Interessant: op 16 december (ja dat duurt nog lang, maar voorverkoop start op 1 mei) zal in Paradiso, Amsterdam een unieke combinatie van artiesten liedjes ten gehore brengen die gebaseerd zijn op de ‘field recordings’ die Alan Lomax maake in het zuiden van de VS. Het gaat om Justin Vernon (Bon Iver), Megafaun, Frazey Ford (Be Good Tanyas) en het jazz-colletief Fight the Big Bull, aangevoerd door Matthew E. White. Dat zetten we in de agenda!
In de prehistorie van Altcountry.nl bespraken we het debuut van Reagan Boggs, Never Looking Behind uit 2006. Opa kan zich nog herinneren dat dat best een leuke plaat was, met o.a. een mooie cover van Tear Stained Eye (Son Volt). Met Quicksand (eigen beheer) zijn we inmiddels 2 albums verder. Boggs is, in haar manier van zingen, een countryzangeres in de klassieke zin. Ze heeft er echter niet voor gekozen een gladde countryplaat te maken. Nee, Quicksand is een mooie luisterplaat (ik noem het maar even countryfolk met bluesy ondertonen) geworden waarop meer…
Toen When The Dust Settles van The Parlor Soldiers hier vorig jaar besproken werd leidde dat tot behoorlijk wat reacties. Vooral omdat de moeilijk verkrijgbare fysieke exemplaren van dit album nogal gewild waren. When The Dust Settles was gelijk ook de zwanenzang van het betreffende duo. Alex Culbreth en Karen Jonas gingen ieder hun eigen weg. Van laatstgenoemde ligt er nu The Oklahoma Lottery (eigen beheer), een album met 10 zelfgepende songs. Jonas heeft in Fredericksburg, Viginia, een prima band om zich heen meer…
In de inleiding van mijn jaarlijst over 2013 had ik het over een ge-wel-di-ge ep van een Texaan die door niemand is opgemerkt. Hier dan eindelijk de recensie van dat plaatje van nog geen 19 minuten. Vijf sterren voor zo’n korte speelduur lijkt overdreven, maar is dat geenszins. Voor The Rooster (eigen beheer) van David Ramirez zou ik wel zes sterren over hebben… En het album Apologies (eigen beheer) uit 2012 is al even sterk. Hoe kan het dat deze singer-songwriter nog totaal geen naam heeft gemaakt? Mogelijk geeft hij zelf het antwoord op The Forgiven dat op The Rooster staat. Het is een sleutelnummer voor Ramirez. ‘They love me for being honest / They love me for being myself / But the minute I mention Jesus / They want me to go to Hell … It’s hard to find the balance / When I don’t believe in one / When you mix art with business / You’re just shooting an empty gun … You’re just a songwriter, you ain’t meer…
Muziekjournalist Andy Morgan legt in zijn boek Music, Culture & Conflict in Mali uit dat muziek al eeuwenlang hét bindmiddel is in deze etnische vergaarbak. “Mali heeft geen logische grenzen. Die zijn bedacht door Europeanen zonder rekening te houden met de bevolkingsgroepen. Mali gebruikte muziek om een nationale identiteit te creëren na de onafhankelijkheid in 1960.” Helemaal gelukt is dit nog niet, zo hebben de ontwikkelingen in de afgelopen maanden laten zien. Mali is bepaald niet de eenheid die de Europeanen voor ogen hadden. Maar helemaal hopeloos is de situatie ook weer niet volgens Andy Morgan, die voor zijn boek tientallen muzikanten interviewde: “Muziek en cultureel erfgoed houden het land nog een beetje bij elkaar. In benefietvideo’s tonen muzikanten van verschillende etnische achtergronden zich eensgezind. Het is een sprankje hoop. Traditioneel legt een muzikant in Mali meer gewicht in de schaal dan een politicus of zelfs een militair.”
Return to Timbuktu, een nieuw filmproject van Wim Wenders, gaat over meer…
Voor The Passage Of Time (eigen beheer) van Gerry Griffin moet je wat tijd nemen. De Canadees maakt geen gemakkelijk in het gehoor liggende deuntjes. Bovendien heeft hij een hese stem die zeker nogal wat luisteraars zal afschrikken. De fans van Captain Beefheart zal hij met die stem wellicht juist weten te plezieren. Tenzij ze deze Griffin beoordelen als slap surrogaat. Dat zou onterecht zijn. Op Not Noticing en That’s What Friends Are For is de gelijkenis weliswaar sterk, ook gezien de gecompliceerde ritmische structuren, maar Griffin komt meer…
Hij zingt op het eerste nummer over Johnnie Walker en dan weet je meteen hoe hij aan die ruige strot komt. Neal Black heeft zo’n stem die doet vermoeden dat hij al vertoeft in het voorportaal van het hiernamaals. ‘Sometimes you need a higher power to keep moving on’, zingt hij op Jesus & Johnny Walker. En blijkbaar zoekt hij het dus vooral in die vierkante fles. Geen wonder dat er niets nieuws onder de zon is op Before Daylight (Dixiefrog/Bertus) van Neal Black & the Healers. Toch verrast de Amerikaan met enkele funky passages in dat meer…
Het zal toch niet waar zijn! Wordt het net een beetje lekker weer en dan laat Mark Lotterman The Year Without Summer (Harlem Recordings) op ons los. Nou ja, in feite werd dit album al in februari uitgebracht, maar we ontvingen hem hier pas recent. The Year Without Summer is een totaal andere plaat dan het hier eerder besproken Funny uit 2012. Waar dat een eletrische rock–plaat was, is het nieuwste werk van Lotterman een overwegend akoestische luisterplaat geworden. Lotterman als pure singer-songwriter dus, sporadisch begeleid door gitaar en/of meer…
Als je vindt dat Live van Bruno Deneckere & Nils de Caster een van de mooiste live-albums van de laatste jaren is en je hebt de kans om beide mannen in levende lijve aan het werk te zien, dan ga je gewoon. Ook al moet je er ruim 70 kilometer voor rijden en heb je die dag al een behoorlijk aantal autokilometers in de benen. Naar Maassluis dus, naar Cafe de Waker. Nooit eerder was ik in Maassluis, maar voor alles is een eerste keer. De Waker is een alleraardigst eetcafe, waar in een bovenzaal drie aficionado’s die zich verenigd hebben onder de naam The Lock Keepers, americanaconcerten organiseren. Deneckere en De Caster is de meer…
Wat u moet weten over The Redlands Palomino Company. 1) het is een Engelse 5-mansband. 2) het hart ervan wordt gevormd door het echtpaar Hannah en Alex Elton-Wall. 3) ze hebben een nieuw album uitgebracht: Broken Carelessly (Clubhouse Records). 4) dat is hun vierde album. 5) en hun beste, 6) die in zes dagen opgenomen is in een Methodist Chapel ergens in de Forest of Dean 7) en dat hoor je. Er is niet eindeloos geschaaft aan de 14 liedjes. Dat maakt ze authentiek 8) de meeste nummers worden gezongen door Hannah Elton-Wall, die over meer…
Voor de derde achtereenvolgende keer vertrouwt Owen Temple op Gabriel Rhodes, die als producer en multi-instrumentalist zijn stempel drukt op Stories They Tell (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Temple is een songschrijver met een sterk observatievermogen die zijn indrukken tamelijk droogjes verpakt, maar ondertussen wel de diepte ingaat in zijn teksten. De Texaan verstaat de kunst om zonder moeilijke woorden wijze dingen te vertellen. Verwacht geen ingewikkelde verhandelingen, maar schetsen meer…
Deze Side Track laat zich wellicht lezen als een verslag, doch is toch meer bedoeld als een soort van ode aan alle, veelal kleinschalige, initiatieven om live- muziek aan de ‘man’ te brengen. Een van die initiatieven is Peticantus, een collectief (met o.a. Peter Schaper en Tim Knol) ooit ontstaan in het West-Friese Hoorn. Nog even, en Peticantus is alweer aan haar 2e lustrum toe. Knap! Gedurende de afgelopen jaren vonden veel buitenlandse (doch ook vaderlandse) acts hun weg naar Het Huis verLoren, het intieme, gezellige zaaltje waar het allemaal gebeurt. Zomaar een greep uit de vele namen die het podium van Peticantus één of meerdere keren bevolkten: Romi Mayes, Kevn Kinney (binnenkort terug met Drivin ’N Cryin), Jim Byrnes, Elliott Brood, Boris McCutcheon, meer…
Ik val maar met de deur in huis: Harlaz (Zeal Records) is een prachtig album. Een prachtig album met een soort indie-countryrock die je kan vinden in de magische driehoek Neil Young, Israel Nash en Band Of Horses. Het is de tweede plaat van de Belgische formatie Mad About Mountains. Da’s een viermansband geformeerd rond singer-songwriter Piet de Pessemier (die een verleden heeft in de vlaamstalige rockgroep Monza). De Pessemier kreeg tijdens een lange autorit naar Italië een idee hoe de nummers op dit album zouden moeten klinken en heeft dat met meer…
Het moet goed toeven zijn in het fictieve Texassippi. Beetje autorijden in het maanlicht langs de Golf van Mexico en genieten van de zonsopgang. De geur van magnoliabomen opsnuiven. De oceaan overzien met de zonnestralen op het gezicht. Maak je niet te druk. Relax een beetje. Zoals Jim Suhler het doet op Panther Burn (Underworld/Sonic Rendezvous). Geen noodzaak voor noviteiten als je roots hier liggen. Je nodigt Kim Wilson uit voor een potje mondharmonica op I Declare, lekker hoor. Suhler meer…
Degenen die Groningen (Rhythm & Blues Night) of Hengelo (Heartland festival) te ver vinden of om andere redenen deze festivals niet kunnen of willen bezoeken is er een alternatief. Op donderdag 1 mei wordt in het Belgische Lessen (gelegen ten zuidwesten van Brussel) het Roots & Roses festival georganiseerd. Er wordt opgetreden door Pokey Lafarge, The Dream Syndicate, The Sonics, The Henhouse Prowlers, Dom Flemons, The Excitements, Big Sugar en nog meer…
Ze zijn met honderden. Van die mannen die hun zieleroerselen in fijne, toegankelijke, liedjes verwoorden. Met een mooie stem en al dan niet met baard. Zachte mannen noem ik ze. Neem bij voorbeeld Robby Hecht, een singer-songwriter uit Nashville. Het ongetitelde album (eigen beheer) dat hij nu uitbrengt is zijn derde al, maar op dit album duikt hij meer de diepte in dan op zijn vorige werkstukken. Een aantal liedjes gaat over zijn bipolaire stoornis. In Feeling It Now bezingt hij b.v. hoe hij zich voelt in een manische meer…
Lovend bespraken we hier dit jaar al albums van HT Roberts en Bruno Deneckere. En als die twee Gentse singer-songwriters hun krachten bundelen om samen een plaat te maken, Heroes & Has-beens, dan zijn onze oren gespitst. Nu is het niet zo dat bij dergelijke combinaties het resultaat altijd meer is dan de som der delen. En dat is bij dit gezamenlijk project ook niet het geval. Deneckere en Roberts worden hier geruggesteund door Landed Gentry, een aantal kundige en gerespecteerde sessiemuzikanten. Tezamen maken zij van dit meer…
Da’s lekker! Wij mogen van het Utrechtse dB’s kaarten (2×2) weggeven voor een buitengewoon fraaie muziekzondagmiddag. Een met levende legende Jon Auer van the Posies (en Big Star nu), D-Deadly (Denvis van the Spades) & de master of rock n roll swing guitar John Paul Keith. Dat gaat zich afspelen op 27 april. Wat je moet doen om daarvoor in aanmerking te komen? Ons even mailen (hiero) wat het antwoord is op de vraag: “In welke bekende altcountryband speelde John Paul Keith in verleden?” Winnaars krijgen op 22 april van ons bericht.
Speedy West & Jimmy Bryant – Bob King – Margie Singleton
Zestig jaar oud zijn de opnamen op Bustin’ Thru – Flippin’ The Lid (Bear Family/Bertus) van Speedy West & Jimmy Bryant. Ongelooflijk, want wat een geweldige geluidskwaliteit biedt deze cd. Speedy West en Jimmy Bryant zijn legendarische namen in de countrymuziek. De vingervlugge kunstjes op deze prachtige compilatie maken duidelijk met wat voor grootheden we hier meer…
Wie zijn albumhoezen vroeger minutieus bestudeerde is de naam Joe Lala zeker tegengekomen. Een opvallende naam. “Percussion: Joe Lala”, stond er dan, o.a. op LP’s van Dan Fogelberg, Souther, Hillman, Furay, the Byrds, Firefall, Poco, op het meesterwerk No Other van Gene Clark ook. Er was een periode dat Joe Lala op percussie alomtegenwoordig was.
Joe Lala werd geboren in Tampa uit ouders die afkomstig waren uit Contessa Entelinna, een dorpje op Sicilie waar een grote Albanese minderheid woont, de zogenoemde Arbëreshë. Hij startte zijn muziekcarriere in het bandje Blues Image dat meer…
Voo Davis werd geboren in Alabama, maar groeide op in Chicago. Wat je dan krijgt? Harde blues met een zachte ondergrond van zuidelijke soul. Vicious Things (Butter & Bacon Records) vangt aan met een scheurende mondharmonica in One For The Habit, One For The Road. De drukte en aanpak is vergelijkbaar met The Black Keys. ‘I ain’t no rockin’ man’, zingt hij, maar hij bewijst het tegendeel. Ook Whisper heeft een lekker hobbelig ritme. Op Phantom Woman tapt hij uit een heel ander vaatje. Rollend pianospel en heerlijke meer…
Op Sideshow Love (Rootsy/Sonic Rendezvous) behandelt Will Kimbrough de liefde waar de glans af is. De Amerikaan kreeg nogal wat sms-jes van vrienden die worstelden met een relatie. Goed onderwerp voor een verzameling liedjes derhalve. Gevoelige liedjes, grappige liedjes, serieuze liedjes. De begaafde songwriter houdt voldoende afstand waardoor het geen moment te zwaar wordt. Dance Like Grownups Dance komt over als een opgewekt liedje met een laagje melancholie. Op I Want Too Much klinkt Kimbrough meer…
Voor alle elf vakken op school met een 7 op je rapport thuiskomen. Een dergelijk regelmatige lijst is een prestatie op zich. The Olympic Symponium presteert het met hun laatste album Chance To Fate. Alle nummers komen, afgerond, op een 7 uit. Prachtige weemoedige miniatuurtjes. Noem het maar meerstemmige folkpop met hoofdrollen voor (akoestische) gitaar en pedalsteel. Chance To Fate is het vierde album van het Canadese kwartet uit Fredericton, New Brunswick dat bovendien ook nog eens in vier dagen werd meer…
Ze zijn met honderden. Van die mannen die hun zieleroerselen in fijne, toegankelijke, liedjes verwoorden. Met een mooie stem en al dan niet met baard. Zachte mannen noem ik ze. Neem bij voorbeeld Ben Fisher, een singer-songwriter uit Seattle, die op Charleston (eigen beheer) 10 liedjes met intelligente teksten laat horen (plus een korte reprise van het titelnummer). Ik moest bij het luisteren daarom vaak denken aan een veramericanaseerde versie van Lloyd Cole, ook omdat de stem van Fisher soms gelijkenissen vertoont met die van Cole. In het mooiste meer…
Een liefdesgeschiedenis die zich afspeelt in het schijnsel van een chemische fabriek, het is een bijzonder decor. Robert Ellis schreef er een schitterend liedje over dat de titelsong werd van zijn derde cd. Op The Lights From The Chemical Plant (New West Records/Warner Benelux) vangt de Texaan zijn observaties in fraaie beelden, waarbij zijn nasale voordracht eerder versterkt dan afbreuk doet. De mooie zinnen volgen elkaar op in composities waarin zijn countryroots worden opgetild door pop en jazz. Uit de arrangementen van Ellis en meer…
“Zou je ons album misschien ook willen bespreken? Wij zijn bevriend met de Coffis Brothers.” Dat was de vraag die Scary Little Friends ons stelde. Die vriendschap met de Coffis Brothers spoorde wel aan dit album, From The Beginning (eigen beheer), te beluisteren. Best wel verrassend, want die nadruk die John Payne legde op de vriendschap met die andere Californische band deed vermoeden dat er ook enige muzikale verwantschap tussen beide bands was. Maar het kwartet Scary Little Friends tapt toch uit een heel ander meer…
Een titel voor zijn nieuwe plaat was niet nodig vond Tommy Ebben. Zijn portret en naam op de cover, dat moest genoeg zijn. Tommy Ebben vindt zichzelf opnieuw uit op zijn titelloze nieuwe plaat. Hij presenteert zich zoals hij is, dat is de gedachte. Op Tommy Ebben (Goomah Music/Excelsior Recordings/V2) heeft de musicus zijn band The Small Town Villains niet meer nodig. Een rootsplaat moest het niet meer worden. En dus horen we deze keer popliedjes in een moderner jasje. Best fraaie liedjes eigenlijk, maar het duurt wel even voordat meer…
Clay McClinton volgt wel erg nauwkeurig de voetsporen van zijn vader Delbert. Hebben ze dezelfde schoenmaat? Zodat Clay in zijn cowboylaarzen precies kan stappen in de afdrukken van zijn vader? Misschien is het gezeur, maar de overheersende indruk van Bitin’ At The Bit (Red Chili Records/Sonic Rendezvous) is dat junior wel erg goed heeft geluisterd naar senior. De geweldige song Victim Of Life’s Circumstances van Delbert krijgt een natuurgetrouwe uitvoering, maar dat betekent ook dat het een nogal fletse uitvoering is. Interessanter was meer…
Sean Taylor is een jonge Britse bluesrocker die steeds duidelijker kiest voor een meer algemene koers als singer-songwriter. Op Chase The Night (eigen beheer/Bertus) doet hij dat met wisselend resultaat. Zo is het titelnummer waarmee de cd begint niet echt opzienbarend. Op het tweede nummer van de plaat maakt hij meer indruk. Biddy Mulligans is een tamelijk triest pianoliedje over een bar aan Kilburn High Road in Londen. Op So Fine spoelt de percussie als regen op straat in de Britse hoofdstad in een liedje dat atmosferisch is als Daniel Lanois en meer…
Elke keer als Jericho Road klinkt moet ik aan Child In Time van Deep Purple denken. En ook al heb ik niet zoveel met de hardrock van die band, op de een of andere manier is het een heel aangename associatie. Damien Jurado die gaat gillen als Ian Gillan, onwaarschijnlijk, maar toch een beetje waar. En ik? Ik vind het prachtig. Brothers And Sisters Of The Eternal Son (Secretly Canadian/Konkurrent) is een moderne plaat die op heerlijke wijze teruggrijpt naar vervlogen tijden. Vooral liefhebbers van psychedelische rock komen aan hun trekken. De samenwerking meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL