‘To me, travel is the biggest influence’, is de vanzelfsprekende beginselverklaring van de archetypische troubadour. Dit zijn dan ook de woorden van John Statz, een singer-songwriter op drift, zwervend over de continenten. Hij debuteerde al in 2007, al merkte niemand dat, en Old Fashioned (Yer Bird) is nu zijn vijfde cd. Voor dit prachtige, bitterzoete singer-songwritersalbum bleef de nog jong ogende Statz relatief dicht bij zijn roots. In het hart van het Midwesten, in Iowa City, Iowa, nam hij met producer Bo Ramsey dit verbluffend mooie, maar vooral meer…

Na de jazzy grotestadsmuziek van Film Noir is The Stone (Deadbeet Records) van David Olney een thematische ep. De zes verhalende nummers (30 minuten) gaan over de glorie en de horror, de liefde en de haat, de schoonheid en het geweld, eigenlijk over alles wat het leven zoal te bieden heeft. Olney kijkt terug op de ruim 2000 jaar sinds de geboorte van Jezus. Met Jerusalem Tomorrow, Brays en Barabbas biedt The Stone nieuwe intepretaties van oude nummers. Het gaat over religieuze zaken, maar Olney is geen dominee. De Amerikaan meer…

Voor New Wild Everywhere (Nettwerk/Munich) trok de Canadese band Great Lake Swimmers voor het eerst naar een echte studio. De voorgaande vier albums kwamen tot stand op nogal ongebruikelijke plekken. Op deze nieuwe cd staat nog een nummer waarvoor dat geldt. The Great Exhale, overigens een van de hoogtepunten, werd opgenomen op het perron van een verlaten metrostation in Toronto. De band moest midden in de nacht wachten tot de treinen er niet meer reden. Maar voor de andere opnamen hoefde meer…

De fraaie harmoniezang van Winterpills verdient een groot publiek. En dat moet ook kunnen, gezien de populariteit van een enigszins vergelijkbare act als Fleet Foxes. All My Lovely Goners (Signature Sounds/Munich) is het vijfde album van de band uit de Amerikaanse staat Massachusetts. Met het liedje Fleur-De-Luce brengt Winterpills de lente middels een lap steel die steeltjes van bloemetjes laat groeien. Pure flower power. Dit soort softe psychedelica horen we niet zo vaak meer sinds de jaren zestig. We Turned Away is meer…

De nieuwe (derde) cd van Nels Andrews draagt de naam Scrimshaw (Lucky Dice). Dat is een Engelse term voor de zelfvlijtproducten die walvisjagers en andere zeelui in vroeger eeuwen tijdens hun lange reizen op zee maakten voor eigen gebruik, om de tijd mee te verdrijven of om een kleine bijverdienste te hebben (Wikipedia). En zoals deze zeelui heeft ook Andrews zitten schuren aan de liedjes op deze cd. Daar zitten echte pareltjes bij, zoals het openingsnummer Tridents, Barroom Bards en meer…

De liedjes van Lost, Stolen & Strayed (Saint Rose Records) werden door de Amerikaan B.C. Fitzpatrick op een dag opgenomen. Daarna werd aan de tracks met alleen zang en gitaar allerlei fijns toegevoegd. Geen overdaad, want de liedjes van Fitzpatrick blijven tamelijk kaal. De vijf musici kleedden de liedjes aan met bas, trombone, trompet, piano, accordeon, cello en wat percussie. De opnamen hebben soms de sfeer van een voorstelling in een vooroorlogs theatertje. Denk aan een Sufjan Stevens, maar dan zonder de meer…

The Coloradas benaderen bluegrass op dezelfde manier als Chatham County Line. Mooie liedjes met wat melancholie, waarbij het akoestische snarenspul lusjes toevoegt aan de melodie. Geen technisch gepiel en ook geen wilde uitbarstingen die tot een foutenfestival leiden. The Coloradas (Hometown Caravan/Sonic Rendezvous) is een nieuw project van Roy Davis en Bernie Nye. De twee mannen uit Portland, Maine, werken al langer samen. Voor het eerst houden ze het akoestisch. Met in totaal zeven leden werden de nummers in meer…

Zul je net zien; klaagde ik een maand geleden nog dat er tegenwoordig zo weinig alternatieve country uit Scandinavië komt, krijg ik gelijk een heerlijke plaat uit Noorwegen voorgeschoteld. Doghouse Rose (eiegen beheer) van de Noorse zangeres Benedicte Brænden, want daar gaat dit over, is een heel toegankelijke plaat met 12 lekker vet aangezette americananummers. Je zou het ook stevige countrypop met veel twangende gitaren (van Olav Torgeir Kopsland) kunnen noemen. De plaat is zo toegankelijk dat ik soms dacht met covers van meer…

I’m wanting you so bad / And I’m trying to be so good / I’m wanting you so bad / And you’re treating me so good. Ruim zes minuten tikken weg. Hadden ze hier in de Roxy vol dansende mensen maar ergens een rustig plekje met een fluwelen sofa, dan zouden we ons daar even kunnen terugtrekken, zingt Walter Parks. Het erotisch geladen So Bad So Good wordt schitterend gezongen. Deze musicus uit Savannah, Georgia, doet hier niet onder voor Marvin Gaye. Walter Parks (eigen beheer) is het titelloze solodebuut van Parks, die met meer…

Old Friend van Louis Johnson is een cd die al enkele maanden door het huis zwerft en op verschillende plaatsen draaibeurten heeft gehad. Ik heb er lang over gedaan om er iets over te schrijven. Het genre, rustige bluesy Americana, doet me meestal niet zoveel. Maar in dit geval ben ik om. Ik geeft het gewoon toe: Old Friend is echt een heerlijke luisterplaat. De al op enige leeftijd zijnde Louis kijkt in zijn liedjes terug op z’n bewogen leven. Op jonge leeftijd van huis weggelopen, mijnwerker geweest, gevangenistijd, relaties stukgelopen. Belangrijkste meer…

Als de cd-titel klopt dan ziet het er niet goed uit voor Michael and the Lonesome Playboys. Want waar kunnen ze dan nog terecht met deze countrymuziek? Last Of The Honky Tonks (Blackwater Records) biedt alles wat je je maar kunt wensen als je ergens aan een bar hangt of leunend de inhoud van een jukebox bestudeert. Dit is honky tonk die past bij ruwhouten vloeren waarover veel bier is gemorst. En ja, de liedjes kunnen ook die jukebox in. Het betreft hier Michael Ubaldini, die onder eigen naam al meerdere albums heeft afgeleverd. De uit Californië meer…

Uit Savannah, Georgia, komen The Train Wrecks, een band die harde honky tonk combineert met schurende rootsrock. Het in een fraai vormgegeven klaphoesje gestoken Saddle Up (Junkyard Rodeo Records) begint in flinke galop met Tennessee Mare. Met zo’n titel kan het niet anders dan dat het beïnvloed is door Johnny Cash. Het heeft vooral veel van The Hollisters. De titel van dit album is een strofe uit Hang Me High, ook al zo’n twangend nummer. Op Show Me Your Silence worden de teugels wat meer…

Misschien is vijf sterren voor The Spade (Lojinx/Sonic Rendezvous) van Butch Walker and the Black Widows ietwat overdreven. Maar misschien ook wel niet. Want waar gaat het eigenlijk om in popmuziek? Juist, ongecompliceerd enthousiasme! Dat knalt met grote kracht uit de luidsprekers via deze heerlijke plaat. Op The Spade krijsen koortjes woohoo en scheuren de gitaren alsof er nog hitlijsten zijn die je daarmee kunt veroveren. Veertig jaar geleden was dat misschien gelukt. Everysinglebodyelse had zomaar Mud of meer…

Dave Provost woont op het eiland Nantucket voor de kust van de Amerikaanse staat Massachusetts. Hij beschikt over een warme, heldere stem die verkwikkend is als een zeebries. My Favorite Ghost (Green Barn Records) brengt ambachtelijke liedjes. Altcountry met een hele lichte ondertoon van powerpop op opener Hall Of Bones. Little Red Guitar is rustiger, met fijne klanken van pedal steel. Hula Girl klinkt enigszins bluesy met slidegitaar en orgel. Up In The Air is behaaglijk als een meer…

Chris Smith is veel te eigenzinnig voor een stad als Nashville. Dus keerde hij zijn woonplaats de rug toe om elders een loopbaan in de muziek te beginnen. Smith maakt platen als Sunshone Still en ThewaytheworldDies (Potato Eater Records) is na Dead Letters (2005) en Ten Cent American Novels (2007) zijn derde werkstuk. Een nummer als I Would Kill is licht zweverige alternatieve rock die nauw aansluit bij hetgeen al sinds de dagen van Let’s Active uit het zuiden van de Verenigde Staten komt. Smith is neergestreken meer…

The South is gonna rise again, zo bezweert Kenneth Brian ons in het spetterende openingsnummer Something Better. De toon is aldus gezet op Welcome To Alabama (Southern Shift Records/Sonic Rendezvous), het weergaloze southern rock-album van The Kenneth Brian Band. Overduidelijk schatplichtig aan Lynyrd Skynyrd loodst Brian – afkomstig uit South Carolina en opgegroeid in Florida – de luisteraar langs geoliede rocksongs en tranentrekkende ballads – een residu van zijn verblijf in Nashville. Niemand minder dan meer…

De in een dikke kartonnen hoes verpakte elpee Appeasing The Sick (Secret Candy Rock Records) heeft lichtblauw/groen/wit gewolkt vinyl en is alleen om die reden al een verzamelaarsobject. Of zijn platenverzamelaars niet geïnteresseerd in onbekende nieuwe muziek? Wellicht is er dan een andere reden om toch tot aanschaf over te gaan: de muziek. The Grand Undoing heeft de platenkast behoorlijk overhoop gehaald en overal inspiratie gevonden. Ook om die reden een fijne plaat voor serieuze muziekfreaks dus. The meer…

Elegant en warm is de heldere sound op As Is (eigen beheer), het vijfde album van Dustin Overbeek. De ingezetene van Nashville verzamelde namen om zich heen die we wel vaker aantreffen op deze site, zoals Paul Griffith (percussie), Dave Jacques (bas), Casey Driessen (fiddle) en David Henry (cello). Verder stonden minder bekenden als Eric Fritsch (piano, gitaar, accordeon, percussie, bas, Hammond B-3 en tevens producer) en Don Conoscenti (resonatorgitaar) hem bij. Die laatste zorgde samen met Tyler Flowers en meer…

Met zijn diepe bariton kleurt Eric Ingersoll de liedjes die hij schrijft voor zijn band Night Genes in donkere tinten. Bandleden David MacFadden-Elliott en Amy Foote zetten daar op Like The Blood (eigen beheer) contrastrijke lichte accenten tegenover. Night Genes is een band uit San Francisco die het experiment niet schuwt. Direct al op de eerste twee nummers van dit album speelt elektronica een grote rol. De eigentijdse americana blijft ondertussen ook leunen op meer traditionele structuren. Ingersoll (gitaar, zang) is danig meer…

Door die blik van Adam Yount op de coverfoto van Butcher Songs (Mount Freedom Records) verwacht je een psychedelisch werkstuk van een in zichzelf gekeerde artiest, maar de liedjes van de singer-songwriter uit Festus, Missouri, blijken zo down to earth als het maar kan. Zo klinkt het eerste nummer River Raft als akoestische countryrock uit de beginperiode van het genre. Dus met wat bluegrass, hier vooral middels fiddle. Op het volgende nummer, getiteld Ordinary, is het een mandoline die voor die verwijzing zorgt. Adam Yount schrijft liedjes over meer…

Vijftien jaar na het veelgeprezen debuut The Mysterious Tale Of How I Shouted Wrong-Eyed Jesus! koestert Jim White nog altijd het mysterieuze. Het is de belangrijkste aantrekkingskracht van zijn muziek. Vervreemdend is ook Where It Hits You (Loose/Munich), het nieuwste album van de Amerikaan. De musicus die daarvoor bokser, dominee, pro-surfer, fotomodel en taxichauffeur was, schrijft liedjes over honden die moeten worden weggejaagd en over lieden die slapen in poison ivy, een zeer giftige struik. De taferelen meer…

Als je de eerste tonen  van Turn into the ground van The Longest Day Of The Year hoort denk je niet gelijk  met iets bijzonders te maken te hebben. Change our ways is immers een wat traditioneel aandoend countryliedje waarin alleen de ruwe stem van zanger t. Mule opvalt. Vanaf track 2, Took All Winter, is het echter prijs: lekker gemene gitaarlicks en T. Mule rekent af met zijn vader. Heerlijk, RAWK noemen ze het zelf: Rowdy Americana With Knuckles. Die omschrijving past uitstekend bij de muziek van dit kwartet uit meer…

Met een stem als John Doe in overdrive scheurt Matt Masters over the streets of Texas in Highways. Na dat knallende begin neemt hij flink gas terug met Two Girls, waarbij John Ellis op steelgitaar flink aan het poetsen gaat voor de dames. Maar vrouwen houden toch helemaal niet van steelgitaar? Dat weet John Ellis ook wel. Alle reden om indruk te maken op elektrische gitaar. Vrees nu niet dat Matt Masters en zijn band op All-Western Winners (Sloth Records) alleen maar bravoure tonen. Geen sprake van. Masters is een Canadees en net als landgenoot meer…

De in Zwitserland neergestreken Amerikaanse Beth Wimmer heeft een schitterende plaat afgeleverd met Ghosts & Men (eigen beheer) waarop haar knappe composities een geweldige meerwaarde krijgen door het uitmuntende spel van de Italiaanse multi-instrumentalist Damiano Della Torre. Wimmer serveert haar liedjes met sloten vol soul. Een prachtige stem heeft ze. Op Sweet Tragedy doet ze vooral denken aan een sexy Carly Simon in topvorm. Bring You Back is al even fraai, maar dan iets meer als Rory Block. Beth Wimmer verdient meer…

Midnight Sky (Amberstar Records) van Marty Rivers is een album om je behoorlijk over te verbazen. Eerste gedachte: dit zal wel een Texaan zijn met wat Mexicaanse roots. Best bijzonder dat dit in Nashville gemaakt is, want blijkbaar kunnen ze daar dus toch nog steeds van die lekkere authentieke country produceren. Gewoon een band met alles erop en eraan: gitaren, fiddle, mandoline, steelgitaar, dobro, accordeon, piano, orgel, bas en drums. Geen strijkers. En hoera, ook geen country in de vermomming van laffe pop. Nou ja, het nummer meer…

De Canadees Peter Katz is gezegend met een hese stem en je bent dan ook geneigd om hem te geloven als hij zingt: One day I will win your heart / One day I will win your heart / One day I will win your heart. Daar valt een lieve vrouw vast voor. En in het volgende liedje blijkt dat te kloppen: Had my dreams, all come true / Had my life, it was you. Dat nummer zal dan wel voor zijn vrouw geschreven zijn, want Still Mind Still (Dying Giraffe Recordings/Munich) werd aan haar opgedragen. Voor de niet direct betrokkenen meer…

De hoesfoto op de achterkant van vier in jeans en zwarte shirts gestoken jongemannen zegt meer over ‘Til I Am Dust (Hot Tramp Records) dan de coverfoto, die in dit geval dus helemaal niets zegt. Want Mick Rhodes is geen slappe met het hoofd in de wolken lopende singer-songwriter. Nee, met zijn band slaat hij liever stevig aan het rocken. Hoewel, de flauwe binnenkomer Back To The 909 past wel bij de hoes. Net zoals Harder Now, ondanks de songtitel een slap werkje. Het tweede nummer op het album is It’s Too Late en dat is een meer…

De rootsrock van het Australische Rattlehand gaat net zo makkelijk langs de bluesroute als via countrypaden. Songschrijver Josh Shelton (zang, gitaar) valt door het gemak waarin hij deze twee stromen volgt nergens in herhaling. De rootsrock op Rattlehand (Plus One Records) is niet vernieuwend, maar altijd welkom. Zes kerels die lekker losjes steeds in de juiste cadans geraken. The Ballad Of Frederick Ward heeft een over alles heen scheurende mondharmonica en een hobbelend countryritme. Het mondharmonicaspel meer…