Een betere wereld, daar gingen de liedjes van de Engelse singer-songwriter Bill Fay begin jaren zeventig over. Na twee elpees vol maatschappijkritiek gegoten in rijk georkestreerde folkrock was het gedaan met zijn muzikale loopbaan. Ruim veertig jaar later verschijnt Life Is People (Dead Oceans/Konkurrent). Fay blijkt al die tijd door te zijn gegaan met componeren. Dankzij fans als Nick Cave en Wilco’s Jeff Tweedy gaat hij nu in de herkansing. Van Wilco covert hij op grootse wijze Jesus Etc. en de tekst daarvan over sad sad songs en bitter melodies is meer…

Met akoestische versies van Heroes (David Bowie) en Paint It Black (Rolling Stones) staan er in ieder geval twee aandachttrekkers op Find The One (Prima Records) van The Coal Porters. Best aardig, maar zouden we van Sid Griffin niet liever een cover van een of ander obscuur countryrockliedje horen? Trouwens, zouden we sowieso van de man die in de jaren tachtig met The Long Ryders countryrock nieuw leven inblies niet gewoon muziek in die stijl willen horen? In plaats van meer…

Het onbetwiste hoogtepunt van deze plaat is de openingstrack La Llorona, een instrumental die het woestijnzand langs de plinten jaagt. Tim ‘Too Slim’ Langford speelt hier met zoveel impact dat je hem bijna naast de betreurde Rainer Ptacek zou plaatsen. Wat daarna volgt op Broken Halo (Underworld Records) kan dan eigenlijk alleen maar tegenvallen. Maar doet dat dus niet. Dit is namelijk een hele sterke plaat van de man die het hier fikst zonder zijn Tailgaters. Hij is te horen op akoestische gitaar, dobro, tenor ukelele, mondharmonica en elektrische basgitaar en meer…

De naam Butch Vig staat voor altijd geschreven in de annalen van de rockgeschiedenis als producer van Nirvana´s Nevermind. De grunge van dat album was beeldbepalend voor de jaren negentig. Ook op belangrijke platen van Smashing Pumpkins, Sonic Youth en andere bands draaide Vig aan de knoppen. Bovendien bestuurt hij vanachter zijn drumstel ook nog eens zijn eigen succesvolle band Garbage. Op The Emperors Of Wyoming (Proper/Rough Trade), het titelloze debuut van een vriendenclub, is zijn rol minder beeldbepalend. Zo deelde meer…

Op I Hear The Wind In The Wires (Black Hen Music/Continental Record Services/Munich) van de Amerikaanse Canadees Jim Byrnes staan dertien countrycovers. De zanger wordt zoals we inmiddels gewend zijn bijgestaan door gitarist en producer Steve Dawson. Samen met de andere begeleiders brengt Byrnes je terug naar de tijden van Hank Snow, Hank Williams, Harlan Howard en al die anderen. Met zijn geweldige stem trekt Byrnes alles naar zich toe in versies die getuigen van een diep respect voor de originelen. Wat een meer…

Californische countryrock van het introspectieve soort, dat is hetgeen Topanga Ranch Motel (eigen beheer) van Skyline Drive te bieden heeft. Liedjesschrijver Derek Thomas, die eerder in de psychedelische rockband 60 Watt Kid actief was, werkte zijn nummers uit met multi-instrumentalist Erik Kristiansen, die zich helemaal focuste op de steelgitaar. In het kleine in een canyon gelegen onderkomen van Thomas werden ook andere musici uitgenodigd. Het merendeel van het materiaal bevat echo’s van mensen als meer…

Dit is echt zo’n plaat waarvan ik weet dat hij door het Nederlandse en Belgische americana-publiek omarmd zou worden indien men van het bestaan ervan zou weten. Welnu, bij deze dan. Overigens zijn wij hier aan de Noordzee niet de enigen die nauwelijks van Kate Mann’s Rattlesnake On The Road gehoord hebben. De plaat is bij mijn weten nergens besproken. Naar het waarom kunnen we slechts gissen. Het kan in elk geval niet aan de kwaliteit hebben gelegen want die is op deze schijf van de singer-songwriter uit New Mexico weer meer…

De verrassing van Inspiration (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) zit hem vooral in de verschijningsvorm. Dit is namelijk een dikke dubbelaar. Naast de elf nieuwe nummers op cd 1 is er een heel bijzondere bonus met nog eens elf nummers van vorige albums. Een uitstekend initiatief van het Duitse label Blue Rose, want Shurman is in Europa nog vrijwel onbekend. Aaron Beavers is de spil van de band. Vier jaar geleden verhuisde hij van Los Angeles naar Austin. Erg veel heeft dat niet veranderd aan de sound. Shurman, zo kan worden opgemaakt uit meer…

Een optreden van Malcolm Holcombe is als een woeste rivier. Je verwacht dat de Amerikaan elk moment kopje onder zal gaan in een maalstroom aan emoties. Constant wippend op een stoel gedraagt hij zich als een gestoorde zwerver. Maar wel een die briljante liedjes schrijft. Op de hoes van Down The River (eigen beheer/Rough Trade) houdt hij het hoofd net boven water, maar zo te zien is hij nu toch echt reddeloos verloren. Dat blijkt heel erg mee te vallen. Op zijn nieuwste album wordt Holcombe bijgestaan door de eredivisie van de americana. Wat te meer…

In de uit Houston, Texas, afkomstige band Grandfather Child treffen we Robert Ellis aan. Die maakte vorig jaar diepe indruk met Photographs, een album vol intelligente countryfolk en trage countryrock. Op Grandfather Child (New West/Rough Trade), het titelloze tweede album van deze formatie, tapt hij uit een heel ander vaatje. Daarbij moet wel worden aangetekend dat Ellis in deze band een ondergeschikte rol als bassist heeft. Zanger en steelgitarist Lucas Graham zwaait de scepter. Hij meer…

Tot in de puntjes verzorgd en toch vol soul, dat is maar weinigen gegeven. De betreurde Walter Hyatt had die kwaliteit. Tony Denikos is ook zo iemand. Want wat een werkelijk schitterende plaat is zijn Under The Church (eigen beheer). Zeer, zeer aanbevolen voor de fans van Walter Hyatt en diens grootste fan Lyle Lovett. De uit de Amerikaanse staat Maryland afkomstige Tony Denikos presenteert op zijn vierde schijf tien uitmuntende nummers die je zou kunnen scharen onder countrysoul. Maar in zekere zin zou je hem daarmee tekort doen. Want de fijnzinnige meer…

Het eerste nummer op Brian Webb & The Sum Of Our Histories (Lucky Dice) begint met een droge klap waarna een spannend basloopje volgt. Vervolgens wordt het opgesierd met gemene gitaarlickjes,  voordat Webb begint te zingen. Met dit Down Home wordt gelijk de toon voor de rest van de cd gezet. En die is prima. De singer-songwriter uit Boston komt op dit album véél rauwer voor de dag dan op Strange Way To Grieve uit 2010. Webb is de laatste jaren ernstig ziek geweest en heeft niet veel kunnen optreden Wel stak hij veel tijd in meer…

Deze week zijn Matt Harlan & the Sentimentals in Nederland. Vorig jaar was de Texaan ook in Europa (maar niet in Nederland) en met zijn Deense band werkte hij na afloop van die reeks optredens aan zijn tweede album Bow And Be Simple (Berkalin Records/Sonic Rendezvous). Acht van de negen nummers werden in een nacht opgenomen in Kopenhagen, waar een jaar eerder al de laatste song van het album was vastgelegd. De uit Houston afkomstige Harlan past in de traditie van intelligente songschrijvers uit meer…

De uitstekende website Turnstyled Junkpiled interviewde onlangs Grant Langston naar aanleiding van zijn nieuwe album Working Until I Die (eigen beheer) en vroeg hem wie de koning van de honky tonks is. Lees zelf maar met welke naam hij op de proppen kwam. Langston legt uit dat het in honky tonk in ieder geval niet gaat om grote tourbussen, dure hotelkamers en smakelijke stukjes kaas… Met het over elkaar heen buitelende I Fall For It Every Time maakt Langston wel enigszins duidelijk wat hij bedoelt. She Don’t Have A Clue is meer…

Jordan Minor heeft voor zover ik heb kunnen nagaan nog geen noemenswaardige aandacht gehad in Nederland of België. Zelfs met al die sites die zich richten op americana lukt het niet om alle interessante albums onder de aandacht te brengen. Soms ligt dat aan de artiest zelf, omdat die geen energie steekt in de promotie van de eigen waar. Jordan Minor stuurde na herhaald verzoek dan eindelijk toch zijn cd The Cottonwood Tree (Wheel Gun Records) op. Gelukkig maar, want wat een prachtig ding is dat. De Texaan heeft weinig te melden op zijn website. Op zijn meer…

Wat Willy Vlautin en BJ Barham zijn voor respectievelijk Richmond Fontaine en American Aquarium, dat is Nick Beaudoing voor The Doc Marshalls. Het zijn vaardige songschrijvers die verhalen over mislukte liefdes en lieden die in het leven laveren van tegenslag naar teleurstelling. Tsja, echt vrolijke muziek is altcountry nou eenmaal niet. Look Out, Compadre (eigen beheer) is een erg goede cd van een band uit Brooklyn. Op de eerste twee platen deden de mannen uit New York nog alsof ze woonden op de grens van Louisiana en Texas. Die meer…

Met Burn.Flicker.Die. (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) onderstreept American Aquarium de verworven status als een van de beste altcountrybands van dit moment. BJ Barham schrijft rake portretten van de randen van de Amerikaanse maatschappij: Where American girls drink Mexican beers and city boys sing small town hymns. Blijkbaar was het nummer St. Mary’s oorspronkelijk bedoeld voor de formidabele voorganger Small Town Hymns. Dat album vol dolende zielen en gevaarlijke vrouwen klonk totaal anders dan meer…

Met de soloplaat Ukred van voorman Kalen Nash was al duidelijk dat Ponderosa een andere weg zou inslaan. Bracht het debuut Moonlight Revival nog bluesy southern rock, Pool Party (New West Records/Rough Trade) kan worden omschreven als psychedelische rock. Wie denkt dat Nash alleen verantwoordelijk was voor die stijlverandering heeft het toch mis. Voor het debuut was Nash nog aan komen zetten met een collectie songs, nu ontstonden de composities pas echt tijdens het samen experimenteren in de studio. Producer Dave meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Buford Pope? Zodra de Zweed zijn mond opent op Matching Numbers (Unchained Records), is het duidelijk. Want die hese stem, dat is helemaal Rod Stewart. Het eerste nummer meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastproducties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Robert Hill? Deze pas twintigjarige Zweed loopt weg met Woody Guthrie. What Are We Waiting For (eigen beheer) laat daarnaast ook de invloed van mensen als Lightnin’ Hopkins en meer…

Zijn nieuwste album moest echt een werkstuk worden van de hele band, vandaar dat voor Salvation In The Ground (Palaver Records) werd gekozen voor de naam Allen Thompson Band. De vanuit Nashville opererende Thompson bracht zijn vorige cd’s uit zonder die toevoeging. Inmiddels is hij zich heel bewust van de meerwaarde van de mensen die hem omringen. Van de zes personen in de band zingen er liefst vijf. De muziek is duidelijk geworteld in de vroege jaren zeventig. Dirt To Tracks en First Apology, de eerste twee songs, zijn schatplichtig meer…

Audra Mae is een achternichtje van Judy Garland. Ze schreef mee aan het enige originele nummer op een plaat van, godbetert, Britain’s got talent-winnares Susan Boyle. Zo, even wat faits divers over deze dame uit, oorspronkelijk, Oklahoma, maar thans wonend in Los Angeles. Nam al een al paar platen op maar is met haar band/vriendengroep The Almighty Sound klaar voor het grote werk. Hallelujah! Het titelloze debuut (Side One Dummy Records/Suburban) van deze groep klapt er werkelijk in. The Almighty Sound is meer…

Harpeth Rising is een klassiek geschoold akoestisch kwartet (fiddle, banjo, cello en percussie) en doet in die zin denken aan een gezelschap als Crooked Still. De muziek op The End Of The World klinkt echter veel aardser. Dat ligt in de eerste plaats aan de stem van Jordana Greenberg, die zeker mooi, maar veel minder engelachtig is dan die van Aoife O’Donovan. En als de zang wordt overgelaten aan Jordana´s vader, David Greenberg, lijken we eerder in een stoffig kroegje beland te zijn. Wel eentje met uitzicht op meer…

De voormalige deejay Jeremy Halliburton levert met Good Vinyl (eigen beheer) zijn tweede album af. Afgaande op de cd’s van de Texaan moet het er tijdens dat radioprogramma uitermate relaxed aan toe zijn gegaan. Niet te serieus, dat is immers nergens voor nodig. Zo is The Catfish Song een liedje over vissen op een goedkoop aandoende beat en een orgeltje. She’s Drinkin’& Drivin’ is vreemdsoortige jazz met roffelende drums. Denk aan Colorblind James Experience of iets van Todd Snider. Al te serieus moeten we deze Halliburton meer…

Wonderbaarlijk eigenlijk dat Walt Wilkins het tien jaar heeft volgehouden in Nashville. De man met baard en bandana voelde zich er vast nooit echt thuis. Niet althans zoals in Texas Hill Country, waar zonder pretenties gemusiceerd wordt. Of het nu gaat om soul, blues, tejano, verhalende folk of cowboyliedjes. Plenty (Ride Records) biedt het volop. Op zijn vorige album Vigil benaderde Wilkins de uitzonderlijke klasse van Sam Baker, die hij als producer had bijgestaan op diens eerste twee platen. Ook Plenty is mijlenver verwijderd van meer…

De titel 1000 Pound Machine (Large River Music) slaat op de piano waar Kate Campbell achter heeft plaats genomen voor deze imponerende collectie nummers. Geen vrolijke pianoriedeltjes op deze plaat. De artieste uit Nashville graaft diep in het wezen van de zuidelijke staten van Amerika middels liedjes als Alabama Department Of Corrections Meditation Blues en Montgomery To Alabama. Ondanks alle armoe, oorlog en racisme heeft Campbell de moed niet verloren. Omdat er uiteindelijk in elk hart liefde is. Zelfs de mannen die de rest van hun bestaan meer…

Vanessa Peters is een Amerikaanse singer-songwriters die haar tijd verdeelde tussen haar thuisstaat Texas en Italië. In Castiglione Fiorentino had ze een band, Icecream on Mondays, waarmee ze ook veelvuldig in de noordelijke delen van Europa te zien was. In 2009 kwam het echter tot een breuk tussen Peters en de band, waarna ze terugkeerde naar de Verenigde Staten. The Burn The Truth The Lies nam ze in Austin op met de vertrouwde hulp van producer Rip Rowan, maar de instrumenten werden deze keer bespeeld door een aantal musici meer…

Niets is echt nadrukkelijk aan Drew Landry. Misschien is de man uit Louisiana wel zo vergroeid met zijn roots, dat het niet eens meer opvalt. Want als die wortels zo diep zitten, hoef je niet te pretenderen. Zonder enige vorm van overdrijving sleept Sharecropper’s Whine (Blue Rose/Sonic Rendezvous) zich voort. Liefst 75 minuten lang. Organisch als The Band op het titelnummer. Die zinstrofe ‘sleept zich voort’ zal misschien een beetje afschrikken, maar wie zich overgeeft aan het tempo van Landry zal daar geen spijt van hebben. De Amerikaan spant meer…