Een jaar geleden tipten we (hier) Futurebirds als een band die in de toekomst belangrijk zou kunnen worden. Dan kunnen we er natuurlijk niet onderuit om het nieuwe album van het vijftal, dat oorspronkelijk uit Athens, Georgia komt, hier te bespreken. Hotel Parties (Easy Sound) is inmmiddels hun derde (studio)plaat. De nummers daarop gaan in min of meerdere mate allemaal over het leven als leden van de band en het leven ‘on the road’. En dat is ook weer niet zo heel vreemd voor een groep die onvermoeibaar aan het toeren is. Futurebirds is een gitaarband en meer…

Los Lobos maakte halverwege de jaren tachtig zo’n diepe indruk, dat dat later eigenlijk niet meer te evenaren viel. Hongerige wolven die zich afvroegen hoe ze moesten overleven, beter werd het niet. Ze waren met How Will The Wolf Survive? niet zomaar een andere band uit East LA, ze hadden nauwelijks concurrentie. Mexicaanse rootsrock, dat deed vrijwel niemand. In 1984 toen dat album verscheen waren ze al zo’n tien jaar actief en ze zijn dat nog steeds. Gates Of Gold (429 Records/Proper/Bertus) heet de nieuwe plaat. Dat titelnummer meer…

De band heet Hillfolk Noir. Dan weet je ongeveer wel wat je op Pop Songs For Elk (eigen beheer) kunt verwachten. Donkere Amerikaanse folk. Alsof je op een zaterdag een afgelegen en weinig bezocht dorpje in de Appalachen inrijdt en daar op een back porch een muzikaal trio de verveling ziet verdrijven met het spelen van intense folknummers. In werkelijkheid komt dit trio helemaal niet uit West-Virginia ofzo, maar uit Boise, Idaho dat toch echt aan de andere kant van de VS ligt. Voor de opnames van de plaat riepen ze de productionele hulp in van Mike Coykendall meer…

Van Clark Paterson had ik nog nooit gehoord toen hij zijn album ter recensie aanbood. Kenden jullie hem wel? Je kunt op het net wel een beetje achtergrondinfo vinden maar voor de recensie van The Final Tradition (eigen beheer) doet het eigenlijk niet zo terzake. Paterson is een Amerikaan, dat volstaat. Met dit album plaatst Paterson zich tussen mannen als Matt Woods, Josh Nolan, Chuck Ragan en (de soloplaten van) de leden van Two Cow Garage. De goede verstaander weet dan dat dit ruwbolsterige americana is, waarin hier en daar nog punkrockelementen meer…

Wat een fascinerende plaat is Thirsty Valley (eigen beheer) van Runner Of The Woods. Alsof je iemand hoort die de jaren 80, 90 en 00 muzikaal bewust heeft meegemaakt, heeft opgezogen, maar die nu eindelijk de innerlijke countryrocker in hemzelf losmaakt. Pure countryrock uit de periode van voor de altcountry, maar dan wel met moderne middelen. Nick Beaudoing is een zanger/liedjesschrijver met Canadese wortels die via New York (waar hij in de Doc Marshalls speelde, zie recensie) in Nashville is terechtgekomen. Die afkomst hoor je terug in het heerlijke meer…

Colin Halliburton verzaakt nimmer. Telkenmale maakt hij met zijn band The Roseline albums vol vakkundig gemaakte melodieuze altcountrynummers. Ook met Townie (eigen beheer)is dat weer het geval. Ten opzichte van de voorganger, Vast As Sky (zie recensie) is The Roseline weer sterk van samenstelliing veranderd. Naast Halliburton is alleen toetsenist Ehren Starks nog van de partij maar hij is dan ook gelijk nadrukkelijk aanwezig. Vaak zijn zijn partijen de basis onder de nummers, maar ook levert hij prachtige delicate accenten. Een nootje hier, een meer…

Nedericana, dat is de term die de Utrechtse dichter Ingmar Heytze in de bandbiografie van The Maureens schijnt te gebruiken. Weinig origineel en eigenlijk een hele lelijke term, een dichter een beetje ontwaardig als je het mij vraagt (maar wie doet dat?). Gelukkig is de muziek die The Maureens op hun tweede album, Bang The Drum (eigen beheer) voorschotelt wel mooi. De zesmansband uit Utrecht grossiert in sterke, melodieuze, licht gecountrificeerde powerpopnummers. Zullen we wat referentiepunten noemen? The Posies, Jayhawks, Beach Boys. Maar ook Jellyfish en The meer…

Een maand geleden drong ineens het onwaarschijnlijke bericht door tot de media dat Ryan Adams bezig was het hitalbum 1989 van popicoon Taylor Swift integraal te coveren. En het bleek waar. Hij ligt er nu (digitaal dan, cd en vinyl volgen mogelijk). Ryan Adams: 1989 (Paxam). Van voren naar achteren, in dezelfde volgorde. Je blijft gissen naar wat de redenen hiervoor geweest zijn. Gimmick? Maar hoe dan ook: het resultaat mag er zijn. Qua sound is dit gewoon een Ryan Adams album. Het gekke is natuurlijk dat je dan gaat vergelijken met de originele meer…

Zeg je Gillian Welch, dan zeg je ook Dave Rawlings, want het stel is onafscheidelijk (geworden). Nadat eerst een trits platen van Gillian Welch verschenen was, zag in 2009 het eerste album van de Dave Rawlings Machine het daglicht. Het grootste verschil is ten opzichte van de platen van Welch is dat hierop Rawlings het vocale voortouw neemt. Na weer een album van Welch ligt er nu een tweede van de Dave Rawlings Machine in de winkels: Nashville Obsolete (Acony). Ten opzichte van het debuut is deze nieuwe schijf een stuk ingetogener. De lijst van meer…

All A Man Should Do (ATO) is inmiddels het negende studio-album van Lucero, de band uit Memphis die al 17 jaar meedraait. Memphis de stad waar country, rock en soul samenkomen en dat is ook precies wat Lucero op dit album voor elkaar krijgt. Nadruk ligt wel op rock, stevige rock zelfs, maar dat is alleen maar lekker. Op eerdere albums werden al blazers aan de sound van de band toegevoegd, maar dat klonk steeds ietwat geforceerd. Op All A Man Should Do valt voor het eerst alles op zijn plaats. Zoals in het rustige I Woke Up In New Orleans, daarin meer…

Voo Davis komt uit Chicago en hij speelt de blues, maar zijn wortels liggen in Alabama. Dat is te horen ook op dit in Bogalusa, Louisiana, opgenomen Midnight Mist (Butter & Bacon Records). Hij zingt over New Orleans en Tupelo en doet dat met een fijne hese stem. Davis is dan een blanke soulman die een beetje tussen blues en soul laveert. Daarnaast zoekt hij het avontuur. Zo laat hij wat Noord-Afrikaanse invloeden toe op Cajun Sun, waarop zijn gitaarspel verwantschap toont met dat van Ryley Walker. Stampend en huilend in het meer…

Altijd fijn als we aandacht kunnen vragen voor een lekker Nederlands americana-produkt. In dit geval Push The Plow, het tweede album van In My Tree. Dit is een band, nee eigenlijk is het een duo: Bert-Jan Kuijpers (zang) en Paul Verschuur (instrumenten en achtergrondzang). Uit Oss. Live wordt In My Tree wel tot 5 of 6 man uitgebreid, maar dit album is opgenomen door het kernduo (met een klein beetje hulp van een gastsaxofonist en een bassist). Maar ook op cd klinkt In My Tree bijna altijd als een meer…

‘She’s smooth as the gravel on a roadside creek bank / Sweet as the flower on a knotty pine casket / She’s hot as the fire on the end of a cigarette / Rich as a church’s Wednesday night basket / And there ain’t no man who can get his head around it / She’s sharp as the blade of a mountain man’s knife / Sour as an apple in a homemade pie / Mean as a snake in a small town zoo / Ain’t nobody that could ever get to her heart.’ Wie ook maar iets wil weten over American Middle Class (Slate Creek Records/Thirty Tigers/Bertus) dient dit formidabele meer…

Twee jaar geleden werden we (blij) verrast door Land Of Nowhere (recensie) van Landstrom, een groepsnaam waarachter een Zweeds echtpaar schuilgaat. Het ruw verstilde van de nummers sprak ons zeer aan. Nu ligt er een nieuw album, What We Saw (Rootsy). Of eigenlijk: een albumpje, want er staan maar zes nummers op en de totale speelduur bedraagt slechts 24 minuten. Toch zeker de moeite waard. Carina Landin en Göran Lindström kiezen voor een geluid dat iets gestyleerder is dan voorheen, waardoor ze iets dichter in de buurt meer…

Jack Tempchin schreef Peaceful Easy Feeling voor de Eagles en daarnaast werkte hij mee aan nog meer nummers voor de Californische countryrockers. Zelf was hij lid van The Funky Kings dat in 1977 een prima titelloos album afleverde. Daarna was het gedaan met de band die in Jules Shear en Richard Stekol nog twee knappe songschrijver had. Ook noemenswaardig is dat steelgitarist Greg Leisz deel uitmaakte van de formatie. Het eveneens titelloze solodebuut van Tempchin verscheen een jaar later. Op dat fraaie album staat zijn eigen versie meer…

Voor een goede portie countrysoul kunt u ons altijd wakker maken. Dus maken we tijd voor Create Your Own Mythology van Kristin Diable. En dat is wederzijds, want Diable opent het album met het overtuigende I’ll Make Time For You. Hoewel, het zal wel tegen iemand anders gericht zijn. Diable groeide op in Louisiana en zette in 1999 haar eerste stappen op het podium. In 2009 volgde dan eindelijk een eerste album en zes jaar later volgt dan deze tweede volwaardige plaat die dan wel gelijk word geproduceerd door Dave Cobb. En je zou kunnen zeggen: alles meer…

Hard en gruizig komt de gitaar binnen. Comin To Me is een geweldig begin van Hippielovepunk (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Cody Canada and the Departed. Een honky tonk piano. Snerende zang. Inbetweener is al net zo overtuigend. Lekkere riffs. Harde gitaar. Toetsen. Dit is het soort zuidelijke rock-’n-roll zonder opsmuk waar we nooit genoeg van krijgen. Denk aan Daddy, Webb Wilder, Dan Baird of de Joe Ely Band. Revolution middels powerpop? De van Oklahoma naar Texas verkaste Canada draait zijn hand er niet voor om. Het samen meer…

Coveralbums, wat moet je ermee? Anders dan in het verre verleden worden albums tegenwoordig vaak beoordeeld op de zelfgeschreven songs. Hoe goed zijn die? En hebben ze misschien betrekking op het eigen leven van de auteur? Een coveralbum komt er dan wat bekaaid vanaf. Voor Lifeboat (Sony) van Mazgani ben ik maar eens gewoon voor gaan zitten. “Kon ik ervan genieten?”, dat was de belangrijkste vraag. En die vraag kan met een voldragen ’ja’ beantwoord worden. 14 nummers, van Leonard Cohen, PJ Harvey, Otis Redding, Cole Porter en anderen worden door meer…

Fluff (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous) is een soloplaat van Andy Gabbard van Buffalo Killers. Over die band uit Cincinnati, Ohio, hebben we ons in het verleden al positief uitgelaten. Dat zijn we ook over dit project van de voorman van het trio. De gitarist knutselde de plaat in twaalf uur onafgebroken hard werken in elkaar, waarbij hij alle instrumenten bespeelde. Ook de zang met koortjes is allemaal Gabbard. Knap werk, want Fluff is een heerlijke rockplaat die past tussen albums van Posies, Big Star en Urge Overkill. Het is de plek waar meer…

“Wat je van ver haalt is lekker”, zo luidt een bekend gezegde. Dat betekent overigens niet per sé dat iets van bij ons niet lekker kan zijn. Maar het gaat in elk geval wel op voor Be Here Now van Alison Ferrier, een zangeres uit het Australische Melbourne. Dit tweede album van Ferrier is een schot in de roos. Een voorbeeld van hoe een americanaplaat zou moeten klinken. Het begint al met de fantastische stem van van Ferrier die tegelijkertijd koel en zwoel is. Misschien is Ferrier niet eens de beste zangeres in het genre, maar ze durft wel lekker uit te halen, zoals je meer…

De Texaanse inbreng op TakeRoot komt dit jaar van Danny Schmidt en zijn vrouw Carrie Elkin. Twee keer treden ze op. Beiden mogen ze een keer de hoofdrol vervullen in Groningen (De Oosterpoort, 12 september). Als dat geen harmonie is. Owls (Live Once Records) is het nieuwste album van Schmidt, waarop de songwriter-singer (in die volgorde volgens hemzelf) in 11 liedjes de psyche van de mens tracht te doorgronden. De behaaglijke klanken slaat de folkzanger met pet als een kleed om dolende zielen die in gevecht zijn met hun demonen (Girl With Lantern Eyes) of meer…

Elke dinsdagavond staat Weldon Henson op de planken van de Broken Spoke om de eenzaamheid te vieren met alle danslustigen uit Austin en omstreken. Hij zingt over de whiskyfles die zijn beste vriend is en de jukebox die een oude countrylovesong langs de naald haalt. Op Honky Tonk Frontier (Continental Record Services/Munich) slaat Helson geen bar over. Ook al beseft hij dat hij zijn tijd verdoet, het maakt hem niet uit. De neonverlichting en het poolbiljart, dit is zijn leven. De leegheid van het bestaan ben je zo vergeten als je een fles bij meer…