Het was tijd voor iets anders. Over zijn gestrande huwelijk was het de vorige keer gegaan. Dat ging Josh Ritter niet nog een keer doen. Op Sermon On The Rocks (V2) slaat de Amerikaan andere wegen in. Hij doet dat trouwens door opnieuw afstand te doen van een deel van zijn verleden. Ritter rekent af met zijn religieuze opvoeding. Op opener Birds Of The Meadow komt hij direct to the point. De sound is ietwat mechanisch, een soort witte soul met zelfs een vleugje disco. Op een nummer als Seeing Me Around maakt de drummer dat laatste meer…

Prachtig, prachtig, prachtig. Drie woorden, meer heb ik niet nodig om het vierde album, Beautiful Life (Slow Shark Records), van het Deense Homesick Hank te beschrijven. Prachtige nummers, prachtige uitvoeringen en een prachtige hoes. Eerst maar eens die nummers. Die zijn alle elf geschreven door zanger-gitarist Kudre Haan. Ultramelodisch, te positioneren in de Bermuda-driehoek tussen Tindersticks, Bonnie Prince Billy en Lambchop. Die laatste noem ik niet toevallig; het is immers zwevend Lambchop-lid Mark Nevers die dit album mixte en daarmee meer…

Keep Coming Back (Ruf Records/Munich) begint met het titelnummer en dat is tamelijk drukke bluesrock met slidegitaar. Mike Zito & The Wheel klinken ook op Chin Up nog stoer, zoals het een beetje hoort bij deze muziek. Best een aardig stampend nummer voor wie destijds door rootsmuziek aangestoken werd door The Fabulous Thunderbirds, maar op Get Busy Living laat Zito pas echt horen waartoe hij in staat is. Als de stoere pose verdwenen is, blijkt de naar Texas getrokken artiest een heel behoorlijke soulzanger te zijn. Denk aan een Eddie Hinton. En er meer…

The Delta Jacks komen uit Essex, het Engelse graafschap aan de noordoever van de Theems. De Delta dus. Niet ontoevallig ook de plek waar pubrockers van Dr. Feelgood vandaan kwamen. Met hen delen de Delta Jacks een voorkeur voor oude rhythm & blues. Maar daar houdt het niet bij op. Op het debuut Trouble Ahead laat het kwartet ook lekker in het gehoor liggende countryrock horen en, niet in de laatste plaats, ook countrypunkachtige dingen. Een prettige mix. Op de uitvoering valt ook weinig aan te merken. Je kunt je wel afvragen meer…

De Legendary Shack Shakers blijven op The Southern Surreal (Alternative Tentacles/Sonic Rendezvous) niet in hun schuurtje hangen. De band rond J.D. Wilkes gaat op ontdekkingsreis en verlaat daarbij ook de zuidelijke staten van Amerika. Want een nummer als Young Heart, Old Soul bevat ska zoals het begin jaren tachtig op het Britse 2 Tone verscheen. En op Dead Bury The Dead wordt Mexico bezocht Een beetje salsa en een toefje surf, een beetje als Los Lobos eigenlijk. Op Down To The Bone reizen de Shack Shakers helemaal af naar de jungle, te oordelen naar meer…

Pete Gow van Case Hardin is productieleider van een nieuwsprogramma, als voorman van zijn band kan hij verhalen vertellen die niet noodzakelijkerwijs gebonden zijn aan de feiten. Zo heeft hij op These Three Cities een gesprek over de kwaliteiten van Phil Spector als platenproducer met een prostituee op gele naaldhakkenen en een stel tieten waar ze nogal wat geld in heeft gestoken. Colours Simple (Clubhouse Records) begint met een nummer van ruim acht minuten, een gewaagde doch geheel geslaagde zet van de Britse band. Poets Corner vangt aan meer…

Alsof er nog een extra deel aan de schitterende reeks Truckers, Kickers, Cowboy Angels – The Blissed Out Birth Of Country Rock (zie recensie) moest worden toegevoegd, zo klinkt Pacific Surf Line (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) van de gelegenheidsformatie Gospelbeach. Het album biedt een wilde treinrit door de woestijn, waarbij nooit het zicht op de Grote Oceaan verdwijnt. Dat betekent zonneschijn in Californië met gitaren die kwetteren als vogeltjes. Gospelbeach is een strook zand die verbonden is met Beachwood Sparks middels meer…

De twintiger Korey Dane reisde door heel Amerika om inspiratie op te doen voor Youngblood (Innovative Leisure/Bertus). De verhalen komen uit alle hoeken van het land, met zijn sound blijft hij vooral aan de westkust. Of toch niet? Bij de innovatieve Dane is meer aan de hand. In vrijwel alle nummers combineert hij Amerikaanse westcoastrock met Angelsaksische pop. Zo horen we een Beatlesgitaar met een paisleypatroon in I’m Your Man. Heerlijke gitaarsolo, terwijl Dane zichzelf verliest in wilde zang. Op Little Dream brengen blazers meer…

Soms is de werkelijkheid vreemder dan je kan verzinnen. The Last Hurrah!! bij voorbeeld en dan met name de samenstelling daarvan op dit album Mudflowers (Rune Grammofon). Drijvende kracht van het project is de op leeftijd zijnde Noorse gitarist, componist en arrangeur HP Gundersen, die voor dit derde album de vocale hulp heeft ingeroepen van de nog jonge Amerikaanse zangeres Maesa Pullman. Belangrijk is ook de pedal steelspeler Marty Rifkin die zijn sporen onder meer verdiende op tal van albums van Bruce Springsteen. Anders dan op meer…

The Hell In Your Mind van het Canadese gezelschap The Sumner Brothers is niet het meest gemakkelijk in het gehoor liggende plaatje van dit jaar. Die titel zegt mischien al genoeg. Op hun bandcampsite omschrijven ze zich nog als altcountry-band, maar op dit vijfde album hoor je toch vooral gitaarrock met weemoedige ondertoon. Het klinkt een beetje alsof The Perniece Brothers een schop onder hun kont gekregen hebben. Brian en Bob Sumner zingen en spelen beide gitaar (en Brian doet nog veel meer in muzikaal opzicht). Ze worden op deze plaat meer…

De herfst is bijna voorbij. De bladeren zijn zo ongeveer allemaal gevallen. Het oranje is op de grond opgenomen door bruine en grijze natte grauwheid, waarna de kou zijn intrede doet middels donkerblauw. Silver Season (Loose Music/Bertus) is de logische opvolger van Rain Plans (zie recensie). De winter heeft de herfst verdreven. En ook al heeft Israel Nash New York verlaten en woont hij tegenwoordig in het warmere Texas, ook daar kan de winter soms toeslaan. De periode duurde er maar ongeveer een week, het was koud en Nash bleef vooral meer…

Pure altcountry in de beste traditie van Uncle Tupelo, dat is Built To Break (Normaltown/PIAS) van de Texaan Ronnie Fauss. Op Another Town gaat hij op zoek naar een betere plek, een thema net zo bij dit soort muziek hoort als de Eighteen Wheels (met Rhett Miller) die Fauss terugbrengen bij zijn liefje thuis. De toetsen van de piano springen van enthousiasme bijna onder de wielen. ‘So I’m gonna play a little Hank, play a little Waylon, play a little Willie too / I’m gonna play a little Cash, play a little Dylan, play a little Emmylou / There’s something meer…

Wat een mooi liedje is me dat zeg! De Canadese cowboy Corb Lund begint zijn nieuwste prachtplaat Things That Can’t Be Undone (New West Records/PIAS) met een heel bijzonder stukje countrysoul. Op Weight Of The Gun combineert hij de hitgevoeligheid van Motown met zijn eigen roots. Een slaggitaartje geeft het nummer een aangename lichtheid. Dit is Canadese countrysoul van een andere orde. Lund gooide zijn lasso over de grens van Amerika en trok de soul uit Detroit naar het noorden. Washed-Up Rock Star Factory Blues gaat over meer…

Over Soundtrack To A Ghost Story van The Orphan Brigade is zoveel te vertellen dat het moeilijk is om te beginnen. Laten dan maar vooropstellen dat The Orphan Brigade een samenwerkingsverband is van een aantal artiesten waarvan Ben Glover, songwriter/producer Neilson Hubbard en de zangeressen Kim Richey en Gretchen Peters de bekendste zijn. Maar ook belangrijk in het project was de plaatselijk singer-songwriter Joshua Britt. Zij trokken zich met een flink aantal andere muzikanten terug in een voormalig plantagehuis  meer…

Zo halverwege de jaren tachtig had je enkele artiesten die de gekte een beetje terugbrachten in de rockmuziek. Dat was nodig ook. Je had Mojo Nixon & Skid Roper, Barrence Whitfield & The Savages en The Legendary Stardust Cowboy en dat was de mafste van allemaal. Uit Nashville kwamen Webb Wilder And The Beatnecks die met It Came From Nashville een vliegende schotel lanceerden die nog altijd rondjes draait. Met Mississippi Moderne (Landslide Records/Sonic Rendezvous) is Webb Wilder terug op het label waar hij drie meer…

Met gammele rockabilly voor landerijen waar de hekken een beetje scheef staan opent Drunken Prayer de nieuwe plaat I Intend To Comprehend The Devil & The Blues (Fluff & Gravy Records). Hellraiser heet dat eerste nummer. Op Machines voegt Morgan Geer daar een beetje orgelsoul aan toe. En meer, want halverwege zit een passage waarin hij Johnny Cash met The Flying Burrito Brothers op een surfplank zet en ze lekker laat dobberen. In The Champagne Of Tears betoogt hij dat er teveel Tammy is en niet genoeg Loretta. In het liedje zit meer…

Het debuut van Promised Land Sound was geniaal. De combinatie van bubblegum, garagerock en countrysoul leverde een vorm van altcountry op die totaal uniek was (zie recensie). Het tweede album For Use And Delight (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) is iets minder bijzonder, maar toch nog altijd lichtelijk fantastisch. De band uit Nashville, Tennessee, grijpt wederom terug naar het verleden. Deze keer lijken er vooral psychedelische walmen op te stijgen die te situeren zijn ergens in Laurel Canyon, eind jaren zestig. Op Push And Pull (All The Time) horen meer…

Of we op deze site beslist iets moeten met een album van enkele zonen van The Moody Blues is twijfelachtig. Met Melancholy Sea (eigen beheer) eisen The Pinder Brothers die aandacht evenwel gewoon op met een frisse plaat waarop beatleske melodieën over een rootspad spoelen. Mike Pinder was een van de oprichters van de band die halverwege de jaren zestig ontstond en een megahit scoorde met Nights In White Satin, nu is het de beurt aan Michael en Matt. Of de broers Michael en Matt ooit de Heineken Music Hall zullen uitverkopen, zoals de nog steeds meer…

Het zal toch niet zo zijn dat ik ineens op traditionele vrouwen ga vallen? Maar na eerder al mijn liefde betuigd te hebben aan Courtney Patton, Jelka van Houten, Kacey Musgraves en Alison Ferrier, is het nu Fanny Lumsden die mijn oren gevangen houdt. Lumsden is net als Ferrier afkomstig uit Australië en heeft met Small Town Big Shot een fijn debuut afgeleverd. Daarop een collectie van elf zelfgeschreven countrypopliedjes, die in Soapbox, Rattle & Your Roll en het titelnummer zijn hoogtepunten kent. Stuk voor stuk aantrekkelijke songs met meer…

Sommige platen blijven nogal onopgemerkt. Dat lot trof ook dit Bleed Like You Bleed (Rocking K Records) van Joe Koenig. Het album kwam al uit in augustus 2014. Ondanks positieve recensies op Americana UK en No Depression werd de rauwe rootsrock van de Texaan Koenig niet in grote kring opgepikt. Misschien heeft de tegenwoordig in Californië wonende artiest niet genoeg aan promotie gedaan, want aan de kwaliteit van deze plaat kan het niet liggen. Gelukkig stuurde hij ons enkele maanden geleden alsnog een exemplaar om te meer…