde een tijd in de toerbus van de band. Maar sinds vorig jaar gaat het weer crescendo. En dan ligt er nu dus een nieuwe, door Matt Pence en Will Johnson geproduceerde plaat, You From Before meer…

De pianist en ritmesectie onthaasten en Mike McGuire praatzingt er wat bij over Tennessee Tom. Daarna trekt een orgel de registers wat verder open en volgt McGuire het gospelspoor. Overigens zonder religieuze boodschap op Stay In Your Lane. Zijn waarschuwing behelst slechts het verkeer. Het volgende nummer gaat over Lucy. Die heeft geen baan. Ze is de hele nacht op, zodat ze overdag kan slapen. Ze maakt geen plannen en draagt geen ring. Haar leven rolt voorbij als een melodie van Gershwin. Southern Attraction (eigen beheer) is loom als meer…

Groots en meeslepend. Zelf haak ik al snel af bij een dergelijke omschrijving. Niet in het geval van dit Nomad (OIM Records) van Whiskerman. Deze plaat die handelt over het einde der tijden en meer specifiek over de teloorgang van Amerika luistert weg als een album uit de late jaren zestig. Die zang op opener Otis is bijna als Bee Gees. Op het met violen opgebouwde Cardinal City valt te denken aan John Lennon, terwijl Perfect niet onderdoet voor de majestueuze pracht van Big Star. Ja, dit Whiskerman is een bijzonder bandje. Deze conceptplaat meer…

Bob Bradshaw is een Ier die al een tijdje in het Amerikaanse Boston woont. Hij heeft op Whatever You Wanted (Fluke Records) de beschikking over de uit die stad afkomstige meestergitarist Duke Levine. In het begeleidende schrijven van de promo-afdeling wordt vanzelfsprekend gewezen op diens inderdaad schitterende gitaarspel. We horen een bluesy slidegitaar op Losing You, terwijl zijn spel op Crazy Heart donker en spookachtig is. In dat schrijven worden vervolgens de andere instrumentalisten genoemd. De cello en fiddle van Duncan Wickel, de meer…

Austin, Texas, is de tweede woonplaats van Jack Hustinx. Al bijna 18 jaar vliegt hij heen en weer tussen Amerika en Nederland. De laatste twee jaar nog vaker dan normaal om dit Over Yonder (Harlem Recordings/Suburban) op te nemen in Austin, Utrecht en Wijk bij Duurstede. In november doen Jack Hustinx & The Southern Aces een Nederlandse tournee om deze prachtplaat te promoten. De Texaan Malford Milligan zal dan ook aanwezig zijn. Op Over Yonder zingt hij op vier nummers. Life Will Humble You, Crawlin’ Up To The Surface, meer…

Er zijn nog twee maanden te gaan maar het beste americana-album van Nederlandse bodem dit jaar zou wel eens gemaakt kunnen zijn door Jelka van Houten. A Hard Place For A Dreamer (ZIP Records/Zwaardmusic) is namelijk een album dat volledig overtuigt. Gracieus, verfijnd en gewoon verdomd goed klinkend. Het is ook het eerste album van deze actrice en zangeres die voordien vooral te horen was in allerlei musicals. Ze heeft er haar tijd voor genomen; ruim vijf jaar. Opnames in de Sun Studio in Memphis met onder andere John Paul Keith op gitaar en meer…

Edward David Anderson wordt wakker. Staat op. In de verte rolt een goederentrein voorbij. Hij zet een plaat op. Bonnie Raitt ligt bovenop de stapel. Kopje koffie zetten. De zon komt al op. Op de veranda aan de achterkant van het huis pielt hij op de gitaar totdat het er te warm wordt. Met Lower Alabama: The Loxley Sessions (Royal Potato Family/Bertus) kunnen we de zomer nog even vasthouden. In de backwoods van Alabama staat de tijd stil. Een kolibrie danst op de warme luchtstromen. Anderson zingt mee met de melodie van een andere meer…

Zijn optreden tijdens de Rhythm & Blues Night in Groningen van vorig jaar was een en al samengebalde kracht. Op Daytime Turned To Nighttime (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) doet Patrick Sweany het een stuk rustiger aan. De Amerikaan beschouwt zijn nieuwste werkstuk als het album waarop hij volwassen is geworden. De oorspronkelijk uit Ohio afkomstige artiest kocht onlangs samen met zijn vrouw een huis in East Nashville. Tijdens het renoveren zocht hij naar momenten om te werken aan nieuwe muziek. Blijkbaar kwam hij meer…

De Belg Guy Verlinde hield voorheen de artiestennaam Lightnin’ Guy aan. Hij heeft zich van die naam ontdaan. Een Belg is nu eenmaal geen Amerikaan. Zijn inspiratie zocht hij toch al niet op de katoenvelden van Mississippi. De blues kleeft namelijk ook aan de kasseien van Vlaanderen. Met Better Days Ahead (Dixiefrog/Bertus) gaat hij stoempend langs de akkoorden. Hij valt en pakt zichzelf weer op. Een dokter heeft hij niet nodig, zijn lief is namelijk altijd de beste remedie (Feel Alive). Verlinde (zang, gitaren) is onderweg naar meer…

Weg Uit De Stad (eigen beheer) is het eerste volwaardige werk van Op Zoek Naar Johan, een americanaband rondom de Gemertse Martijn Kuijten. Gemert, dat ligt in het oosten van Brabant. De teksten van de nummers op deze plaat worden ook gezongen met een brabantse tongval waarin jij en je gij en ge wordt. Niet dat het daarmee gelijk een plat-dialectisch plaatje wordt. Nee, de teksten zijn juist zeer goed verstaanbaar, ook voor niet-Brabanders. Dat maakt ook wel dat het goed is om onderscheid te maken tussen de nummers waarin Kuijten en zijn maten erin slagen om meer…

De meest voorbeeldige altcountry van dit moment wordt gemaakt door een stel Schotten. Dat schreven we twee jaar geleden over The Long Haul van The Wynntown Marshals. Die beginzin kunnen we zo opnieuw gebruiken voor The End Of The Golden Age (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous). Ze hebben het allemaal. Prachtige stemmen. Fraaie koortjes. Pakkende melodieën. Gitaarduels. In de samenzang leggen ze lijntjes naar de jaren zestig en zeventig. De jaren negentig van de pure altcountry zijn ook terug te vinden in deze meer…

Jukehouse Revival (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het derde album van The Statesboro Revue. En dat is een erg fijn plaatje geworden. De band volgt de tradities van de southern rock, maar heeft daarin wel degelijk een eigen stijl gevonden. Ze hoeven niet voluit te gaan om indruk te maken. De pakkende liedjes worden met soul gebracht. Niet die van de volle overgave, maar meer die van het verfijnde samenspel. Daarbij maakt het niet uit of het country, soul, rock of blues moet heten. Honkytonkin is in dit geval meer…

‘I’m a peaceful man with a gentle soul, but when it comes to loving you I lose control.’ Nou, dat Simon Rosellys een aardige vent is, dat geloven we wel. En dat hij zichzelf verliest tijdens het minnespel, nou ja, dat zal best. Maar wat we met die mededeling moeten? Geen idee. Hij brengt het in ieder geval niet over op Rose Tinted Glasses. The Granary Sessions (Clubhouse Records/Munich) van The Rosellys is een vreselijk saai album. Meestal zingt Rebecca Rosellys. maar ook zij brengt haar gevoelens niet over. De liefdesliedjes meer…

Het is al weer een tijdje geleden dat we hier stevige muziek bespraken en het is ook al weer lang geleden dat we een Noors gezelschap in de schijnwerpers plaatsten. Gelukkig kunnen nu twee vliegen in een klap slaan met deze recensie van Souls Under Red Light van El Cuero. Dit is inmiddels de vijfde studioplaat van het kwartet uit het afgelegen Kristiansund, dat zich heeft gespecialiseerd in heartland rock en harde americana. Ook Souls Under Red Light staat weer bol van de melodieuze, tegen de classic rock aanschurkende nummers. Vaak opgetrokken  meer…

The Lazy Boys stonden al eens in de Continental Club in Austin, Texas. Niet slecht voor een band uit Dresden. Get A Life (Part Records) is het zesde album van de Duitsers die al 18 jaar actief zijn. Ze kunnen best een potje country en rockabilly spelen. Maar dat kunnen er wel meer. Het gaat er om iets origineels toe te voegen. Heilig vuur. Dwarse noten. Of voor mijn part breng je ‘rock ’n’ roll and country with a hint of dirty blues’, zoals The Lazy Boys hun muziek zelf omschrijven. Vuige bluesnoten? Die hebben ze dan wel heel goed verstopt. De rockabilly van meer…

Met American Dreamer van Frankie Lee is iets vreemds aan de hand. Lee, een Amerikaanse singer-songwriter die al vroeg het huis uit ging en in de muziek terecht kwam, maar ook nog 6 jaar als timmerman samenwerkte met de zoon van Townes van Zandt, brengt dit debuut uit op Loose Music. Dit prestigieuze Engelse label bracht ons dit jaar ook die schitterende albums van Andrew Combs en Barna Howard. En op American Dreamer is ook niet zoveel aan te merken. De tien rootsy popnummers zitten prima in elkaar er wordt uitstekend gemusiceeerd. Lee heeft bovendien meer…

Dat hadden we niet verwacht, dat we de mannen van de beste barroomband ter wereld zouden treffen in de South Broadway Athletic Club (Bloodshot Records/Bertus). Blijkbaar moeten er wat bierbuikjes worden weggewerkt. Vrees niet, The Bottle Rockets doen niet aan gewichtheffen of andere krachtpatserij. Ze spelen liever een loflied op lui op de bank liggen (Big Fat Nothin’). Dat is pas lekker je tijd doorbrengen. Lui? Nou, als je de hele week hard gewerkt hebt om wat centen binnen te brengen, dan ben je gewoon moe. The Bottle Rockets zijn meer…

Eerst dacht ik even dat Philosopher Dogs de bandnaam zou zijn. Niet dus. Philosopher Dogs (eigen beheer) is de albumtitel. Daarna dacht ik dat ik naar een man luisterde. Niet dus. Georgie Jessup is een vrouw. Ze is een transgender, dat is iemand die het gevoel heeft in het verkeerde lichaam te zijn geboren. Ze is actief om meer bekendheid te geven aan die hoedanigheid. Daarnaast komt ze op voor de rechten van Indianen, zelf stamt ze ook af van de oorspronkelijke bewoners van Amerika. Met Geronimo’s Bones en Red Cloud’s Room doet ze meer…