De wind blaast je Sedona in. Daar werden die geweldige westerns van John Ford opgenomen. Het is een nummer over de tijd dat de stad in Arizona bekend stond als little Hollywood, een tijdperk dat niet vergeten mag worden als het ligt aan Houndmouth. Met Sedona begint Little Neon Limelight (Rough Trade/Konkurrent), de ijzersterke tweede cd van de band uit New Albany, Indiana. Na dat bezoek aan de woestijn gaat het kriskras door de Verenigde Staten. Op 15 Years verlaten we Texas. Dat doen we met stampende rock, whoo oooh-koortjes, een meer…

The Information is een Nederlands kwartet, uit de buurt van Zwolle en Meppel. Na het debuut uit 2013, Sounds Of The Backwoods, komt het nu met een opvolger, I Foresee Trouble (Milkcow Records). Bij platen van Nederlandse bands, en zeker als ze in het Engels zingen, dringt zich de vraag op: is dit de moeite waard, kan het de vergelijking met the real deal doorstaan? In dit geval kunnen we die vraag met “ja” beantwoorden. The Information maakt een soort donkere countryfolkrock die herinneringen oproept aan 16 Horsepower. In het overdonderende openingsnummer meer…

Als Markus James niet in Mali vertoeft, dan zit hij in Mississippi. De Amerikaan is geobsedeerd door de overeenkomsten tussen de traditionele muziek van beide plekken. De uit het noorden van Californië afkomstige blanke artiest nam in Mali met plaatselijke musici het in kringen van wereldmuziek veelgeprezen album Timbuktoubab op en verzamelde in Mississippi vijf drummers om zich heen die hem begeleiden op Head For The Hills (Firenze Records). Zelf speelt James – en ik neem het over in het Engels van het hoesje, omdat dat nu meer…

Jesse Matas, Darwin Baker en Matt Foster zijn een bijzonder stel. Als Jesse, Darwin en Matt Crooked vormen zijn gedrieën The Crooked Brothers. Het trio uit het Canadese Winnipeg levert met Thank You I’m Sorry (Transistor 66) een derde album af. En dat is er eentje die er mag wezen, sodeju! De mannen schrijven alledrie nummers en hebben daar zo hun eigen weg in. Dat zorgt ervoor dat deze schijf zeer van elkaar verschillende liedjes kent. Van het a capella gezongen, bluesy, Mean Mean Baby via het zeer dansbare Pass You By tot de grommendrockende stomper meer…

Omdat het grootste deel van de band druk was met kinderen krijgen en geld verdienen, besloten Flora Reed en Philip Price, samen de kern van Winterpills, om met z’n tweeën voor de lol een coverplaat te maken en zelf zo goed als alle instrumenten voor hun rekening te nemen. Al gauw werd Echolalia ‘gewoon’ het volgende Winterpills-album, met alle fraaie arrangementen van dien. ‘Gewoon’ dan ook tussen aanhalingstekens, want het muzikale concept is juist heel bijzonder: twee fluwelen stemmen die om elkaar en door elkaar heen wervelen en soms haast lijken te versmelten met de begeleiding. meer…

“Alweer een recensie van een Scandinavische zangeres?”, zullen sommigen onder u zich afvragen bij het lezen van de naam Kristin Andreasson. Nee, nu eens niet. Andreasson is een Amerikaanse zangeres/multi-instumentaliste, gevestigd in Boston. De echte diehards onder u zullen de naam misschien herkennen omdat ze in het verleden deel uitmaakte van Uncle Earl, een geheel vrouwelijke bluegrassgroep (met onder anderen ook Abigail Washburn) die tien jaar geleden best wel wat succes had. Daarnaast vormde Andreasson in die tijd met Aoifie O’Donovan ook Sometymes Why meer…

De uitgebrande auto langs de kant van de weg op de hoes van Well Tread Roads (eigen beheer) zegt weinig over de inhoud. Andrew Maxwell Morris gaat nergens in de overdrive, dus het over de kop jagen van de motor van zijn auto is er niet bij. Dat zou ook niet passen bij zijn respectabele baan als advocaat. Morris werd geboren in Australië en woont sinds zijn achtste in Engeland. Zijn liedjes glijden soepeltjes over het asfalt. Een prettige cadans en aangenaam catchy. Op In A Heartache is het bijna alsof Christopher Cross achter meer…

Via een baantje op de postkamer bij Capitol/EMI verzeilde Peter Blachley in de wereld van de video. Hij maakte filmpjes voor uiteenlopende artiesten als Stray Cats, George Thorogood en Duran Duran. Op zijn vijftigste verliet hij de muziekindustrie en begon een galerie met foto’s van rockartiesten aan de muur. De gerenommeerde fotograaf Henry Diltz werd er een van zijn partners. Ook op Nevada Sky (eigen beheer) maakt de Amerikaan gebruik van zijn contacten. Zo verzamelde hij mensen als Chris Masterson en David Mansfield om meer…

Ryley Walker werd ooit ontslagen bij een broodjeshuis, omdat hij in de koelruimte stiekem gitaar stond te spelen. Dat de 25-jarige Amerikaan vergroeid is met zijn instrument wordt meer dan duidelijk op zijn fenomenale tweede cd Primrose Green (Dead Oceans/Konkurrent). Zijn techniek is geweldig en hij verstaat de kunst van het songschrijven. Met zijn instrumentbeheersing volgt hij grootmeesters als John Fahey, John Renbourn en John Martyn. Als zanger en songschrijver geeft hij blijk van zijn bewondering voor meer…

Op zijn voortreffelijke vorige album American Ride nam Willie Nile ons mee op een avontuurlijke reis door het land van de rock-’n-roll. Op zijn nieuwste cd If I Was A River (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) nodigt hij ons uit bij hem thuis. Daar zit Nile achter de piano en hij komt niet van zijn kruk af. Tien pianoliedjes brengt de New Yorker. ‘Rock and roll is a piece of shit’, verkondigt hij op Lullaby Loon. Gelukkig lacht hij zelf om al die lariekoek aan het eind van het nummer. Want ook folk, country, blues en pop in diverse gedaanten krijgen er van meer…

Laatst zat ik te kijken welke platen we hier 10 jaar geleden bespraken en toen viel mijn oog op Beneath The Ashes van ene Michael McDermott. Bijzonder, want een paar weken geleden ontvingen we West Side Stories (eigen beheer) van The Westies, een band waarvan het echtpaar Heather Horton en Michael McDermott de spil is. Ja, inderdaad diezelfde McDermott van 10 jaar terug die toen werd beschreven als een singer/songwriter met een veelbelovende start die hem zelfs in de Amerikaanse hitparades bracht, en een evenharde val in de diepte met drank, meer…

Dayna Kurtz heeft een stem als een waldhoorn. Diep, donker, doorleefd. Precies het juiste timbre voor de zwaarmoedige soul van Rise And Fall, het nieuwe album waar Kurtz allerwegen applaus mee heeft geoogst. Jan Donkers kon er in Gonzo’s Return geen genoeg van krijgen, bijvoorbeeld. Er is technisch gezien ook weinig op aan te merken. Vlekkeloze productie, subtiel georkestreerd en gloedvol gezongen. Laat dat maar aan Dayna Kurtz over. Alle tien liedjes zijn per stuk zonder meer goed voor vier, misschien wel vijf sterren. Indrukwekkend in meer…

Six String Drag zorgde er met Whiskeytown, Backsliders, Lou Ford, Two Dollar Pistols en Jolene voor dat North Carolina in de jaren negentig het middelpunt vormde van de altcountry. De tweede plaat High Hat werd destijds geproduceerd door Steve Earle en kwam uit op diens label E-Squared. Daarna gaf de band rond Kenny Roby er de brui aan. Na 18 jaar is Six String Drag terug met Roots Rock ’N’ Roll (The Royal Potato Family/Bertus), een album dat precies biedt wat de titel belooft. Wat daarbij opvalt is dat de focus ligt op de jaren vijftig en meer…

Met liedjes over cowboylaarzen ben je bij altcountry.nl aan het goede adres. De hoofdpersoon in Cowboy Boots zeult met ‘a suitcase full of heartache and pain’ en wekt daarmee nog sterker onze interesse. Dat zo’n mooie trage song ook nog eens zang heeft die Graham Parker in herinnering roept, is helemaal meegenomen. Joyful Noise (Old School Records) van King Of The Tramps brengt negen puike plukjes rootsrock. De band uit Auburn, Iowa, verkent met Weather het veld tussen Little Feat en The Band. Ruwe vocalen met een meer…

Het moest er verdorie een keer van komen. Richard Shindell en Lucy Kaplansky maken al jaren de mooiste platen, zingen regelmatig mee op elkaars albums, maar hadden – afgezien van het triootje Cry Cry Cry met Dar Williams – nog nooit samen een plaat opgenomen. Nu is het eindelijk zover. Onder de naam The Pine Hill Project komen ze met Tomorrow You’re Going. Shindell en Kaplansky zijn beiden begiftigd met een goddelijke stem, maar zoals dat soms gaat, als duo lijken ze rechtstreeks uit de hemelen te zijn neergedaald. Een van de mooiste voorbeelden meer…

Achter de weinig opvallende naam My Baby gaat een Amsterdams trio schuil: zangeres/gitariste Cato van Dyck, drummer Joost van Dyck en de Nieuw-Zeelandse gitarist Daniel ‘Da Freez’ Johnston. We hadden het hier eerder over hen bij bespreking van de theatervoorstelling over Judee Sill. Maar het nieuwe album Shamanaid (Embrace Recordings) is weer heel andere koek. Het verschijnen van dit tweede album bracht ze al in De Wereld Draait Door. Die media–aandacht is zeer terecht want met dit album doet My Baby iets speciaals. Basis meer…

Als je niet meer woont in de streek waar je bent opgegroeid ken je het gevoel wel. Die streek doet nog steeds wat met je, zelfs al leven je ouders er al lang niet meer. Het blijft altijd in je zitten. In het geval van de thans in Stockholm wonende Eric Palmqwist is die streek uit zijn jeugd het eiland Gotland. Dat eiland is het onderwerp in Lojsta And Other Stories From An Island (Despotz Records), het nieuwe album van EP’s Trailer Park, de groep waarvan Palmqwist zanger/gitarist en songwriter is. Elk nummer op de plaat (elf stuks) heet naar een plaats op het eiland. In meer…

Op Radio 6 is tot en met 28 maart de Zwarte Lijst te beluisteren. Eigenlijk zou Matthew E. White daar in moeten staan. White is witter dan wit en toch zwarter dan zwart. Zijn tweede album Fresh Blood (Domino/V2) is een soulplaat om je vingers bij af te likken. Zie hem daar eens achter de piano zitten in zijn witte pak. Straks vleit hij zich begeleid door veel violen naast een vrouw. ‘Talking all night long, from the midnight on’, horen we (Take Care My Baby). White is een verleider en niet zomaar de eerste de beste. Marvin Gaye zou bewondering voor meer…

‘Americana in zijn puurste vorm, want gedragen door akoestisch gitaarspel en een louterend stemgeluid’ schreven we over John Statz’ vorige album Old Fashioned. ‘Pure americana’ is beslist ook van toepassing op zijn nieuwe plaat Tulsa (eigen beheer), alleen is het akoestisch gitaarspel minder prominent aanwezig. Dat heeft waarschijnlijk alles te maken met het feit dat niemand minder dan Jeffrey Foucault de productie ter hand heeft genomen. Die verzamelde een solide prachtband rond de nog altijd wat in de kantlijn opererende troubadour uit Denver, meer…

Voordat Hank Woji zich vestigde als singer-songwriter in Terlingua, Texas, had hij al jaren ervaring in allerlei bandjes die aan de Amerikaanse oostkust actief waren. Als bassist en percussionist speelde hij in het voorprogramma van tal van gevestigde namen, vooral in New Jersey. Op The Working Life (eigen beheer) leren we hem kennen als een volgeling van Woody Guthrie. Vooral in zijn teksten is diens invloed groot. Woji neemt het op voor vakbondsleden, werklozen en anderen die leven op de scherpe rand van de Amerikaanse meer…

Bij het vorige album van Johnny Dowd, Do The Gargon, constateerde ik dat dat voor mij een praktisch onbeluisterbaar album was. Bij het nieuwe album That’s Your Wife On The Back Of My Horse, laat ik dat voorbehoud ‘praktisch’ vallen. Deze is gewoon onbeluisterbaar. Of zou in elk geval niet beluisterd behoeven te worden. Niet door liefhebbers van americana, want daar heeft de muziek op dit schijfje niets mee van doen. Maar ook andere potentiële luisteraars kunnen dit nieuwe werk, dat Dowd solo in elkaar gezet heeft gerust links laten liggen. Tenzij meer…

Joe Pug was er even klaar mee. Na twee cd’s, vier jaar onafgebroken toeren en het wegtikken van onvoorstelbare hoeveelheden whisky was hij eind 2013 volledig opgebrand. Weer een talent in de knop gebroken? Nee, gelukkig wist hij zich te herpakken. ‘I just needed to start behaving like a human being again,’ schrijft hij. Langzaam hervond Pug de interesse in muziek. En maakte een nieuwe cd: Windfall. Fraaie teksten, mooi geproduceerd, vakkundig begeleid. Is hij daarmee terug op zijn oude niveau? Mmm… Zijn meer…

Rootsmuziek met koperblazers, dat roept vaak gemengde gevoelens op. Sommigen lopen er mee weg en anderen moeten er niets van hebben. Het is dus nogal wat als je ervoor kiest om blazers tot een vast bestanddeel van je sound te laten zijn. De Belgische formatie Mary’s Little Lamb deed het, want 3 van de leden van dit gezelschap zijn blazers (trombone en tweemaal kornet). De andere helft bestaat uit een drummer, een bassist en zanger-gitarist en belangrijkste songschrijver Bart Hendrickx. Fortune & Chance (eigen beheer) is het debuut meer…

Casey Weston heeft een Amerikaanse vlag gedrapeerd over de leuning van haar stoel. Die staat midden in een open veld in het lange gras. Hoesje in zwart-wit. Het is allemaal zo americana als het maar kan. Maar stop Young Heart (eigen beheer) niet in de cd-speler. Computergestuurde drums, synthesizers en een jaren-tachtig-sound die niet om aan te horen is. Als Weston al van country houdt, dan is het die van de lettergrepen-rekkende soort. Die overdreven nadruk op een tekst zonder emoties hoort misschien bij een jong hart dat meer…