Ze zullen ongetwijfeld de beste bedoelingen hebben gehad, maar Seth Avett en Jessica Lea Mayfield roepen met hun interpretaties van de liedjes van Elliott Smith voornamelijk onverschilligheid op. Seth Avett & Jessica Lea Mayfield Sing Elliott Smith (Ramseur Records/Thirty Tigers/Bertus) brengt weinig teweeg en daarmee doet het duo alleen maar afbreuk aan de bijzondere nalatenschap van de singer-songwriter die op 34-jarige leeftijd een einde maakte aan zijn leven. De met ernstige depressies kampende artiest was verslaafd aan alcohol en drugs en hij meer…

Gangbang in Destelberge, daarmee opent Ons Kent Ons, het tweede album dat we her bespreken van Goes & de Gasten. In het luie jazzy nummer hekelt Michel Goessens de ons kent ons-mentaliteit. Ik vertel je iets, maar je weet het niet van mij en we dekken elkaar. In dit geval gaat het om seks, maar het kan natuurlijk om allerlei geheimen gaan waarvan een bepaalde “inner ring” liever niet wil dat ze openbaar worden. Goessens komt uit Sleidinge, een dorp onder de rook van Gent en de nummers zijn gezongen in het plaatselijke dialect. Dat is nog wel eens meer…

In de americana is het prettig ouder worden. Ad Vanderveen (58) kan er over meepraten. In de jaren tachtig maakte hij naam als de Nederlandse Neil Young, tegenwoordig wordt hij geadoreerd om zijn in al die jaren opgebouwde oeuvre. Het publiek is met Vanderveen meegegroeid. Goudeerlijke liedjes over alledaagse zaken vormen de basis van die bewondering. De eerste cd van de dubbelaar Presents Of The Past/Requests Revisited (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) bevat nieuw werk, op de tweede geeft hij een nieuwe draai aan meer…

Israel Nash nodigde de Zweedse Ellen Sundberg uit om haar tweede plaat op te nemen in Texas. Als rook kringelt haar stem door de takken met rijp op White Smoke And Pines (Rootsy/Sonic Rendezvous). De pas 22-jarige Sundberg blijft nogal hangen in een slaapdronken toestand op bijna alle liedjes. ‘Fall asleep in the morning, wake up in the night / Wake up in the morning, fall asleep in the night’, herhaalt ze vele keren op Headlights. De band van Nash voelt die toestand goed aan. Nergens overvleugelt de band de zangeres. De instrumentale meer…

Rob Lytle geeft workshops songschrijven. Op A Hypocrite Of Heart And Hope (eigen beheer) is dat wel te horen. De Amerikaan verstaat zijn vak. Come South is een liefdesliedje met soepele melodie en het maakt duidelijk dat deze Lytle zich kan scharen bij de echte liedjesschrijvers van Nashville. Niet van het soort dat uit is op grote hits, maar van het soort dat met eerlijke countryfolk veel meer indruk maakt. Thomm Jutz produceerde het album en drukte ook met heerlijke gitaarlicks zijn stempel op A Hypocrite Of Heart And Hope. De meer…

‘It could always be better, but it could be worse’ zingt Dean Owens op Into the sea, het zesde soloalbum van deze Schot die zich zo thuis voelt in Amerika. Natuurlijk kan het altijd beter. De productie had hier en daar wat ingetogener gekund. En in sommige nummers komen we motieven tegen die je in hun sleetsheid gerust clichés zou mogen noemen. ‘Into the sea the river flows / On and on it goes / Stars keep falling from the sky / So much beauty before our eyes.’ Maar het had ook veel slechter gekund. meer…

Waarom u in de oceaan van releases zou moeten luisteren naar This Is The Life (Sleep Recordings) van Andrew Bryant? Allereerst omdat Bryant een prachtige stem heeft. Een van de mooiste die ik dit jaar gehoord heb. Een beetje diepe stem waarin, ook als het tempo omhoog gaat, iets melancholisch doorklinkt. In de tweede plaats omdat de 10 indierock/americana-nummers op deze zevende soloplaat van Bryant (daarover later meer) zonder uitzondering bovengemiddeld goed zijn. Van het stevige, met Hüsker Dü-achtige gitaarpartijtjes meer…

Bij Ooo What Happened van Egil Olsen mag de vraag gesteld worden: “Is dit wel americana?” Ik zou die vraag niet met een volmondig ja beantwoorden. Maar het zit er in elk geval wel dicht tegen aan. Zeker als je iemand als Thomas Dybdahl ook als americanist beschouwt. Olsen is trouwens net als Dybdalh afkomstig uit Noorwegen en dit nieuwste werk, met een speelduur van 32 minuten, is zijn 7^de album. De singer-songwriter – hij noemde zijn debuut onder eigen naam niet voor niets I Am A Singer/Songwriter – is een meester in het maken van meer…

Larry Cooper snijdt een interessante kwestie aan op Miserable Troubadour. Hoe moet je je als artiest staande houden nadat je uitverkoop hebt gehouden om de huur te kunnen betalen? Hoe blijf je dan relevante muziek maken? Hopelijk vindt hij het antwoord niet. De Texaan doet op Dust Devil (Montrose Records) geen concessies en daarmee levert hij zijn derde uitstekende album af (zie hier de recensie van zijn vorige). Zonder uitverkoop te houden. Echt bekend is LL Cooper er nog niet mee geworden. Dus wat dat financieel oplevert? Geen meer…

Van Michael G. Batdorf ontvingen we Weather May Come (eigen beheer). Terwijl we aan deze recensie beginnen, ontdekken we dat er binnenkort een nieuw album verschijnt van de singer-songwriter uit Jackson Hole, Wyoming, en dat dit album al dateert van 2012. Maakt het wat uit? Ons niet. Over zijn vorige album hebben we enthousiast geschreven (zie recensie) en met deze fraaie collectie songs verdient hij evenveel lof. Batdorf heeft Guy Clark als voorbeeld, iets wat vooral duidelijk wordt op Matthew Brady Song. In dat meer…

The Freeway Revival maakt organische countryrock. Op Over The Mountain (eigen beheer) straalt het vijftal uit Asheville, North Carolina, een en al positieve energie uit. De noten die uit de elektrische gitaar rollen, doen de tenen aan de blote voeten jubelen van geluk. Ze gaan zo’n 45 jaar terug in de tijd. The Wind Makes Me Shiver klinkt als de Stones op de countrytoer. Fijn om weer eens een cowbell te horen trouwens. Een saloonpiano, toetsen, lekkere gitaren, een steel, het komt allemaal voorbij. De broers Adam Clayton (zang, piano, Hammond B3, mellotron) en meer…

Radio Birds is een band uit Atlanta, Georgia, die met Contemporary American Slang (Brash Music) een afwisselend album aflevert. Van de southern rock met lange gitaarlijnen van opener Hold On Me gaat het langs grunge (het begin van Sleep City) naar countryrock op Paper Moon. Aan Your Favorite Part plakt een commercieel laagje. De regenboog die de gitarist trekt over The Beast is gladjes, maar toch ook best lekker. Time Ranger doet het met een woud aan gitaarriffs. Op Paper Moon trekt de gitaar als springelastiek aan de melodie. Op Chew Me Up valt te meer…

De voorgaande albums van Okieson kregen steevast hoge waarderingen op onze pagina’s. Geen wonder ook, want Sebastiaan van Bijlevelt maakte op die platen prachtige sfeelvolle americana. Nu dus drie sterren. Hoe dat komt? Okieson verliet met The Moment You’re Airborne (After Driving Off A Cliff) (Elektrograph Records), grotendeels de americana en maakte negen weerbarstige nummers en die alle kanten opschieten. Daarmee een stuk minder toegankelijk. Maar wel goed gedaan. Boards Of Oak is ruim 7 minuten schitterende, kale, meer…

Na vier keer draaien wist ik het wel. Met Heartbreak Pass (New West Records/ADA Warner Music) was het Howe Gelb dan eindelijk gelukt. Hij had al jaren zijn best gedaan om het mij moeilijk te maken, maar hij was er nooit in geslaagd mij van zich te vervreemden. Tot nu dus. Heartbreak Pass. Ik was er wel klaar mee. Een gebroken hart. Een goede vriend kwijt. Howe Gelb, gedenkwaardige concerten had ik van hem gezien. Geweldige platen had hij mij geschonken. Tenminste… Had ik me al die jaren vergist? Ik begon ernstig aan mezelf meer…

Dunderhead werd vorig jaar uitgeroepen tot beste bluegrassband van Europa. Nou kun je je natuurlijk afvragen wat de waarde is van zo’n uitverkiezing. Immers, bluegrass is door en door Amerikaanse muziek. Met Dunderhead (Rootsy/Sonic Rendezvous), het titelloze debuut van de Zweedse formatie, kunnen we vaststellen dat je niet uit de Appalachen van Amerika hoeft te komen voor die high lonesome sound. Met Gone With The Wind beginnen ze het album knap. Halsbrekende toeren halen ze niet uit met al dat snarenspul; akoestische gitaren, banjo, meer…

The High Line Riders was de begeleidingsband van Ed Pettersen in de jaren negentig, het decennium waarin altcountry vorm kreeg. De loopbaan van Pettersen werd een halt toegeroepen door een aandoening die hem belette veel te reizen. De New Yorker bleef echter wel altijd actief in de muziek. Hij verhuisde naar Nashville, experimenteerde met elektronische muziek en vrije jazz, maar is nu met Bumping Into Nothing (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) terug op het pad van de altcountry. Pettersen mag tegenwoordig in Nashville wonen, zijn meer…

Hard rocken met een karrevracht aan soul, is dat niet waarom we nog steeds houden van de jaren zestig en zeventig? Lee Gallagher and the Hallelujah is een nieuwe band die het gevoel van destijds weet over te brengen naar het hier en nu. Het titelloze Lee Gallagher and the Hallelujah (eigen beheer) is een zeer overtuigend debuut van dit vijftal uit San Francisco. Keer op keer verkeer ik in de veronderstelling naar een vrouw te luisteren. The Hallelujah Prelude had bijvoorbeeld van Jefferson Airplane kunnen zijn. Met Grace Slick dus. Verder valt meer…

John Calvin Abney is de zoveelste interessante nieuwe naam uit Oklahoma. Better Luck (Foolish Philosopy Records) is het debuut van de jonge Amerikaan. Het album kwam tot stand in samenwerking met John Moreland, die samen met Abney en Jacob Wink aan de knoppen zat. Moreland (zie ook de recensie hieronder) is te horen op diverse gitaren, percussie, bas en achtergrondvocalen. Abney zelf heeft een nog veel langere lijst aan instrumentarium achter zijn naam staan. Gitaren, mondharmonica, diverse meer…

Het vorige album van John Moreland, In The Throes, was misschien wel onze mooiste ontdekking van 2013. Zo’n ruwe diamant waarvan je hoopt dat het geen eenmalig hoogtepunt was. Met spanning beluisterden we dan ook High On Tulsa Heat (Thirty Tigers). Maar we zijn gerust en u kunt dat ook zijn. Als rauwe Amerikaanse singer-songwriters je ding zijn tenminste. In het binnenhoesje staat: A record about home. Whatever that is. Een beetje cryptisch en zo zijn de teksten van de tien nummers op dit album ook. Maar keer op keer weet Moreland meer…

Her en der wordt Douglas Firs aangeduid als americana. Dat is best een discutabele aanduiding. Laat een twintiger The Long Answer Is No (Excelsior Recordings) van dit Gentse gezelschap horen en hij zal hoogstens aangeven dat deze indierock wel heel traditioneel aandoet maar als americana zal hij/zij het niet herkennen. Toch zijn er wel degelijk elementen aan te wijzen die duiden op een bijzondere belangstelling van spil Gertjan van Hellemont voor door en door Amerikaanse muziek. Het zijn de prachtige lang aangehouden koortjes (b.v. in Caroline) die meer…

Amy Speace begint That Kind Of Girl (Continental Song City/Munich) sterk met de countrysoul van Nothing Good Can Come From This. Een hinkelende elektrische gitaar, piano en fiddles brengen haar bij het laatste couplet. ‘Oh desire oh the draw / Like the spice of alcohol / Just another thing to miss / Another ghost upon my lips / Another taste I can’t resist / The breathless fall toward a kiss / Nothing good can come from this.’ Daarna creëert ze nog slechts een enkele keer eenzelfde zeggingskracht. Zo wordt een spannende ambiance meer…

Het is een gek iets met Sofia Talvik. Haar zesde album, Big Sky Country, is er een met rootsy folkpop die weliswaar lekker in het gehoor ligt maar soms wel een beetje gewoontjes is. Toch is dit een plaat die de moeite zeker waard is want het zijn de zijpaden die de zelfverzekerde Talvik inslaat die het album weer interessant maken. De enige cover bij voorbeeld, Starwalker van Buffy Sainte Marie, is een nummer met een behoorlijke dosis invloeden uit de muziek van de native Americans. Het is in deze versie zeker niet het mooiste nummer op deze plaat, maar meer…

Taxichauffeurs, politiemensen, serveersters, radiodeejays, musici. Allemaal nachtdieren. The Night Tribe (Music Road Records/Munich) gaat over mensen zoals Jimmy LaFave zelf. Onderweg in het holst van de nacht. Vaak is hij dan aan het werk. Nummers schrijven. Liedjes die je niet onberoerd laten. Hoeveel van dat soort nummers heeft hij al geschreven? Heel veel. The Night Tribe bestaat ook weer grotendeels uit zulke liedjes. En enkele covers. Iets van Dylan natuurlijk. Queen Jane Approximately. Bijzonder meer…

Het liefst zou ik bij iedere lezer van deze website even langs gaan en met dit nieuwe album van The Lancaster Orchestra wapperen en hem/haar vervolgens met al mijn overtuigingskracht toe te roepen dat hij/zij even naar dit ongetitelde album (Stargazer Records) moet luisteren. Niet één keer maar een paar keer. En dan hoeft hij/zij mij echt niet te laten weten of het beviel. Dat weet ik wel. Want Carl Mathson, dat is de man achter The Lancaster Orchestra, heeft een ongelofelijk fraai derde album gemaakt. Halverwege het vorige decenium waren we hier bijzonder meer…