1 januari, de eerste dag van alweer een nieuw jaar. Elk jaar opnieuw. Tenminste, daar gaan we -kijkend naar een ogenschijnlijk steeds minder rooskleurige toekomst- gemakshalve maar vanuit. Het is natuurlijk ook bij uitstek de dag om zaken die het jaar voorafgaand minder goed zijn verlopen opnieuw én met goede voornemens & elan op te pakken; aan te gaan. Een ‘nieuw’ begin. Maar het is ook een dag waarop mensen ons ontvallen én in een verleden ontvallen zijn. Zoals natuurlijk elke dag aan de orde is. Bekende mensen en nog veel meer…
“De beste wensen!”, “Dankje, jij ook”. Ik hoor het mezelf al zeggen de komende dagen, die wat obligate zinnen die je rond de jaarwisselingen uitspreekt tegen buren, familie, collega’s en zelfs vrienden. Natuurlijk, de sociale omgang vraagt dat nu eenmaal van je, maar eigenlijk voel ik me altijd wat opgelaten bij die plichtspleging. Wat ik hen echt toewens, ik denk immers niet over mezelf als slecht mens, is veel geluk. Maar dan in de zin dat, in omstandigheden waarin het kwartje beide kanten 
Veel toepasselijker dan The Colder Months (eigen beheer) kan een albumtitel niet in deze tijden niet klinken. Het is het debuut van de Amerikaanse 
We zijn eruit. Of beter gezegd: jullie zijn eruit. De meest favoriete albums van 2014 van 98 lezers (ruim 20% meer inzendingen dan vorig jaar!) zijn terechtgekomen in de top-15. Het ligt allemaal wat dichter bij elkaar dan vorig jaar. Nadat de helft van de inzendingen binnengekomen was, was ook nog lang niet duidelijk wie er uiteindelijk met de hoofdprijs vandoor zou gaan. Enfin, we houden jullie niet langer in spanning. Wie zijn de 15 gelukkigen geworden? Welke albums waren de fonkelende edelstenen in de americana-kroon van 2014?
1. Robert Ellis – The Lights From The Chemical Plant
1. Rosanne Cash – The River & The Thread
Ook veel te lang blijven liggen is Ghosts In The Attic (eigen beheer) van 
Het jaar is bijna voorbij en er liggen nog zoveel platen die besproken moeten worden. Zoals dit Someday, The Moon Will Be Gold (Trickser Tondrager/Sonic Rendezvous) van 
De naam 
“She’s the female Townes van Zandt,” zei de Bulgaarse platenverkoper in gebroken Engels. Onderwijl viste hij een plaat van een stapel. Op de cover zag ik een jonge vrouw met een lichtblauwe trui, die over leek te gaan in de zee op de achtergrond. De verkoopstrategie van de Bulgaar – die wist hoe hoog ik Townes had zitten – sorteerde succes: ik ging naar huis met de debuutplaat van Kate Wolf (1942-1986).
Aan Kerstplaten doen we meestal niet veel hier bij altcountry.nl. We houden gewoon niet zoveel van ho-ho-ho en little drummer boys. Maar voor Blood Oranges In The Snow van 
Weer Rotterdam! Na Bregje Sanne Lacourt, Mark Lotterman en Mieke van Veen hebben we nu een LP van 
Net als op 27 van M. Lockwood Porter draait het op 77 (Don Giovanni Records/Red Eye/Sonic Rendezvous) van 
‘It ain’t better to burn out than fade away’, zingt 
Voor de meeste lezers komt deze bespreking te laat voor hun jaarlijstjes. Je moet eerst door lezing overtuigd raken, dan de plaat luisteren en/of aanschaffen. Maarja, daarna is wel duidelijk dat dit er echt een is voor voor die jaarlijstjes. Het zal dan wel voor 2015 worden voor The State I’m In (Good Horse Records) van 
De hoesfoto van Out Of Time (eigen beheer) van %20(2).jpg)
Nadat zijn tourbus in 2001 was geplunderd in New Orleans, bleef 
Swamp Dogg noemt zichzelf de meest succesvolle mislukking van Amerika. Zijn volstrekt unieke soulplaten uit de jaren zeventig verkochten voor geen meter, toch had hij een Rolls Royce, Mercedes en Eldorado Mark IV op zijn oprijlaan staan. Van de 72-jarige cultheld verscheen een spetterend nieuw album: The White Man Made Me Do It.
Toen ik eerder dit jaar op het prachtige Barinatxe strand van Sopelana (ten noorden van Bilbao) lag, kon ik niet bevroeden dat een paar kilometer daar vandaan de laatste hand werd gelegd aan Penitent Man van 
Mieke van Veen
De nummers van 
Eerst moest ik even denken aan Terry Anderson toen ik het hoesje van Sonic Soul Sessions (eigen beheer) bekeek. Maar nee, het gaat hier om 
De Canadees 
Zo ongeveer tegelijkertijd met de release van Bring It All In (New Wheel) is 
Lijstjestijd, de fijnste tijd van het jaar. Terugkijkend op de twaalf maanden die achter ons liggen: wat waren de platen waar ik het meest van genoten heb? Waar heb ik goede herinneringen aan? Maar het brengt ook een lichte stress met zich mee want: zie ik niets over het hoofd? Lever ik straks mijn lijstje in, en kom ik drie dagen later achter dat ik die en die plaat vergeten ben. Tegenwoordig houd ik daarom gedurende het jaar al in een mapje op Spotify bij van wat mogelijk aan het eind van het jaar in mijn %20(2).jpg)
Vrouwen houden niet van de steelgitaar. Dat vinden ze een zeikinstrument. Ze hebben geen behoefte aan gejank. Dat kunnen ze zelf wel. Is dit een vrouwonvriendelijk stukje? Geenszins! Al die mannen die van de pedal steel houden, moeten namelijk maar eens nadenken hoe dat komt. Durven ze hun emoties niet te tonen? Huilen ze innerlijk stiekem een beetje mee met het instrument? Nou ja, ach ja. Genoeg onzin, over naar Shaken (Bloodshot Records/Bertus) van 
Kijk ze daar staan. Komen deze vier mannen in een bootje uit The City Of Lost Men (eigen beheer)? Daar zien ze niet naar uit. Dit zijn geen mannen die met wapens in plaats van speeltjes spelen, geen mannen die terreur verspreiden maar bang zijn voor de liefde, zoals bezongen in het titelbummer. Nee, dit zijn vier Noren van 
Ja, we doen het gewoon weer. We vonden het namelijk vorige keer ontzettend leuk om te doen en hebben in de ingeleverde lijstjes heel wat mooie onbekende pareltjes ontdekt. We hebben het natuurlijk over de lezers-top15! Wat waren de beste platen van 2014? Stuur ons (
