De ontwikkeling naar een voller geluid zet Great Lake Swimmers door op A Forest Of Arms (Nettwerk/Munich). De Canadese band rond Tony Dekker nam zelfs een drummer op in de gelederen. Er zijn ongetwijfeld fans van het eerste uur die moeite hebben met die koers. Ze hebben ook gelijk als ze zeggen dat juist de fluisterzachte zang van Dekker de band zo’n uniek karakter gaf. Great Lake Swimmers klinkt tegenwoordig gewoner. Dat neemt niet weg dat de route die genomen is, een volstrekt natuurlijke is. Stilstand is achteruitgang. De band lijkt meer…

Het Canadese Whitehorse moet over twee grenzen heen voordat het op Baby What’s Wrong? in Mexico aankomt. Lekkere binnenkomer trouwens. De Gretsch van Luke Doucet gromt en Melissa McClelland zingt als een Latijns-Amerikaanse diva. De sound van het echtpaar wordt wat dikker aangezet op Leave No Bridge Unburned (Six Shooter). De drummer stuurt Downtown naar het soort discorockabilly waarmee George Michael ooit een gigahit scoorde. Sweet Disaster begint als een oude soulhit, terwijl de simpele dreun van Evangelina neigt naar meer…

Wat je op zijn minst van St. Polaroid’s debuutalbum Diatones kunt zeggen: sympathiek. St. Polaroid is de curieuze schuilnaam van Eric-Jan Vriend, een liedjesmaker die sinds 2008 op bescheiden schaal bezig is een overzichtelijk, huisgebakken oeuvre bij elkaar te ‘knutselen’ (de kwalificatie is van de zanger zelf), bestaande uit twee EP’s en nu dan het eerste echte album met een volle lengte van elf ‘songs’. Ja, toch maar de Engelse term, want de liedjes zijn tenslotte Engelstalig, al moet gezegd dat de uitspraak van dat Engels vaak wel een beetje meer…

Het zou me niet verbazen als Great Peacock dit jaar doorbreekt. Nee, sterker nog: het zou verbazingwekkend zijn als Great Peacock dit jaar niet zou doorbreken. Want met Making Ghosts heeft deze band uit Nashville een debuut afgeleverd waar je U tegen zegt. Daarop elf originele folkpop-nummers waar sterke country-invloeden in te herkennen zijn. En zonder uitzondering ongemeen pakkend. En…. prachtig gezongen. Great Peacock is in essentie een duo waarin de vocale hoofdrol is weggelegd voor Andrew Nelson. Maar het bijzondere zit ‘m in de wijze waarin meer…

Jeff Eyrich produceerde in 1984 met The Las Vegas Story van The Gun Club een van de meest belangwekkende albums van de jaren tachtig. Of beter: een van de mooiste platen uit de geschiedenis van de popmuziek! Met Proof Through The Night (1983) van T Bone Burnett, Long Gone Dead (1984) van Rank And File, Hard Line (1985) van The Blasters en Exploring The Axis (1985) van Thin White Rope produceerde hij in een kort tijdsbestek nog veel meer moois. Daarna bleef hij wel actief, maar minder beeldbepalend. We waren hem eerlijk gezegd een beetje uit het oog verloren, dus verraste hij ons enorm met School Of Desire (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Alectro. Dat is meer…

Kan Richard Thompson een slechte plaat maken? Nee dus. Al veertig jaar komt hij met het ene kwaliteitsalbum na het andere, en om de zoveel tijd met een absolute uitschieter. In die categorie valt Still (Proper Records). ‘Still’ als in: rustig, kalm? Vergeet het maar. Luister bijvoorbeeld naar het bijna acht minuten lange slotnummer Guitar Heroes. Een soepel swingend eerbetoon aan een stel door Thompson bewonderde gitaarhelden: Django Reinhardt, Les Paul, Chuck Berry en Hank Marvin. Jan Donkers merkte in zijn radioprogramma terecht op dat Thompson’s geste weliswaar meer…

Vooropgesteld: we zijn fan van Danny & the Champions of the World. Of misschien beter gezegd: van Danny George Wilson, want het vorige bandje van hem, Grand Drive, kon ons ook al erg bekoren. En dan nu toch maar drie sterren? Hoezo? What Kind Of Love (Loose) is best een lekkere plaat, hoor, vandaar die drie sterren. En we houden hier zeker van countrysoul, maar Danny en zijn wereldkampioenen slaan hier te veel door naar de soul. Blazers galore, en de drummer neemt vaak plaats in de Motowntrein. En Wilson haalt vocaal uit alsof hij begin meer…

Distance, Light & Sky is alweer een samenwerkingsverband rondom Chris Eckman. De veelvuldig in Europa vertoevende Amerikaan strikte deze keer de Nederlandse zangeres Chantal Acda en de Belgische percussionist Eric Thielemans voor een van zijn projecten. Dat klinkt misschien alsof Eckman de boventoon voert, maar dat is hier niet het geval. De composities op Casting Nets (Glitterhouse Records/Munich) worden toegeschreven aan de drie gezamenlijk. Over Eckman hebben we al veel geschreven op deze site, Acda en Thielemans zijn meer…

Ter gelegenheid van het twintigjarig bestaan van Cochon Bleu nam de cajunband negen liedjes op van collega’s uit Groningen en omstreken. Op Cover Stars (eigen beheer) wordt Vot van Harry Niehof Fut. Van Gronings naar Fries. Liedjes van Bert Hadders en Herman Hagen ondergingen een Franse vertaalslag. Cochon Bleu bedacht ook een Franse tekst voor een punkinstrumental van The Fuckups: Estcequçatfaitdumalpapa (Doethetheelergpijnpapa). Van cajun met harde gitaren gaat het naar accordeonliedjes. The Genius van Lex Koopman doet het meer…

Na de kennismaking met John Fullbright komen we de laatste tijd veel meer nieuwe artiesten uit Oklahoma tegen. John Moreland, John Calvin Abney, M. Lockwood Porter en Parker Millsap zijn enkele andere interessante namen uit de Amerikaanse staat. Op dit moment reizen Wink Burcham en Jacob Tovar langs de Nederlandse podia. De laatste hoopt binnenkort zijn debuut te presenteren. Van Burcham verscheen voor de Europese markt Cowboy Heroes And Old Folk Songs (Continental Song City/Munich), een compilatie van twee albums. Die cd-titel is meer…

Het is een zingende zaag die Medicine For The Soul (Eggsong Recordings), het tweede album van The Vagaband op gang trekt. The Vagaband is een wat gezochte en niet echt lekker bekkende naam van een achttal uit het Engelse graafschap Norfolk. Die naam is dan gelijk het enige negatieve wat ik over deze groep kan zeggen. Medicine For The Soul is namelijk een heerlijk album geworden, vol rootsy popfolk. Met acht man heb je natuurlijk een heel scala instrumenten waar je uit kan kiezen. Na eerder genoemde zingende zaag horen we b.v. ook een meer…

Een roze Cadillac en de titel Dear Elvis (eigen beheer) kunnen maar een ding betekenen: rockabilly. De Canadees Cris Cuddy levert weer een uiterst solide album af met zijn nieuwste. Het plezier spat af van Here Comes Summer. Het nummer had zo op een plaat uit de jaren tachtig van Billy Burnette kunnen staan. Flyin’ Flyin’ Flyin’ klopt ook helemaal, tot aan de titel toe. De hikkende zang in Take It Off is ook uit het boekje. Wie alles volgens de regels doet, doet nog niet per definitie alles goed. Cuddy valt echter niet te betrappen op meer…

Waarom dit een goed album is dat je toch niet zou moeten kopen. We hebben het over Ten (Full Light Records) van Darrell Scott. Dit nieuwste album van de 55-jarige Amerikaanse singer-songwriter is gewijd aan de muziek van zijn vriend Ben Bullington, over wie we eerder op deze site een stuk schreven. Bullington was een arts uit Montana die in zijn vrije tijd nummers componeerde en tot vijf albums kwam voordat hij in 2013 aan kanker overleed. Ten is een mooi album geworden waarop Scott op aangename wijze tien nummers van Bullington vertolkt. Waarom je hem meer…

Wester Easter (Cloud Recordings) is een intrigerend album dat veel te lang is blijven liggen op de stapel nog te recenseren cd’s. Het verdween ondertussen vaak genoeg in de cd-speler, dus het uitblijven van aandacht voor Old Smokey is geenszins een gebrek aan belangstelling. We hebben hier te maken met een band uit Athens waarvan de vijf leden hun sporen hebben verdiend bij Vic Chesnutt, Olivia Tremor Control, Ham1 en andere acts uit de Amerikaanse staat Georgia. Met Dead Man’s Post beginnen ze met een opgewekte melodie en morbide tekst. Het meer…

Een steelgitaar sprankelt als de sterren aan de hemel. Toch tobt Eilen Jewell op Worried Mind over het leven dat ze ervaart als een zoektocht naar verlossing. Op Hallelujah Band beseft ze dat het leven vol teleurstellingen is, maar toch ook vol mogelijkheden. Zo laat ze zich door een trompet meevoeren naar de Rio Grande. Daar wordt ze echter al snel weer achterhaald door melancholie. Sundown Over Ghost Town (Signature Sounds/Munich) is een hele fraaie titel voor deze verzameling liedjes over verlangen en de realiteit van meer…

Vaak kun je de artiesten zelf maar het beste laten bepalen tot welke stroming ze menen te behoren. Zo kwalificeert Hannah Miller zich als ‘Left-of-center pop music. Raw americana. Eclectic, electrified indie folk.’ Aardig getroffen, zouden we denken. Elektrische alternatieve folkblues mag ook. Of een soort countrysoul. Waren haar vorige (voornamelijk akoestische) platen nog wat ingetogen kampvuur-achtig, op haar nieuwe cd, voor het eerst met een complete band, komt ze rauwer en zelfbewuster voor de dag. De titel is kortweg Hannah Miller (eigen beheer), als meer…

Wie Anna Coogan nog kent als folkzangeres met zo af en toe een flinke snik in haar stem zal verbaast zijn over haar nieuwe album: Birth Of Stars (eigen beheer). Een album dat overigens officieel wordt uitgebracht als het resultaat van haar samenwerking met JD Foster, die je wellicht kent van zijn (productionele) werk voor Calexico, Richmond Fontaine of Patty Griffin (en nog veel meer). Foster schreef samen met Coogan het merendeel van de nummers, speelt bas en zingt in de achtergrond. Op dit album varen Coogan en Foster een koers die hen regelmatig in Rockland laat aanmeren. Dat komt ook doordat zij op dit album worden bijgestaan door drummer meer…

Samen met zijn zoon Gaspard Murphy werkte Elliott Murphy aan een remake van zijn debuut uit 1973. Het resultaat is verbluffend. Aquashow Deconstructed (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is een intense rockplaat vol beleving. Passie en overgave aan het grotestadsgevoel. Murphy verenigt het beste van de groten der rock-’n-roll in zich. Dat deed hij ruim veertig jaar geleden al en dat doet hij nog steeds. Wie de hoogtepunten uit het oeuvre van Dylan, Reed of Springsteen in de kast heeft staan, dient daar ook Murphy tussen te meer…

Chris Stapleton, onthou die naam maar want die gaat heel groot worden. Traveller (Mercury) is dan wel z’n eerste soloplaat, maar Stapleton is geen beginner. Verre van dat. De uit Kentucky afkomstige zanger-gitarist verhuisde tig jaar geleden al naar Nashville en schreef talloze hits voor ‘foute’ countryartiesten zoals Luke Bryant, Brad Paisley en Tim McGraw. Daarnaast maakte hij een aantal jaren deel uit van The Steeldrivers, een veel gelauwerde bluegrassformatie. Wat kun je dan van dit solo-album verwachten? Veertien zeer toegankelijke nummers meer…

We hebben hier altijd wel een zwak gehad voor The Hiders. De groep uit Cincinnati rond zanger-gitarist Billy Alletzhauser maakt eigenzinnige alternatieve country met een rauw randje. Dat is op het vijfde album, Totem (eigen beheer), dat overigens al eind 2014 verscheen, weer niet anders. Alletzhauser blijft wonderlijke countryrocknummers uit zijn mouw schudden. Soms bijna traditioneel zoals Loaded As A Gun, met een lekkere honky tonk piano, maar meestal zit er een bijzonder dingetje aan de nummers. Het lang uitgesponnen Motherlode heeft een flinke meer…

Aayaayaay, wat is dat rollende trompetje op I’m Back lekker. Een heel goede zet van producer Pete Anderson om Lee Thornburg uit te nodigen voor wat Mexicaanse sfeer. Zijn bijdrage staat garant voor een perfect begin van California (eigen beheer) van George Miguel. Wat volgt is Californische country met het kwaliteitsstempel van Anderson, die zijn sporen ruimschoots verdiend heeft bij Dwight Yoakam en vele anderen. Maar het begint natuurlijk bij de liedjes van Miguel. Tien stuks zijn het er, met een gezamenlijke tijdsduur van net geen half uur. Miguel componeerde meer…

Maurice Mattei wil ons laten geloven dat het schrijven van een liedje toch o zo simpel is. Hoe kan het anders dat hij het ene na het andere lekkere plaatje aflevert. Celebrity Issue (Blue Jordan Records) is de nieuwste van de man uit Cincinnati, Ohio. Lieve liedjes met soul zoals In Your Arms. Vierkante popliedjes die van riff naar riff springen zoals Let’s Ask Anna, compleet met bluesy mondharmonica. In eerdere recensies hadden we het vooral over pubrock, maar de bronnen van creativiteit stromen bij Mattei constant over. Niet zo gek dus meer…

“So it is, and so it will be. Emmylou & Rodney, forever and Americana ever. Amen.” Zo eindigt de heiligverklaring op Pastemagazine van The Traveling Kind (Nonesuch Records/Warner Music), de nieuwe coproductie van Emmylou Harris en Rodney Crowell. De Volkskrant spreekt van ‘feilloze samenzang’ van twee ‘begaafde stemmen’. Daar valt op zich uiteraard weinig op af te dingen. Niemand zal de onaantastbare statuur van de beide altcountry-iconen willen betwisten. Je hoeft maar het titelnummer te draaien en je weet genoeg: een van Emmylou’s mooiste duetten ooit. meer…

Reymer komt niet van ver, maar is toch lekker. We hebben het dan over de muziek van Tine Reymer, een actrice en zangeres uit Antwerpen. Zij heeft inmiddels een flinke carrière opgebouwd in allerlei muziekgezelschappen, maar Thrill My Soul (Norma Recordings) is haar eerste soloplaat. Het bevat elf popliedjes waarin elementen uit americana, soul en vooral ook folk zijn terug te vinden. Reymer zingt en speelt piano en andere toetsinstrumenten. Belangrijk op de plaat zijn ook multi-intrumentalist Tom Pintens, met wie Reymer eerder in de band meer…

Op de titeltrack van Dead Man Walkin’ (Freedom Train Records) vraagt de Amerikaan Duffy Kane zich af of hij nog steeds woont in ‘the land of the free and the home of the brave’. De in Washington DC zetelende artiest voelt zich niet meer zo thuis in de Verenigde Staten, waar elke stap wordt opgeslagen door camera’s en waar getornd wordt aan de vrijheid van meningsuiting. En zeg er vooral niets negatiefs over Jezus. Een paar nummers later zingt hij zo zuiver mogelijk America The Beautiful en dat roept dan toch wel wat bevreemding op. Goed, de meer…

Man met gitaar zoekt publiek. Een dergelijke zinnetje uit een contactadvertentie zou maar maar eens van toepassing kunnen zijn op Cracked Picture Frames van Robert Chaney. En dan doet hij zich niet mooier voor dan dat het is. Want dit album is muziek van man met gitaar. Niks meer en niks minder. Op zijn tijd wel redelijk briljant, hoor. The Cyclist is bij voorbeeld een fantastisch nummer. Man heeft geheime relatie met zijn schoonzus en op de weg terug van hun ontmoeting rijdt zij een fietser aan. En wie gaat er uiteindelijk naar de gevangenis? Zij meer…