De Volendamse band AlascA is gek op vergeten meesterwerken. Songschrijver Frank Bond (zang en allerlei gitaren) houdt van muziek die pas veel later op waarde wordt geschat. Daarom is van Prospero (King Forward Records) direct maar een 25-jarige jubileumeditie uitgebracht met in het cd-boekje een uitvoerige terugblik op dit miskende werkstuk. Laat het fictieve verhaal geen werkelijkheid worden. Daarvoor is dit tweede album van de band veel te sterk. Vanaf het met trompet aangeklede In Medias Res voert de band ons via Calexico langs meer…

Allemaal al Stars Wars van Wilco gedownload? Nee? Het kan nog. Tot 13 augustus is het het plotseling uit de hemel gevallen album gratis hier te downloaden. En op 21 augustus verschijnt het album dan op cd. Maar is het de moeite? Zolang je geen altcountry of americana verwacht wel, want met die muzieksoorten hebben de nummers van Wilco al lang weinig meer te maken. Wilco is geen altcountry-band. Dat zanger-componist Jeff Tweedy en bassist John Stirratt in een ver verleden deel uitmaakten van de oer-altcountrygroep Uncle Tupelo is alleen nog iets dat meer…

Echt een onzettend lekkere plaat is Relics And Roses (eigen beheer) van Tellico. Tenminste als je van Appalachiacana houdt. Zo noemen ze hun muziek zelf. Uitgaande van de volksmuziek van de bergstreek in de Oosten van de States, en dan daar dan wat country, bluegrass en old time music aan toevoegen. En als kers op de taart die heerlijke stem van Anya Hinkle. Een vergelijking met Gillian Welch is soms bijna onvermijdelijk. Althans, wat betreft het stemgeluid en frasering van Hinkle. Ook bassist Stig Stiglets zingt niet onverdienstelijk, maar het is echt meer…

Michael Simone is een soort kameleon. De carrière van de uit North Carolina afkomstige muzikant begon serieuze vorm te krijgen toen hij bassist werd in de wave-band The Veldt. Daarna gooide hij het roer om en bekwaamde zich in het produceren van dance, scoorde een hit en werd DJ. Maar het bloed kroop waar het niet gaan kan en Simone richtte zich met een nieuwe band weer op de rock. Tevergeefs, maar het is wel in die periode dat hij kennis maakte met country. En dat lijkt (voor ons in elk geval) toch het meest bij hem te passen. Maudlin Days (Old Hand Record Company) meer…

Een combinatie van The Posies en Giant Sand, klinkt dat ergens naar? You Should Be Able To Feel It en dat kan, want The Whigs beginnen hun album Modern Creation (New West Records/PIAS) op die manier. Het trio uit Nashville brengt powerpop met rootsrandjes. Het boomboomboomboom van Asking Strangers For Directions past in het stripboek van Ramones. Yeah! Hey! Yeaaahhhh, zo gaat het op deze cd. ‘Rip the speakers from the ceiling … I just want to run forever and I want to rock and roll’, horen we op Too Much In The Morning. De naar lucht happende meer…

Jesse Payne knutselt op Heirloom (Capture Music Inc.) aan schilderijtjes van geluid. Audiopaintings noemt hij het zelf. Payne komt uit Alabama. Dwarse mensen heb je daar. Individuen die met rust gelaten willen worden. Hoekig klinken sommige nummers op dit intrigerende album. Neem Numerical War. Droge zang. Spannende drums. Zoekende gitaar. Een koortje dat daar met oohoohooh frisheid tegenover stelt. De weerbarstige folk van Payne is duidelijk aangeraakt door de geest van indierock. Snake Tambourine combineert banjo met meer…

De beer die op het hoesje van het titelloze debuut (zie recensie) langs enkele circustenten fietste, staat op CosmoNada (eigen beheer) in een ouderwets duikpak – of is het een ruimtevaartpak? – aan het roer van een onderzeeër op de achterkant van de hoes. Grand Old Grizzly is een band uit Houston, Texas. Een hele leuke band met ongecompliceerde liedjes die zouden kunnen stammen uit elk decennium sinds de jaren zestig. Will Thomas (zang, gitaar) schrijft ze. Verder bestaat de band op deze plaat uit Paul Beebe (gitaren, drums, toetsen, meer…

Twee jaar na Barnswallow komt Charlie Parr met Stumpjumper (Red House Records). Een nieuw album, dat evengoed vijftig jaar oud had kunnen zijn, of van nog langer her. De rauwe, pure zanger/gitarist uit Minnesota zou zich prima thuis hebben gevoeld te midden van klassieke folkhelden als Charley Patton, Lightnin’ Hopkins, Woody Guthrie en Leadbelly. Parr wisselt voortdurend tussen akoestische gitaar, dobro en banjo, maar nooit ontbreekt het opzwepende gestamp van zijn grofgeschoeide voeten. meer…

De hoesfoto van Restless Ones (Partisan Records) geeft mooi weer hoe de Heartless Bastards balanceren op de grens van de comfortabele salonrock à la REM en het meer verontrustende idioom dat we kennen van (soms) Nirvana en andere punkrockpioniers. We kijken een paar hooggetooide indianen op de rug, die vanaf een heuvel verschrikt een keurig aangeharkt laagland in ogenschouw nemen. Draaien we de foto om, dan belanden in een keurige, licht besneeuwde Amerikaanse buitenwijk, skiboxen op het dak van de geparkeerde SUV’s. Laten we Restless Ones maar meer…

Het is vandaag een overgangsetappe. Er hoeven geen cols van eerste categorie of erger bedwongen te worden, maar het is ook niet volkomen vlak. In de kopgroep zitten de bekende aanvallers op dit terrein, zoals het gedegen American Aquarium, Sons Of Bill en Deer Tick die altijd zo’n grote bek heeft maar presteert als het nodig is. Opvallend is echter de aanwezigheid van Young Valley. Nooit eerder hebben zij zich zo opvallend van voren laten zien. Maar vandaag verstoppen deze Mississippians zich niet, ze doen hun werk in de kopgroep zoals het hoort. Met die nummers van meer…

Het is fijn om ouder te worden. Tenminste, als je je nog steeds kunt verwonderen en open staat voor nieuwe dingen. Die gedachten kwamen in me op tijdens het luisteren naar Periscopes In The Air (eigen beheer) van Golden Eels. Wat is het namelijk plezierig om een plaatje te draaien en er allerlei dingen in te horen uit het verleden. Die kennis maakt zo’n plaatje vol pure pop extra interessant. Golden Eels is de band van Neil Golden uit Athens, Georgia. Uit die studentenstad kwam al veel meer fijne popmuziek. Dit album past heel goed tussen werk van R.E.M., B 52’s, Matthew meer…

‘It was 1974 / I played the Whiskey and the Troubadour’, laat John Coinman weten op That’s What You Do For Fame. Zo beroemd als Jackson Browne, The Eagles en vele anderen die daar op het podium stonden werd Coinman echter nooit. Daar maakt hij zelf enkele regels later dan ook een grapje over. ‘Here I am in Tucson, Arizona / All the days spent in California / Seem like yesterday / I got a recorddeal in Amsterdam / They think I’m famous there / Maybe I am.’ De gedegen countryrock van Already Are (Cavalier Recordings) doet vertrouwd aan. Coinman weet meer…

Kaurna Cronin is een jonge troubadour uit Australië die met Glass Fool (Songs & Whispers) de aandacht op zich vestigt. In zijn liefdesliedjes zoekt Cronin telkens naar een opgewekte toon. Zulks kan stomvervelend zijn, maar op dit album vol poppy folkrock werkt het. Wat daarbij enorm helpt is de heerlijke strot van Cronin. De singer-songwriter zingt net zo hees als Steve Forbert. Dat levert met die koortjes erbij een enorm leuk contrast op. Lay Your Letters Down is zeer fraai, bijna als iets van Dawes met als extraatje wat meer…

It’s Been A Long Truckin’ Day. Alles wat maar fout kon gaan is fout gegaan. In de truckerliedjes van Dale Watson gaat het niet louter om de verheerlijking van het vrije leven achter het stuur van 18 grote wielen. Ook als koning van de weg verloopt niet altijd alles soepel. Toch is er maar een remedie: Drive Drive Drive. Truckin’ Sessions Vol. 3 (Ameripolitan Records/Continental Song City/Munich) is weer een geweldig album waarop de kundige songschrijver Watson gas geeft om de problemen van alledag voor te blijven. Dat lukt lang niet meer…

Brad Absher is een singer-songwriter en gitarist uit Houston, Texas. Hij groeide op in Lake Charles, Louisiana. Meng Texas en Louisiana en je hebt swamppop. Lucky Dog (Montrose Records) van Brad Absher & Swamp Royale is een heerlijk plaatje dat een plekje verdient naast het oeuvre van Delbert McClinton en Stephen Bruton. Dat betekent blues voor in een honky tonk en country voor in een juke joint. Alles overgoten met het belangrijkste bestanddeel: soul. Absher schreef de helft van de twaalf nummers op deze plaat. Verder treffen meer…

The Story Of Ike Dupree (eigen beheer) van Whelan speelt zich af in de dagen nadat orkaan Katrina New Orleans grotendeels onder water heeft gezet. Dupree is een fictief personage dat het hoofd boven water tracht te houden in de rampspoed. Sid Whelan doet dat met een heerlijk relaxte groove die veel muziek uit Louisiana en het oosten van Texas kenmerkt. Long Lonely Night brengt het soort blues dat Doug Sahm maakte op Hell Of A Spell. Dr. John is een andere naam die hier genoemd kan worden. De uit het midwesten van de Verenigde Staten meer…

Titelloze debuutplaten, tsjonge, wat kunnen die toch opwindend zijn. The Deslondes (New West Records/ADA Warner Music) van The Deslondes is er zo eentje. De jonge Amerikaanse band bestaat uit vijf mannen en komt uit New Orleans, Louisiana. Die stad klinkt luid en duidelijk door in Fought The Blues And Won, een pianonummer dat het ritme leent van Fats Domino. In die titel zit humor en als je het mij vraagt is het ook een verwijzing naar I Fought The Law van Bobby Fuller Four. Het orgeltje legt een lijntje naar Sir Douglas Quintet. Het snelle meer…

Titelloze debuutplaten, tsjonge, wat kunnen die toch opwindend zijn. Banditos (Bloodshot Records/Bertus) van Banditos is er zo eentje. De jonge Amerikaanse band bestaat uit vijf mannen en een vrouw en komt uit Birmingham, Alabama. Als Mary Beth Richardson het op de heupen heeft, staan The Alabama Shakes te beven als een rietje. No Good is een wilde soulballad met lange uithalen van Richardson en een slaggitaartje. Een onderkoelde gitaarsolo moet de boel een beetje tot rust brengen, maar niet te langdurig, want de Banditos knallen meer…

Vier jaar hebben we moeten wachten op nieuw materiaal van Romi Mayes. Vier lange jaren voor de liefhebbers van de in blues en country gedrenkte americana van de Canadese zangeres. Maar Devil On Both Shoulders (eigen beheer) is het wachten waard geweest. In de tien nummers, met een gezamelijke speelduur van 37 minuten, verkent Mayes op prachtige wijze het gebied tussen blues, soul en rock. Daarbij wordt ze begeleid door haar vaste band: Grant Siemens (gitaar en produktie), Damon Mitchell (drums), Bernie Thiessen (bas) en Marc Arnould (toetsen). In meer…

Eerst maar even iets over Matthew Barber zelf. Dat is een inmiddels 38-jarige singer-songwriter die opgroeide in een plaatsje ten westen van Toronto. Hij is ook de oudere broer van Jill Barber waarvan we hier dit jaar al een album bespraken. Big Romance is zijn achtste plaatwerk inmiddels en het viel me in eerste instantie niet helemaal mee. Maar het feit dat Gary Louris aanbood om dit album te produceren is toch een aanwijzing dat er op zijn minst enige potentie in Barber zit. Nog maar eens opzetten dus. En nog eens. Tot het kwartje ineens viel. Noem het maar meer…

Zoek naar de verschillen. Op zijn comebackplaat Life Is People zit Bill Fay achter de toetsen en staat de fotograaf rechts van hem. Op Who Is The Sender? (Dead Oceans/Konkurrent) staat de fotograaf links. Verder zijn er vooral veel overeenkomsten. Beide hoezen zijn uitgevoerd in bruin duotone bijvoorbeeld. Ook in de muziek is veel bij hetzelfde gebleven. Dat zat er natuurlijk in. Fay maakte in 2012 na veertig jaar een comeback en zelfs toen was sprake van een duidelijk vervolg op het voorafgaande. De maatschappijkritiek. De melancholie. Het was meer…

Al vijftig jaar is Joel Rafael actief als liedjesschrijver. Hij verwierf in het eerste decennium van deze eeuw vooral bekendheid als vertolker van het werk van Woody Guthrie. Ook in zijn eigen liedjes waart de geest rond van de protestzanger. Een hoogtepunt op Baladista (Inside Recordings) is El Bracero, waarin Rafael beschrijft hoe Mexicanen in de Tweede Wereldoorlog werden verwelkomd in de Verenigde Staten om te sjouwen met zakken aardappelen en manden vol tomaten. Maar aan het eind van een lange dag hard werken onder de meer…

Muziek was al sinds de jaren zestig een aardige hobby voor Richard Schumacher. Meer niet. Hij verdiende zijn geld door aan vliegtuigen te sleutelen. Af en toe deed hij mee aan een talentenjacht of speelde hij zijn nummers op een open mic podium. Recent werd hij uitgenodigd om zijn ding te doen in een studio. I’ll Be Honest Withya (eigen beheer) kwam tot stand onder productionele leiding van Chad Watson. Tekstueel bewandelt Schumacher, die geen website heeft, bekende routes voor cowboys. Over Melancholy Whiskey tegen de meer…

Als je dan toch voor traditioneel gaat, doe het dan als Pharis & Jason Romero. Er is niets vernieuwends of opzienbarends aan hun muziek, maar tjonge, wat een heerlijke plaat is hun vijfde album A Wanderer I’ll Stay (eigen beheer). Je verbaast je erover dat de twee nog maar sinds 2007 samen zijn. Hun muziek lijkt op te borrelen uit onheuglijke tijden, waarin je voor eeuwig en altijd aan het rondtrekken bleef (titelnummer); leefde in een verdorven wereld waarin je zelf moordde of anders vermoord werd (Ballad Of Old Bill); elkaar gezelschap hield zolang meer…

Bij iedere recensie begin ik met drie sterren en ga ik daarna op- of afplussen naar gelang de plaat me meer of minder bevalt. Bij Michael Dean Damron begin ik echter altijd op 4 sterren omdat de ervaring leert dat deze zanger-liedjesschrijver uit Portland een constant hoog niveau haalt. Of dat nu is als voorman van de countrypunk-formatie I Can Lick Any Son Of A Bitch In The House of solo. Ook op When The Darkness Come (eigen beheer) is het weer gewoon raak. Zoals je uit titel kan afleiden, hebben we wederom niet te maken met een vrolijkstemmend album. Nee, meer…

Met de woorden ‘O bury me not on the lone prairie’ opent Jimmie Dale Gilmore de door Tom Russell samengestelde folkopera The Rose Of Roscrae – A Ballad Of The West (Proper Records/Bertus). Een betere keus om dit conceptalbum (2 cd’s, 52 nummers, 150 minuten) over het cowboyleven mee te beginnen had Russell niet kunnen maken. Die stem van Gilmore, dat is de koude wind die over de prairie blaast. Als hij zingt dan voel je de huivering van de cowboy die beschutting zoekt. De strijd tegen de elementen. De eenzaamheid in dat grote meer…