Taneytown is een Nederlandse band, gespecialiseerd in heartland rock. Een mooie omschrijving van die muziekstijl wordt gegeven op Wikipedia: “straightforward rock and roll, sometimes with elements of Americana and country”. Dat laatste is, door de bijdrage van Dave Hadley op steelgitaar, zeker het geval op Ashes To The Wind, het vierde studio-album van de band. Allereerst valt het de vormgeving van het klaphoesje op. Prachtige artwork van de Amerikaanse kunstenaar Gary Schirmer. Maar ook de muziek mag er meer…

Jason Heath heeft een ietwat scherpe en nogal dunne stem waarmee hij beelden schetst van Amerika die we al zo vaak hebben gehoord. Stoffige wegen en stormen die op komst zijn. Zou ik zomaar heel enthousiast van kunnen worden. Helaas wil dat maar niet lukken, zelfs niet als This Blind Heart meeslepend elektrisch gitaargeweld bevat. Packed For Exile (Still Small Recordings) van Jason Heath and the Greedy Souls is een wandeling naar die stenen poort van het hoesje waar de stars and stripes fier staat te meer…

Het tweede nummer van Thanks Anyway (eigen beheer) van het collectief Woodpecker draagt de titel Old Photos Of Coney Island In The Queens Museum V. Coney Island This Afternoon. Is het dan nog nodig om uit te leggen dat het hier gaat om indiefolk die verwantschap toont met het werk van Sufjan Stevens? Het album van het collectief uit Brooklyn begint met een blije banjo en violen die je langs een countryroad lijken te sturen. Niet helemaal juist, dat gevoel, want het nummer heet Every Boy In New York. Met wat samenzang meer…

Jason Plumb trok door Canada (en over de wereld) als voorprogramma van Barenaked Ladies en Blue Rodeo. Op All Is More Than Both (SoccerMom Records) zijn die invloeden wel merkbaar. Maar echt catchy of rootsy wil het niet worden. Daarvoor zijn Jason Plumb and the Willing veel te radiovriendelijk. En van gladjes houden we niet zo. Zelfs niet als de koortjes het luchtruim kiezen. Eagles? Ach, die hebben we al lang laten vliegen want die volgen als ze al eens in de lucht zijn een totaal oninteressante koers. En dan te bedenken dat de liedjes meer…

Da’s nog eens makkelijk. Eric Dahl heeft de twaalf nummers op zijn cd Live By Your Word (Yew Lane Music) zelf allemaal al ondergebracht binnen een genre. Van country gaat het via tejano, blues, folk, soul, countryblues, folkrock, western swing, songwriter soul, countryfolk, altcountry naar rhythm & blues. Het aardige is dat Dahl binnen al die genres vooral zijn eigen stijl vindt. De in Athens, Georgia, neergestreken singer-songwriter is in de eerste plaats een verhalenverteller. Dat wordt heel erg duidelijk op Sometimes The Trains Don’t meer…

Grapje van Howe Gelb. Hij heeft zijn band Giant Sand uitgebreid en nu is het dus Giant Giant Sand. Tucson (Fire/Konkurrent) is dan ook niet zomaar de zoveelste plaat van de man uit de Amerikaanse staat Arizona. Het is een countryrockopera verdeeld over 17 nummers met een speelduur van 70 minuten. De band die de laatste jaren vooral uit Deense musici bestaat, is voor de gelegenheid versterkt met oude bekenden en nieuwe gezichten. Als altijd draait het om de stekelige composities van Gelb waar hij op onnavolgbare wijze bijna croonend stof en zand meer…

Live schijnt  The Corduroy Road bluegrass aan de man te brengen met de overgave van een punkband. Daar is op het album Two Step Silhouette (eigen beheer) slechts enkele malen iets van waar te nemen. De instrumentale traditional Elzic’s Farewell leent zich goed voor die energieke aanpak. De band uit Athens, Georgia, doet dan iets wat we wel vaker horen. Van The Hackensaw Boys bijvoorbeeld. Of van het minder bekende Rose’s Pawn Shop. The Corduroy Road heeft ook een meer melodieuze kant. Zo is Living With Me een liedje dat meer meer…

“The Americana Lovebirds will influence their own successors someday and are the new Americana artists to watch”, zo ronkt het begeleidende promoblaadje. Ik mag toch hopen van niet. The Americana Lovebirds is een man/vrouw-duo dat humor probeert te verwerken in hun akoestische liedjes. Wat mij betreft een jammerlijke mislukking die herinneringen oproept aan Nederlandse kleinkunst van 50 jaar geleden. Toen misschien leuk, maar nu tenenkrommend. Amy Celeste Young Beard heeft nog wel een aardige meer…

Jesse Dayton noemt zichzelf een country soul brother. Wat mij betreft mag WD Rattleskin zich ook zo voorstellen. De zanger/gitarist van The Devil Shakes trekt soepeltjes de melodie naar zich toe op het album At The Request Of The Rodeo Queen (eigen beheer). Want oh, wat zingt hij lekker losjes. De goed ingespeelde band draagt hem. De countrytwang van gitarist Joey Midnight wordt meesterlijk ondersteund door Andy Bergman (bas) en Randy Couvilon (drums). Naast de countrysoul horen we in de lange gitaarpartij van Going Down vooral meer…

Bij Brandi Carlile moest ik eerst even denken aan de Go-Go’s, maar dat was toch een andere Carlisle (Belinda). Deze Brandi werd geboren in 1981 (het jaar dat The Go-Go’s hun debuut uitbrachten, maar dat terzijde). Bear Creek, genoemd naar de naam van de studio nabij Seattle waar de plaat is opgenomen, is al haar vijfde cd. En wat voor eentje! Als je van onweerstaanbare folkpop met een countrysoulrandje (de genre’s mogen ook omgedraaid of in willekeurige volgorde gezet worden) houdt, dan is dit een niet te missen album. Neem nu That Wasn’t Me, een meer…

Van countryrocker Rodney Crowell verscheen vorig jaar het boek Chinaberry Sidewalks. Daarin beschrijft hij het milieu waarin hij opgroeide. In de ouderlijke woning in het zuidoosten van Texas zaten kogelgaten in de muren. Zijn vader was nogal eens dronken namelijk… De auteur Mary Karr stimuleerde de singer-songwriter bij het schrijven. Ze herkende veel in zijn verhalen, want ze had al net zo’n gewelddadige rotjeugd gehad. Bovendien groeide zij op in dezelfde streek. Crowell had Karr enkele hoofdstukken van de ruwe versie laten lezen en daarbij meer…

Altcountry is een ruim begrip geworden. In de begindagen van Uncle Tupelo was dat nog niet zo. Het ging toen echt nog voornamelijk om jongelui die banjo’s en steelgitaren tevoorschijn haalden in donkere rockkelders. Apprentice To Ghosts (Blue Rose/Sonic Rendezvous) van Wrinkle Neck Mules klinkt alsof de jaren negentig net zijn begonnen. De vijf mannen uit Richmond, Virginia, brengen gruizige rock en ze zingen allemaal alsof ze de baard in de keel hebben. Wie er zingt is nooit duidelijk. Soms zou je zweren dat het Jay Farrar (Uncle Tupelo/Son Volt) is. Stone meer…

Heimwee naar Nick Drake of Jeff Buckley? Dan is het goed om kennis te maken met Scott Matthews. Zijn derde studioplaat What The Night Delivers… (San Remo/Sonic Rendezvous) is van een betoverende schoonheid. Luisteren betekent pure vervoering. De Britse troubadour neemt je met hoge uithalen mee op een vogelvlucht door het donker die eeuwig zou mogen duren. De arrangementen zijn weldadig, zelfs als ze klein gehouden zijn. Grote gebaren zijn Matthews (zang, gitaren, bas, sitar, theremin, piano) meer…

Het maakt niet uit welke wegen Burton Jespersen inslaat, ik rij graag met hem mee over Any Road (Dog Soldier Press). Zijn eerste soloplaat droeg de titel The Ride, dus je mag verwachten dat de man uit Taos, New Mexico, een beetje sturen kan. De reis gaat in een bestelbus van flink formaat, want Jespersen heeft nogal wat inzittenden. Don Richmond stippelt mede de route uit. Diens inspanningen op de elektrische gitaar, akoestische exemplaren, een bottleneck slide, een tremelo, een Weissenborn, meer…

Tsja, wat moet je van de tekst van het titelnummer The Fence (Berkalin Records) denken? I build a bit of me every time I build a fence, zingt Brian Kalinec. Als je werkelijk zoveel voldoening haalt uit normale dagelijkse beslommeringen, dan moet je wel een erg gelukkig mens zijn. Da’s mooi, maar is die tevredenheid brandstof voor onvergetelijke muziek? Mwah, niet echt. Daarvoor zitten er te weinig splinters aan de paaltjes die Kalinec in de grond slaat. Blijkbaar heeft de singer-songwriter uit Houston, Texas, zijn handen nooit opengehaald aan meer…

Na een verblijf van zes jaar in Mississippi keert Johnny Bertram terug naar het noordwesten van de Verenigde Staten waar hij oorspronkelijk vandaan komt. Het in Jackson opgenomen Neon City (Esperanza Plantation) markeert het afscheid. Johnny Bertram and the Golden Bicycles verstrengelen op het album zuidelijke pop en noordelijke indierock. Ze maken duidelijk dat die stijlen helemaal niet zo ver uit elkaar liggen. Dat wisten we al eerder. Denk bijvoorbeeld aan de invloed meer…

De bekoringen van Goodbye Cinderella (Rootsy.Nu/Sonic Rendezvous) van Joe Nolan beginnen al bij de cover. De zwart-witfoto van de singer-songwriter in een oude auto is een beeld dat past in de traditie van fotograaf Robert Frank. Het had zo in diens klassieke boek The Americans kunnen staan. Voor veel muziekliefhebbers niet zo belangrijk, die verpakking, maar wel voor mensen die nog lekker ouderwets van plaatjes houden. Zeker als het een album betreft dat je meer dan eens uit de kast zult halen. En daar is alle reden voor in dit geval. De pas 22-jarige meer…

Hoe zou Moondance van Van Morrison hebben geklonken als Joe Cocker achter de microfoon had gestaan? Absurde vraag natuurlijk, maar op When Hellhounds Meet Angels And Other Sordid Love Stories (PHQ Records) staat een nummer dat deze vraag oproept. The Devil Sneaks In heet het. Een prachtige song met een Hammond B3. Heel veel nummers op deze plaat van Ron LaSalle zijn bijzonder fraai. Hij heeft een stem als een vergruizer, deze singer-songwriter uit Nashville. Zijn liedjes brengt hij met soul en twang en een beetje blues. Terwijl meer…

Liedjes met twee huilende steelgitaren, dat hoor je niet zo dikwijls. The Wolf Man van Luke Bell is dan ook een bijzonder nummer. Het is te vinden op Luke Bell (eigen beheer), het titelloze debuut van deze jonge singer-songwriter uit Austin, Texas. Steelgitaristen Ricky Ray Jackson en Kim Deschamps zorgen voor een hele speciale sfeer op The Wolf Man. En dat is niet het enige bijzondere moment op dit uitstekende album. Zo heeft Of Plains de opbeurende toon die Damon Bramblett twaalf jaar geleden bracht. Laten we hopen dat deze meer…

Piano en accordeon speelt Richie Lawrence op Water (Big Book Records). En in tegenstelling tot zijn debuut Melancholy Waltz zingt hij er deze keer ook bij. Lawrence komt uit de nabijheid van de band I See Hawks In LA voor wie hij ook wel eens achter de toetsen plaatsneemt. Water valt vanaf het eerste nummer Call Me Back op door het ingehouden en gecontroleerde spel dat toch heel losjes tot stand is gekomen met Scott Prawalsky (bas) en Bart van der Zeeuw (drums). Onbegrijpelijk dat hij op zijn solodebuut zijn mond hield, want meer…

Lekker losjes en een beetje slordig, zo horen we het toch het liefst. Een zanger die een beetje onvast zijn troepen aanvoert. Een twangende gitaar hier en wat klassieke rockriffjes daar. Geen mooie maniertjes, maar ingesleten gewoonten. Omdat het goed is zoals het gaat. Een hobbelend ritme gebracht met passie. Dat is wat Sleepin’ Single Drinkin’ Doubles (Brownsville Halsey Records) te bieden heeft. Mooie titel trouwens. Uitvoerenden: Bryan McCoy & The East River Riders. Ronddraaiende gitaren laten de rivier tegen de boorden meer…

Uiterst bescheiden stelt Patrick Brooks zich op aan het begin van zijn loopbaan als singer-songwriter. Op zijn website schrijft hij dat hij hoopt met zijn liedjes het vak van troubadours als Townes Van Zandt, Guy Clark, Slaid Cleaves, Mary Gauthier, Woody Guthrie, Peter Case en al die anderen recht te doen. Vanwaar die bescheidenheid? Zijn debuut Rust And Weeds (eigen beheer) is namelijk geweldig. Negen prachtige eigen liedjes staan er op en meer dan fraaie uitvoeringen van She Ain’t Going Nowhere (Guy Clark) en I’ll Be Here In The Morning (Townes meer…

Chris Smither is een vakman met een duidelijk te herkennen eigen stijl. Ook zijn veertiende album Hundred Dollar Valentine (Signature Sounds/Munich) staat vol knappe liedjes waarin altijd een voorwaartse beweging zit. Het maakt bij Smither niet zoveel uit of hij solo zijn ding doet of met begeleiding, zijn gitaarspel is de bepalende factor. Altijd klinkt zijn folk en blues als, eh, Chris Smither. Niet een kwestie van gemakzucht of gebrek aan vernieuwingsdrang, nee, niets anders dan het bewijs dat hier een meer…

Stands for deciBels – de beginselverklaring van The dB’s en tegelijk de titel van de debuutplaat uit 1981. Tussen North Carolina en New York, en verbonden met de Big Star-leden Alex Chilton en Chris Bell, creëren Chris Stamey en Peter Holsapple een niche waarin de Amerikaanse gitaarpop van de jaren tachtig geboren wordt. Met die decibellen valt het overigens wel mee: The dB’s laten zich gelden als powerpoppers met een hang naar hoekige, dwarse ritmes. Vier langspelers – de laatste is van 1987 – houden de vier het met elkaar uit, om 25 jaar later doodleuk meer…

Samen met zijn buurman Don Sanders gooit Kraig Jordan de platenkost om zodat ze de perfecte soundtrack voor een geslaagde barbecue in de achtertuin kunnen samenstellen. Een buurtfeestje is pas een succes als al die uiteenlopende persoonlijkheden nader kennis met elkaar maken, weten beide songschrijvers uit Providence, Rhode Island. Daarom is de dubbel-cd Warm Days Long Shadows (eigen beheer) van The Masons een prettige verzameling liedjes met van alles en nog wat. En nee, ze spelen geen meer…

De Amerikaanse Rachel Harrington lijkt een complete gedaanteverwisseling te hebben ondergaan voor haar nieuwste cd. Rachel Harrington & The Knock Outs (Continental Song City/Munich) heet het ding. En dat is echt andere koek dan hetgeen ze te bieden had op haar eerste drie albums. Over haar vorige, Celilo Falls, schreven we dat ze gewoon verder was gegaan waar ze met City Of Refuge was gestopt; mooi gezongen, traditioneel klinkende liedjes, spaarzaam begeleid. Een tikkeltje teleurstellend noemden we dat, omdat ze met meer…

De succesvolle producer John Porter (The Smiths, B.B. King, Ryan Adams) werd ingehuurd voor het debuut van The Dunwells, een groep waar nogal wat van verwacht wordt. Blind Sighted Faith (Playing In Traffic Records/Sonic Rendezvous) klinkt uiterst professioneel; het is gelukt om alle troeven in te zetten. The Dunwells bestaat uit de broers Joseph en David Dunwell en de neven Rob Clayton en Jonny Lamb alsmede jeugdvriend Dave Hanson. Een van die troeven van de band uit Leeds is de samenzang. Mumford & Sons en meer…

Nadat ik Sixteen Horsepower een paar keer live had gezien, was ik wel een beetje klaar met de band rond David Eugene Edwards. Zelfs het schitterende Sackcloth ‘n’ Ashes had wat aan kracht verloren door een lichte ergernis over het podiumgedrag. Was die overgave echt of gespeeld? Soms is het beter om een band niet al te vaak live aan het werk te zien. Live At Roepaen (Glitterhouse/Munich) heeft een ommekeer bij me teweeg gebracht. Want wat is dit een schitterende weergave van een concert dat Wovenhand op 14 december meer…

Wie is Lera Lynn? Het in een fraai ouderwets kartonnen klaphoesje gestoken Have You Met Lera Lynn? (Floating World/Bertus) geeft een niet geheel eenduidig antwoord. De countryzangeres uit Athens, Georgia, begint met Whiskey, waarin ze haar emoties tracht te beheersen in een liedje over drankverslaving. Dat doet ze bijna net zo fraai als Patsy Cline. Op het ook al donkere Bobby Baby sijpelt iets door van de strijdvaardigheid die countryzangeressen in de sixties zo bijzonder maakte. Lynn houdt van die authentieke meer…