Zeg je Gillian Welch, dan zeg je ook Dave Rawlings, want het stel is onafscheidelijk (geworden). Nadat eerst een trits platen van Gillian Welch verschenen was, zag in 2009 het eerste album van de Dave Rawlings Machine het daglicht. Het grootste verschil is ten opzichte van de platen van Welch is dat hierop Rawlings het vocale voortouw neemt. Na weer een album van Welch ligt er nu een tweede van de Dave Rawlings Machine in de winkels: Nashville Obsolete (Acony). Ten opzichte van het debuut is deze nieuwe schijf een stuk ingetogener. De lijst van meer…

All A Man Should Do (ATO) is inmiddels het negende studio-album van Lucero, de band uit Memphis die al 17 jaar meedraait. Memphis de stad waar country, rock en soul samenkomen en dat is ook precies wat Lucero op dit album voor elkaar krijgt. Nadruk ligt wel op rock, stevige rock zelfs, maar dat is alleen maar lekker. Op eerdere albums werden al blazers aan de sound van de band toegevoegd, maar dat klonk steeds ietwat geforceerd. Op All A Man Should Do valt voor het eerst alles op zijn plaats. Zoals in het rustige I Woke Up In New Orleans, daarin meer…

Voo Davis komt uit Chicago en hij speelt de blues, maar zijn wortels liggen in Alabama. Dat is te horen ook op dit in Bogalusa, Louisiana, opgenomen Midnight Mist (Butter & Bacon Records). Hij zingt over New Orleans en Tupelo en doet dat met een fijne hese stem. Davis is dan een blanke soulman die een beetje tussen blues en soul laveert. Daarnaast zoekt hij het avontuur. Zo laat hij wat Noord-Afrikaanse invloeden toe op Cajun Sun, waarop zijn gitaarspel verwantschap toont met dat van Ryley Walker. Stampend en huilend in het meer…

Altijd fijn als we aandacht kunnen vragen voor een lekker Nederlands americana-produkt. In dit geval Push The Plow, het tweede album van In My Tree. Dit is een band, nee eigenlijk is het een duo: Bert-Jan Kuijpers (zang) en Paul Verschuur (instrumenten en achtergrondzang). Uit Oss. Live wordt In My Tree wel tot 5 of 6 man uitgebreid, maar dit album is opgenomen door het kernduo (met een klein beetje hulp van een gastsaxofonist en een bassist). Maar ook op cd klinkt In My Tree bijna altijd als een meer…

‘She’s smooth as the gravel on a roadside creek bank / Sweet as the flower on a knotty pine casket / She’s hot as the fire on the end of a cigarette / Rich as a church’s Wednesday night basket / And there ain’t no man who can get his head around it / She’s sharp as the blade of a mountain man’s knife / Sour as an apple in a homemade pie / Mean as a snake in a small town zoo / Ain’t nobody that could ever get to her heart.’ Wie ook maar iets wil weten over American Middle Class (Slate Creek Records/Thirty Tigers/Bertus) dient dit formidabele meer…

Twee jaar geleden werden we (blij) verrast door Land Of Nowhere (recensie) van Landstrom, een groepsnaam waarachter een Zweeds echtpaar schuilgaat. Het ruw verstilde van de nummers sprak ons zeer aan. Nu ligt er een nieuw album, What We Saw (Rootsy). Of eigenlijk: een albumpje, want er staan maar zes nummers op en de totale speelduur bedraagt slechts 24 minuten. Toch zeker de moeite waard. Carina Landin en Göran Lindström kiezen voor een geluid dat iets gestyleerder is dan voorheen, waardoor ze iets dichter in de buurt meer…

Jack Tempchin schreef Peaceful Easy Feeling voor de Eagles en daarnaast werkte hij mee aan nog meer nummers voor de Californische countryrockers. Zelf was hij lid van The Funky Kings dat in 1977 een prima titelloos album afleverde. Daarna was het gedaan met de band die in Jules Shear en Richard Stekol nog twee knappe songschrijver had. Ook noemenswaardig is dat steelgitarist Greg Leisz deel uitmaakte van de formatie. Het eveneens titelloze solodebuut van Tempchin verscheen een jaar later. Op dat fraaie album staat zijn eigen versie meer…

Voor een goede portie countrysoul kunt u ons altijd wakker maken. Dus maken we tijd voor Create Your Own Mythology van Kristin Diable. En dat is wederzijds, want Diable opent het album met het overtuigende I’ll Make Time For You. Hoewel, het zal wel tegen iemand anders gericht zijn. Diable groeide op in Louisiana en zette in 1999 haar eerste stappen op het podium. In 2009 volgde dan eindelijk een eerste album en zes jaar later volgt dan deze tweede volwaardige plaat die dan wel gelijk word geproduceerd door Dave Cobb. En je zou kunnen zeggen: alles meer…

Hard en gruizig komt de gitaar binnen. Comin To Me is een geweldig begin van Hippielovepunk (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Cody Canada and the Departed. Een honky tonk piano. Snerende zang. Inbetweener is al net zo overtuigend. Lekkere riffs. Harde gitaar. Toetsen. Dit is het soort zuidelijke rock-’n-roll zonder opsmuk waar we nooit genoeg van krijgen. Denk aan Daddy, Webb Wilder, Dan Baird of de Joe Ely Band. Revolution middels powerpop? De van Oklahoma naar Texas verkaste Canada draait zijn hand er niet voor om. Het samen meer…

Coveralbums, wat moet je ermee? Anders dan in het verre verleden worden albums tegenwoordig vaak beoordeeld op de zelfgeschreven songs. Hoe goed zijn die? En hebben ze misschien betrekking op het eigen leven van de auteur? Een coveralbum komt er dan wat bekaaid vanaf. Voor Lifeboat (Sony) van Mazgani ben ik maar eens gewoon voor gaan zitten. “Kon ik ervan genieten?”, dat was de belangrijkste vraag. En die vraag kan met een voldragen ’ja’ beantwoord worden. 14 nummers, van Leonard Cohen, PJ Harvey, Otis Redding, Cole Porter en anderen worden door meer…

Fluff (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) is een soloplaat van Andy Gabbard van Buffalo Killers. Over die band uit Cincinnati, Ohio, hebben we ons in het verleden al positief uitgelaten. Dat zijn we ook over dit project van de voorman van het trio. De gitarist knutselde de plaat in twaalf uur onafgebroken hard werken in elkaar, waarbij hij alle instrumenten bespeelde. Ook de zang met koortjes is allemaal Gabbard. Knap werk, want Fluff is een heerlijke rockplaat die past tussen albums van Posies, Big Star en Urge Overkill. Het is de plek waar meer…

“Wat je van ver haalt is lekker”, zo luidt een bekend gezegde. Dat betekent overigens niet per sé dat iets van bij ons niet lekker kan zijn. Maar het gaat in elk geval wel op voor Be Here Now van Alison Ferrier, een zangeres uit het Australische Melbourne. Dit tweede album van Ferrier is een schot in de roos. Een voorbeeld van hoe een americanaplaat zou moeten klinken. Het begint al met de fantastische stem van van Ferrier die tegelijkertijd koel en zwoel is. Misschien is Ferrier niet eens de beste zangeres in het genre, maar ze durft wel lekker uit te halen, zoals je meer…

De Texaanse inbreng op TakeRoot komt dit jaar van Danny Schmidt en zijn vrouw Carrie Elkin. Twee keer treden ze op. Beiden mogen ze een keer de hoofdrol vervullen in Groningen (De Oosterpoort, 12 september). Als dat geen harmonie is. Owls (Live Once Records) is het nieuwste album van Schmidt, waarop de songwriter-singer (in die volgorde volgens hemzelf) in 11 liedjes de psyche van de mens tracht te doorgronden. De behaaglijke klanken slaat de folkzanger met pet als een kleed om dolende zielen die in gevecht zijn met hun demonen (Girl With Lantern Eyes) of meer…

Elke dinsdagavond staat Weldon Henson op de planken van de Broken Spoke om de eenzaamheid te vieren met alle danslustigen uit Austin en omstreken. Hij zingt over de whiskyfles die zijn beste vriend is en de jukebox die een oude countrylovesong langs de naald haalt. Op Honky Tonk Frontier (Continental Record Services/Munich) slaat Helson geen bar over. Ook al beseft hij dat hij zijn tijd verdoet, het maakt hem niet uit. De neonverlichting en het poolbiljart, dit is zijn leven. De leegheid van het bestaan ben je zo vergeten als je een fles bij meer…

Pulling Your Sword Out Of The Devil’s Back (Busted Flat Records) is het nieuwe album van de labelbaas/producer/singer-songwriter Brock Zeman. Ja, een bezige bij is deze Canadees. Dit album is inmiddels ook al Zeman’s elfde plaat sinds 2003. En geen spoor van verzwakking want PYSOOTDB kan er weer zeker mee door. Zeman is een woordkunstenaar die er mee wegkomt dat hij soms meer woorden in een tekstlijn legt dan er in passen. Intrigerend is dat. Het is dat hij een wat knauwerige stem die me niet zo ligt, anders zou ik dit album nog meer…

Een beetje doorgewinterde americanist kent Evan Phillips wel: als voorman van de Whipsaws of als een van de drie singer-songwriters in Easton Stagger Phillips. Dat hij ook zelf, onder eigen naam, albums uitbrengt is niet iedereeen bekend. Maar dat zou toch na kennisname van Silhouettes (eigen beheer) dienen te veranderen. De man uit Alaska bereikt hier een dermate hoog niveau dat een doorbraak naar een groter publiek gerechtvaardigd zou zijn. Een bloedmooi album, vol zwierige klassiek melodieuze, americana. Onder andere over een Lonely Mountain, meer…

Net als John Moreland en Austin Lucas is Samuel Barker een voormalige punker die tegenwoordig in rootsliedjes doet. Op het akoestische These Lonesome Nights (Sam’s Handmade Records) valt dat vooral op te maken uit de rauwe intensiteit die de Texaan laat horen. Barker schrijft over rebellie en het overwinnen van de obstakels van alledag en als hij daarmee 25 mensen bij een concert kan vermaken, is hij een tevreden man. It’s Okay To Be Okay weet hij. Maar op No Saints Here laat hij weten dat hij niet iemand kan zijn die hij niet is. Barker meer…

De koning is dood. Leve de koningin! In mei van dit jaar overleed B.B. King, sindsdien heerst de koningin in haar eentje over Beale Street in Memphis. Wie dat is? Barbara Blue! Sinds 1997 treedt ze vijf avonden per week op in de hoofdstraat van de blues. Memphis Blue – Sweet, Strong & Tight (eigen beheer) is haar nieuwste album. En dat is een verdraaid lekker plaatje. Blue beschikt over een rokerige stem, resultaat van al die nachten in zaaltjes waar het blauw stond van de rook. Ze heeft de Super Blues en dat is geen leugen, zoals ze op het nummer laat meer…

In een vorig leven, van 1985 tot 2007, zat Michael Rank in de rockband Snatches of Pink. Een band die zelfs, onder de naam Clarissa, een deal had met een major platenmaatschappij, maar die net niet doorbrak naar een groot publiek. Nadat de groep ter ziele was gegaan stopte de uit North Carolina afkomstige Rank met muziekmaken. Eerst toen zijn vriendin hem vijf jaar geleden verliet, begon hij weer nummers te schrijven. Ditmaal geen rocksongs, maar folk- en countryliedjes. Bovendien begon hij in hoog tempo albums uit te brengen. Horsehair meer…

Nadat gitarist Kreg Self om gezondheidsredenen moest stoppen, moedigde hij de overige bandleden van Hogjaw aan om door te gaan. Spoedig stond vervanger Jimmy Rose op de stoep. Rise To The Mountains (eigen beheer) is het vijfde album van de band uit Arizona. Het begint met het titelnummer en dat is ruim zeven minuten southern rock op zijn best. Vooral door de dubbele gitaaraanpak. De tempowisselingen maken het meeslepend. Fraai, heel fraai. Ook op Leavin Out The Backside twee gitaren die samen meer…

Blackheart Honeymoon is een interessante band uit Seattle, Washington. Op Mountains Speak (eigen beheer) brengen ze rootsy indiepop die redelijk licht te verteren is. Met de grunge die 25 jaar geleden de wereld vanuit deze contreien overspoelde, heeft dit niet veel van doen. Er valt eerder te denken aan collegerock uit de jaren tachtig. De poppy melodieën hadden zomaar rond die tijd uit Georgia kunnen komen. Een gitaar flonkert door het midtempo titelnummer, een puik stukje melodieuze altcountry. Bodies gaat met samenzang en handgeklap. Het meer…