The Keeper Of Changing Winds (eigen beheer), het debuut van Bregje Sanne Lacourt, kan ik niet bespreken zonder het over mijn vooroordelen over Nederlandse zangeressen te hebben. Ik houd namelijk niet van Nederlandse zangeressen en wel hierom: ofwel ze houden zich met een voor mij niet zo interessante vorm van kleinkunstfolk bezig (denk Roosbeef, Eefje de Visser, Marijke Jager en in het verleden Mathilde Santing en Fay Lovsky, to name a few) of bewandelen een mainstreamroute waar ik ook niet veel aan vind (Ilse de Lange, Anouk). Inderdaad meer…

Vakmanschap is meesterschap, het is die oude reclameleus van Grolsch die de hele tijd bij me opkomt bij het beluisteren van I’ll See You Again (American Rural Records) van de Texaan Mark Jungers. Op dit inmiddels zevende album geen spetterende nieuwigheden die een seizoen de media zullen beheersen, maar met liefde en kunde gemaakte nummers die stuk voor stuk goed zijn. Johnson Farm gaat over een teruggetrokken gezin dat buiten het dorp op een boerderij woont. Als de dochter zichzelf per ongeluk doodschiet als ze met een pistool meer…

De echte alt.country-liefhebber heeft al talloze malen naar Max Johnston geluisterd. Dat kan niet anders, want hij is een man van het eerste uur die op diverse snaarinstrumenten kilometers gemaakt heeft in Uncle Tupelo, Wilco en the Gourds. Bovendien heeft hij ook nog een blauwe maandag deel uitgemaakt van Freakwater en is hij te horen op ‘n album van zijn zus, Michelle Shocked. Nu is er een eerste eigen soloplaat: Dismantling Paradise (High Plains Films/MVD Entertainment).  “Eindelijk”, zou je kunnen zeggen, maar misschien ook wel meer…

Ondanks goede kritieken zat een echt grote doorbraak er nooit in voor The Boo Radleys. Songschrijver Martin Carr ging na de jaren negentig verder als Bravecaptain, waarbij hij de aandacht verlegde van britpop naar experiment. Het onder eigen naam uitgebrachte The Breaks (Tapete Records/Sonic Rendezvous) is het album van een vakman die niet meer zit te springen om een grote hit, ook al heeft hij die zeker in de vingers. Bij het Duitse label Tapete is Carr tussen gelijkgestemden als Lloyd Cole en Bill Pritchard helemaal meer…

Weer een nieuw album van Neil Young? Ja, Storytone (Reprise) is al zijn tweede album dit jaar en een groter contrast met het eerder uitgebrachte A Letter Home is nauwelijks denkbaar. Dat zou op zichzelf al goed nieuws moeten zijn want dat krakkemikkige experiment met Jack White was een aanfluiting. Toch zijn we ook niet erg enthousiast (sorry, hoor!) over dit Storytone. De tien liedjes zijn opgenomen met een groot orkest of met een big band en qua experiment is dat misschien leuk en interessant, maar het wringt aan alle kanten. Bij de tracks meer…

De stem van de grijze cowboyhippie Bob Cheevers lijkt als twee druppels water op die van Willie Nelson. Op On Earth As It Is In Austin (Back 9 Records) heeft hij er enkele liedjes over geschreven. Geen enkel probleem voor de beminnelijke Amerikaan. Hij is er niet te trots voor en bovendien schudt hij de liedjes zo ongeveer uit zijn mouw. Hij heeft er al meer dan 3000 op zijn naam staan en met deze cd zijn daar weer vijftien nieuwe aan toegevoegd. ‘I’m a fan of the red headed stranger / And the way he lives life on his bus / Laughin’ and lovin’ … singin’ and meer…

Hardin Burns bestaat uit Andrew Hardin en Jeannie Burns. Down The Deep Well (Ithaca Records) is het tweede album van het duo. Gitarist Hardin is vooral bekend wegens zijn jarenlange samenwerking met Tom Russell. Burns was twintig jaar met haar zussen actief als The Burns Sisters. Een scheidslijn tussen country, blues en folk is er eigenlijk niet op dit door Hardin en Gabriel Rhodes geproduceerde album. Verrassend genoeg neemt Hardin op het titelnummer waar de cd mee begint de leadvocals voor zijn rekening. Zijn heldere gitaarnoten zijn meer…

Spontaan moest het klinken, die opdracht hadden The Parson Red Heads zichzelf ten doel gesteld. Ze klopten daarvoor aan bij de juiste man, dat heeft Scott McCaughey voldoende bewezen met zijn band Young Fresh Fellows (en ook bij The Minus 5 trouwens). Als de band een ideetje zelf niet door wilde zetten, stimuleerde de producer ze juist. Vaak was een kleine aanpassing voldoende om het juiste gevoel te behouden. Orb Weaver (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het schitterende resultaat. De band is terug in Portland, Oregon, na meer…

Singer-songwriter Ben Weaver keerde op zijn vorige plaat, Mirepoix & Smoke, al terug naar de eenvoud van gitaar, banjo en zang. Op I Would Rather Be A Buffalo (Hymies Records) is het geluid nog iets kaler geworden omdat de achtergrondzang van Erica Froman hier ontbreekt. Alleen de man en zijn instrument (en, om eerlijk te zijn, hier en daar een staande bas van Michael Lewis). In twee dagen live opgenomen in een schuur op een biologische boerderij in Rochester, Minnesota. Puur dus. Weaver benadert op dit nieuwe werk zijn beeld van meer…

‘Everyday cannot be a sunny day’, is een zinnetje uit het liedje Everybody Needs Somebody. Die simpele wetenschap maakt van Paul Thorn iemand die beseft dat we onze zegeningen moeten tellen. Op zijn nieuwste album Too Blessed To Be Stressed (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) wil de in Tupelo, Mississippi, opgegroeide domineeszoon een positieve boodschap brengen. Dat doet hij dan ook heel letterlijk op het eerste liedje, dat de titel Everything’s Gonna Be Alright kreeg. Als hij bij een Texaco in Mexico de meer…

Torgeir Waldemar, Noor, 40 jaar, debuteert met wereldplaat. Ik weet werkelijk niet waar deze Waldemar ineens vandaan komt. Wel weet ik dat dit ongetitelde album (Vestkyst Records) van grote klasse is. Twaalf songs, waarvan één cover (T. Van Zandt’s Highway Kind), waarin de zwaar bebaarde Waldemar de tijd neemt. Een enkele keer halen zijn liedjes de grens van 5 minuten niet, maar meestal zit hij daar ruim overheen. Waldemar’s invloeden liggen bij Neil Young, bij spirituals, bij Jason Molina en bij Woven Hand (met wie hij onlangs meer…

Met Tom Freund is het altijd hollen of stilstaan. Dat is althans mijn ervaring. Vooropgesteld: ik ken niet het gehele oeuvre van deze singer-songwriter uit Los Angeles, maar op de albums die ik wel ken staan altijd een paar geweldige songs, naast een aantal nummers dat me helemaal niets doet. Bij zijn nieuwste schijf ligt het echter anders. Dit album, Two Moons, is als geheel prima te noemen. In de opener, het zich in zijn thuisstad spelende Angel Eyes, klinkt Freund, misschien niet geheel ontoevallig als Randy Newman. Verderop komen ook meer…

Oktober werd in de recensie van het nieuwste album van Robyn Ludwick door collega Hugo Vogel uitgeroepen tot countrysoulmaand. Met de releases van Lucinda Williams en Kelly Mickwee was daar alle aanleiding toe. Doen we er nog eentje bij: Baptized By The Mud (eigen beheer) van Kat Danser. Dat deze cd al eerder dit jaar verscheen doet er even niet toe. Kat Danser is een Canadese met de bijnaam koningin van de swampblues. En jawel, swampblues of countrysoul, het komt allemaal op hetzelfde neer. Muziek doordrenkt meer…

Het verhaal van de Mandolin’ Brothers gaat helemaal terug naar 1979. Ervaring kun je deze Italianen dus niet ontzeggen. Dat is te horen ook. Op Far Out (Ultra Sound Records) is een zelfverzekerd stel musici aan het werk. Het vorige album werd opgenomen in Austin, Texas, deze keer werd producer Jono Manson uitgenodigd om naar Italië te komen. Gastbijdragen zijn er van Cindy Cashdollar op Weissenborn-gitaar en John Popper die op mondharmonica de scherpe randen van de Dolomieten blaast op Sorry If. De fijne mondharmonica op de krachtige meer…

John Mobley richtte zijn Cousin John Band in 1999 op met zijn neef Chris Mobley, maar die is er al lang niet meer bij. Op Broken Heart Tattoo (eigen beheer) brengt de band uit Washington D.C. rootsy witte soul. Daarmee passen ze in het straatje van Cate Bros. en Loose Diamonds. Mobley heeft een prachtige stem, op de opener 110 Years zou je hem zomaar kunnen verwarren met Joe Henry. Het titelnummer is softrock met puntgave harmonieën. Op Sarajane valt een koor in, maar pompeus wordt het daardoor niet. Met een lichte bibber in zijn stem doet meer…

Drummer zijn in een altcountry-band is ook niet alles. We hebben het dan over de Engelse band The Whybirds en hun man achter de kit Luke Tuchscherer. Hij nam daarom een soloplaat op. Een plaat met de intrigerende titel: You Get So Lonely At Times That It Just Makes Sense (The Little Red Recording Co.). Een plaat bovendien waarop de 32-jarige Tuchscherer opvallend genoeg zelf geen drums speelt. Dat laat hij over aan producer Tom Peters. Het album, waarvan we de titel niet steeds gaan herhalen, kenmerkt zich als meer…

Voor wie meer van Hank Williams dan van Woody Guthrie houdt, met andere woorden voor wie meer “into country” dan “into folk” is, is The Goldmine van Kelsey Waldon een welkome verrassing. U hoeft nu niet meer eindeloos Sturgill Simpson te draaien om moderne verantwoorde country te horen. Waldon mag best geplaatst worden in het rijtje van andere jonge zangeressen als Nikki Lane, Lydia Loveless en Caitlin Rose, maar zij komt van deze dames het dichtst in de buurt van de klassieke country. Bedrog, armoede en meer…

Het echtpaar Jewels & Johnny Nation maakte enkele platen als City Fritter, maar op Outdoor Boogie (Sepia Tones Records) is afscheid genomen van die bandnaam. De altcountry en folkrock is uitgebreid, waarbij een duik in de geschiedenis van de rockmuziek is genomen. De heer en mevrouw Nation zingen over de summer of love op When Harrison Hit The Haight, een ultracool liedje over George Harrison in San Francisco. Groovy, behoorlijk groovy zelfs is het materiaal op deze plaat. Wat te denken van een liedje als Two Lane To Paradise? Ultracool met meer…

Gitaar, banjo, mandoline, drums, pedal steel en staande bas, Jody Weger deed het allemaal zelf. On Land & Living (Dahl Street Records) is een erg fijne altcountryplaat van een onbekende Canadees. Weger werkte veel samen met Ryan Boldt van Deep Dark Woods die overigens op hetzelfde label binnenkort ook een soloplaat zal uitbrengen. ‘I’ve seen ocean to ocean, now I just want to make it back to the trees and the lakes’, zingt Weger op High And Lonesome, echt een titel voor een liedje in dit genre. Op Six Feet Underground vernemen we dat meer…

Met de recente recensies van Lucinda Williams en Kelley Mickwee en nu van Robyn Ludwick mogen we oktober rustig tot countrysoulmaand uitroepen. Niet dat Little Rain (eigen beheer) deze maand werd uitgebracht, nee dit vierde album van Ludwick dateert al van halverwege dit jaar. Bovendien kunnen we ook niet zeggen dat Little Rain een puur countrysoulalbum is. Maar de accenten op deze plaat liggen toch wel zo dat we kunnen zeggen dat deze Texaanse zangeres hier veel soul in haar countryrock legt. Het duidelijkst misschien wel in meer…

Misschien zijn de broers Henry, JoJo en Ringo Garza wel te goed om een echt heel goede plaat te maken. Huh? Nou ja, ze kunnen alles. En dus trakteren Los Lonely Boys ons op Revelation (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) ook maar op van alles en nog wat. Knap en heel goed gedaan, maar daarmee is zo’n album nog niet een knaller. Afijn, genoeg gezeurd, terwijl er eigenlijk nauwelijks iets te zeuren is. Want wat te denken van de liedjes waarin ze hun Mexicaanse roots laten horen. Zoals opener Blame It On Love. Begint met accordeon en meer…

Met zijn vorige album kroonde Paul Collins zichzelf tot King Of Power Pop. Met Feel The Noise (Alive Natural Sounds/Sonic Rendezvous) handhaaft hij moeiteloos zijn positie op de troon. Want allemachtig zeg, wat is dit een lekker plaatje. Alsof de tijd in 1979 stil is blijven staan. Om die indruk te versterken staat er een foto uit die tijd op de cover. Slimme zet, want met de brede scheiding die Collins tegenwoordig heeft, zou je zulke lekkere liedjes over verliefd zijn op meisjes in rode jurkjes niet verwachten. In 1979 meer…

Met volle overgave storten de leden van Dirt River Radio zich op hun stiel. Rock & Roll Is My Girlfriend (Bad Reputation) stellen ze en je gelooft ze tien nummers lang op hun woord. Vanaf de Stonesy opener Blackhearted (Gin Drinking And Blue) trekken deze Australiërs door langs de speelvelden van Faces, AC/DC, Status Quo en American Aquarium. Langzame blues met veel soul en fikse strepen southern rock serveren ze. Niets nieuws, maar wel erg lekker. Afsluiter Broken English Baby had zo op Give Out But Don’t Give Up van meer…

Hal Ketchum behoorde in de tweede helft van de jaren tachtig met mensen als Steve Earle, Dwight Yoakam, Lyle Lovett en Randy Travis tot de nieuwe traditionalisten. Dat waren jonge artiesten die genoeg hadden van de gladde pop uit Nashville. Ketchum werd echter al snel ingelijfd door Curb Records, dat hij bediende met enkele grote countryhits. Het zou onzinnig zijn om te stellen dat hij een knieval maakte naar de commercie. Zijn soepele stem is namelijk gemaakt voor de naar easy listening neigende deunen waar hij zo succesvol mee was. Na zes jaar stilte meer…

Trampled By Turtles is een van die bluegrassgroepen die het genre tegenwoordig nieuw leven inblaast. Dit kwintet uit Minnesota is steeds op zoek naar andere paden om in te slaan. Niks “met z’n allen om 1 microfoon heen staan en met dan met razende vaart traditionele liedjes spelen”. Nee, Trampled By Turtles zoekt het in een soort cross-over naar akoestische indierock. Voor Wild Animals, het inmiddels zevende studio-album van de groep, werd mede-Minnesotian Alan Sparhawke (van de slowcoreband Low) aangetrokken. En dat heeft meer…