Het is een ongelofelijk verhaal. Het is ook een ontzettend mooi verhaal. De 62-jarige dakloze straatmuzikant Doug Seegers wordt op straat ontdekt door twee Zweedse TV-makers die een reportage maken over de muzikanten die het niet hebben gered in Nashville. Ze zijn verbijsterd als ze hem op straat Going Down To The River horen spelen. De volgende dag nemen ze hem mee naar Hendersonville om in Cash Cabin, de studio van Johnny Cash, een versie van dit nummer met hem op te nemen. In Zweden wordt dit vervolgens een kneiterhit en meer…

De Texaan Collin Herring is een favoriet van Altcountry.nl. En zou dat eigenlijk moeten zijn van iedere altcountry-liefhebber in NL (en daarbuiten ook trouwens). Herring gaat immers altijd zijn eigen gang en kiest nimmer de makkelijkste oplossing. Hij waarschuwde dat Some Knives (eigen beheer), zijn vijfde album, minder Americana-ish zou zijn dan z’n eerdere plaatwerk. Dat mag misschien zo zijn, maar luisterend naar dit album constateer ik dat Herring de country toch niet uit zijn muziek krijgt. Al is het alleen maar omdat zijn stem precies dat melancholieke meer…

Het is geweldig nieuws dat de broers Dave en Phil Alvin na drie decennia waarin ze elk hun eigen pad gingen eindelijk weer op gemeenschappelijke grond staan. Op Common Ground: Dave Alvin & Phil Alvin Play And Sing The Songs Of Big Bill Broonzy (Yep Roc Records/Munich) gaan ze terug naar hun jeugd, de tijd dat ze al die geweldige muziek nog moesten ontdekken. Dat deden ze door obsessief platenwinkels af te struinen en zo vaak als mogelijk was de club Ash Grove te bezoeken. Daar traden al die helden uit de country, blues en folk op. Alle meer…

Na de dood van Lou Reed eerden collega’s in New York hem door zijn liedjes te spelen. De band Hollis Brown bracht het album Loaded van The Velvet Underground ten gehore. Na het concert volgden opnamen in een studio. Op Gets Loaded staan in omgekeerde volgorde alle nummers van de vierde plaat van VU. Op Loaded verliet de legendarische band, inmiddels zonder John Cale en Nico, de kelders van New York en trok het weidse Amerika in. Lonesome Cowboy Bill is rootsy rock-‘n-roll en Who Loves The Sun zonnige westcoastrock. De coole zonnebril meer…

Zoe Muth heeft afscheid genomen van The Lost High Rollers. Ze is verhuisd van Seattle naar Austin om daar haar carrière naar een hoger plan te tillen. En dus spelen op World Of Strangers (Signature Sounds/Munich) musici die hun sporen al ruimschoots hebben verdiend. Producer George Reiff en de begeleiders die hij aan Muth koppelde, brengen niet de sprankeling van The Lost High Rollers. Ze moeten daar in Austin zo langzamerhand toch oppassen, want met al die artiesten die er langskomen, begint muziek maken er verdacht veel meer…

U kent Eric Devries misschien nog van twee eerdere albums die hij maakte: Little Of A Romeo uit 2004 en Sweet Oblivion uit 2007. Of misschien als gastheer van een serie optredens (“Ramble On…”) die hij sinds 2010 in Nijmegen en sinds 2011 in Utrecht organiseert. Meestal opent hij die optredens met een paar liedjes van hemzelf. En misschien hebben al die optredens van Devries wel weer geleid tot dit nieuwe album: Close To Home (CRS). Veertien nummers staan er maar liefst op, waarvan 13 van eigen hand. Die ene cover is er een van meer…

Met een geweldige verbeeldingskracht brengt Brigitte DeMeyer het diepe zuiden van Amerika tot leven op Savannah Road (eigen beheer/PIAS/Rough Trade). Nou ja, tot leven… DeMeyer vangt de loomheid van het klamme klimaat. Ze doet dat met luie akoestische soul die meerdere draaibeurten vergt voordat de zweetranden zichtbaar worden. Pas dan wordt duidelijk dat hier iets is ontstaan dat broeit. Dat is best bijzonder, want DeMeyer komt helemaal niet uit deze streek. De singer-songwriter kwam ter wereld in het midwesten van de VS en meer…

The Devil Makes Three is een Amerikaans trio dat net als Pokey Lafarge inspiratie put uit vooroorlogse muziekstromingen. Op I’m A Stranger Here (New West Records/Warner Music) wordt minder trouw aan oude tradities vastgehouden dan we gewend zijn van hun in Nederland tamelijk succesvolle landgenoot. Gewoon levendige muziek maken, daar draait het om voor Pete Bernhard, Lucia Turino en Cooper McBean uit de noordoostelijke staat Vermont. Forty Days is niet louter oude jazz met banjo, klarinet en de Preservation Hall Horns, het heeft ook soul. Bovendien meer…

Na het wat stijfjes gezongen Bring You Home is het goed dat Amanda Pearcy op het tweede nummer south of the border gaat. De viool van Tim Lorsch wijst haar losjes de weg op Barking Dogs, zodat ze in Mexico haar liefdesverdriet kan verwerken. Op het titelnummer Royal Street (CRS/Munich) reist de Texaanse naar New Orleans. Ook het trage, lichtelijk jazzy Better On My Own valt daar te situeren. Pearcy zingt een beetje lijzig. Dat kan spannend zijn, maar is bij haar niet echt het geval. Kwestie van smaak wellicht. De begeleiding is meer…

Benieuwd hoe Frank Black het zal doen als een crooner die south of the border gaat in een liedje met trompet en accordeon? Luister dan maar eens naar Each Passing Hour, te vinden op Be Many Gone (Holy Wreckords/Bertus) van Eileen Rose. De moeite waard hoor, echt!. Zoals de albums van deze vrouw uit Boston meestal wel de moeite waard zijn. Zo begon de in Boston opgegroeide Amerikaanse met enkele aardige platen die ze in Engeland opnam met Alabama 3, een band die elektronica en country combineerde. Be Many Gone werd meer…

De nummers op Gray Lodge Wisdom (Talitres/Munich) van de Amerikaan Will Stratton kwamen grotendeels tot stand tijdens de periode dat hij chemotherapie onderging voor zaadbalkanker. De singer-songwriter uit Brooklyn verbleef voor die behandeling aan de andere kant van de Verenigde Staten. Daar werkte hij als hij niet in het ziekenhuis vertoefde in de kelder bij zijn ouders aan de muziek op zijn nieuwste album. Een donker album dus? Integendeel! Op het titelnummer blijkt de ziekte bijna een louterend effect te meer…

Simpelweg Songs (Blue Dirt Records/Thirty Tigers/Bertus) heet het nieuwe album van John Fullbright. Een aantal van die liedjes gaat over het schrijven van liedjes. De jonge singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Oklahoma worstelt met ‘cliches and throw aways’ op Keeping Hope Alive. Op Happy vraagt hij zich af waarom een liedje altijd begint met het einde van een relatie: ‘Tell me what’s so bad about happy’. Het rustige met louter een elektrische gitaar gespeelde Write A Song lijkt tekstueel niet veel meer dan een vingeroefening, uit de voordracht meer…

“Ik zag je vandaag. Tenminste, dat dacht ik. Maar jij kon het niet zijn, jij had geen klein kind. Ik hoorde dat je niet gesettled was, en je was ook niet het type die met iedereen de koffer indook. Hij heeft z’n moeders ogen, maar die glimlach herken ik. Je zei dat je nooit een kind zou willen hebben met ‘n hart zo koud als het mijne.” Ja, zo gaat dat soms. Dit zijn wat zinnen uit The Kid, een schitterend nummer op Still Go On (eigen beheer) van Big Shoals, een groep uit Gainesville, Florida. Het geruitbloesde trio grossiert in mooie nummers, soms meer…

Op Ramble (CRS/Munich) staan elf nogal nietszeggende liedjes. De observaties van Steve Thompson aka Blabbermouth gaan niet verder dan die van de gemiddelde rugzaktoerist. Natuurlijk rijden er fietsen in Amsterdam. Al in de tweede regel. En coffeeshops hebben ze er ook. Door Old Grey London rijden rode dubbeldekkers, maar het kan Thompson allemaal niet meer zo boeien. Hij gelooft niet dat hij nog van zijn liefje daar houdt. Ze is dikker geworden. En ouder. Door louter gebruik te maken van overbekende beelden, komt ook meer…

De Texaan William Clark Green nam zijn derde album Rose Queen (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) op in Nashville. Daar wordt onafhankelijk van de grote maatschappijen tegenwoordig zoveel goede muziek gemaakt, dat dat niet meer een negatieve lading hoeft te hebben. De in Lubbock gevestigde artiest heeft zijn stijl dan ook niet hoeven aan te passen. Wat zijn stijl is? De invloed van Steve Earle klinkt af en toe duidelijk door. Vooral op Let’s Go. Het begint met een mandoline en daarna hoor je toch echt iets van Guitar Town. Green is meer…

Primitief en toch kraakhelder, zo klinkt More Primitive (Alive Natural Sounds/Sonic Rendezvous) van het trio Lonesome Shack. De bas dreunt nergens. Elk tikje op het drumvel komt door. Op de gitaar worden miniatuurtjes gecreëerd die om de bluestradities heen kronkelen. Wat een geweldige sound. Het ruimtelijke geluid is best bijzonder voor de toch rudimentaire aanpak van deze Amerikanen. Ben Todd (gitarist, zanger, songschrijver) trok zich jaren terug in een blokhut in de Gila Wilderness in New Mexico en meer…

Willie Watson is een voormalig lid van Old Crow Medicine Show en speelt tegenwoordig bij Dave Rawlings Machine. Met Folk Singer Vol. 1 (Acony Records/Munich) begeeft hij zich op het solopad. Op het album staan tien covers. Deels overbekend spul, zoals opener Midnight Special, en ook wat obscuurder materiaal. Die stem als een oude knarsende houtzaag verschaft de uitvoeringen voldoende geloofwaardigheid. Het is meer dan duidelijk dat Watson met ziel en zaligheid zijn ding doet. De productie van David Rawlings biedt geen meer…

Aziatische americana! De zes leden van Run River North zijn van Zuid-Koreaanse afkomst en maken de Amerikaanse droom van hun ouders waar met de succesvolle opmars die ze al hebben gemaakt. Het debuut Run River North (Nettwerk/Munich) bevat liedjes die overstromen van enthousiasme. Veel oohoohooh vooral. De plaat begint er zelfs mee. Dat eerste nummer heet Monsters Calling Home, zoals de band zich voorheen noemde. Indiefolk in een productie die neigt naar de jaren tachtig. Daarmee is echter lang niet alles gezegd. In de meer…

Het stof na het verschijnen van Go To Hell (recensie) is nauwelijk neergedwarreld of Star Anna heeft alweer een nieuw album in de schappen liggen. Twee opmerkingen daarover: 1) The Sky Is Falling is een download-only album, dus we spreken hier van figuurlijke schappen. 2) The Sky Is Falling is weliswaar nieuw, maar de opnames vonden plaats voor die van Go To Hell. Eigenlijk nog voor en te midden van alle consternatie die gepaard ging met de persoonlijke beslommeringen van de vanuit Seattle opererende zangeres (de breuk met vriend Kasey Anderson en meer…

Osborne Jones bestaat uit David Osborne uit Los Angeles en Gwyn Jones uit Londen. In beide steden kwam dit In The Moment (eigen beheer) tot stand, een album met traditionele nogal goedmoedige countryklanken. Osborne Jones klinkt een beetje als Spanic Boys, maar dan met wat minder peper bereid. De neonverlichting flikkert op City Looks Like Stars en met spitsvondige wijsheden als Home Is Where The Heartache Is zijn clichés geen clichés meer. Belangrijkste invloeden zijn de meesters van de countrymuziek zoals meer…

Zeilen en rock-‘n-roll is een uiterst ongelukkige combinatie. Dat dobberen levert doorgaans slaapverwekkende muziek op. Loggins & Messina, Jimmy Buffett, mwah. En Rod Stewart heeft echt veel betere dingen gedaan dan die miljoenenhit Sailing. De foto’s van multimiljonairs Eagles en Fleetwood Mac die van het goede leven genoten op een of ander buitensporig jacht, bah! Dus dat Sailing Away (The tide is high and the sun is low) van John Zipperer is niet echt een jofel begin van Full Circle (eigen beheer). Die Caraïbische invloed meer…

Op zijn vorige plaat Matching Numbers (zie recensie) was de invloed van Rod Stewart onmiskenbaar. Dat leverde alleraardigst roots & roll op met de swagger van The Faces. Sticks In The Throat (Unchained) van Buford Pope gaat voort op dezelfde weg, toch zijn de overeenkomsten met Stewart minder manifest. Pope heeft gewoon een fijne rockplaat gemaakt met hooks, koortjes en gitaarlicks. En ook nog een beetje country? Jawel, tenminste voor wie tevreden is met het rockende She’s Gotta Country Mouth. Vanwege de tekst dus meer…

Matt Andersen mag dan vooral naam hebben gemaakt in blueskringen, met Weightless (True North Records) levert hij een geweldig album vol blue eyed soul af. Dit is witte soul met alle elementen die het nodig heeft. Muziek die niet werkelijk als een genre is weg te zetten. Een amalgaan aan invloeden die op soepele wijze in elkaar overvloeien. Allereerste vereiste is een zanger met een geweldige strot die zingt vanuit zijn tenen. Dat doet Matt Andersen, maar nergens over the top. Dat is wel zo prettig. Namaak is er immers meer meer…

Laten we deze keer beginnen met een waarschuwing: als je de bijzondere stem van Jesse Aycock niet trekt zul je moeilijk kunnen genieten van Flowers & Wounds (Horton Records). De uit Tulsa, Oklahoma komende Aycock heeft namelijk een vrij hoge, wat nasale stem. Soms kan je je zelfs voorstellen naar een vrouw te luisteren. Jesse Aycock ken je misschien als een van de leden van The Hard Working Americans, een soort van supergroep rondom singer-songwriter Todd Snider. Met dit derde album grijpt Aycock qua sfeer terug naar meer…

Ochre Room is een sextet uit Tampere, Finland. Gelukkig is deze herkomstplaats niet het enige dat deze band bijzonder maakt. Het tweede album, Box, Bar & Diamond (Lumpeela Julkaisut/Beste Unterhaltung) staat namelijk vol pareltjes. De tien nummers laveren tussen poppy alternatieve country en kamerfolk. Mooi is de tweestemmige zang van Lauri Myllmäki (die ook verantwoordelijk is voor een groot deel van de songs, samen met bassist Tomi Moisio) en Minttu Tervaharju. Laatstgenoemde mag vooral schitteren in het serene Spark en het donkere, met cello en meer…