John Engelmann leerde niet alleen hoe hij een song moet schrijven tijdens de cursussen die hij volgde aan de Old Town School Of Folk Music, hij ontmoette er ook mensen als Ralph Covert (Bad Examples) en Steve Dawson (Dolly Varden) die hem verder hielpen als singer-songwriter. Covert produceerde in 2003 het debuut A Beautiful Mess. Op dit Someone Like Me (eigen beheer) is Dawson de producer. Als songschrijver valt Engelmann (zang, gitaren) niet zo veel meer te leren, zo blijkt op zijn tweede album. De artiest uit meer…

Jaren geleden zag ik in de Rodeo Bar in New York Two Dollar Pistols optreden. De zanger John Howie Jr. droeg zijn onafscheidelijke cowboyhoed en vertelde dat het soms best lastig is om dat vol te houden. In een stad als New York werden er op straat nogal eens opmerkingen over gemaakt. Gelukkig draagt Howie zijn hoed nog steeds. En ook verder is er na het uiteenvallen van Two Dollar Pistols niet veel veranderd. Leavin’ Yesterday (Hands Up! Records) van John Howie Jr. and the Rosewood Bluff staat vol met het soort honky tonk waarmee meer…

Satisfied is not the way I’ve been zong Joe Ely in 1977 op zijn titelloze debuut. Het nummer Tennessee Is Not The State I’m In kon gerust worden opgevat als een oorlogsverklaring aan Nashville, waar studiomusici country aan de lopende band produceerden. Ely liet dat niet gebeuren, hij wilde louter opnemen met zijn eigen band. Met dampende optredens en schitterende albums heeft de Texaan sindsdien naam gemaakt als de grondlegger van de alternatieve country. Satisfied At Last (Rack’ Em/Munich) heet zijn nieuwste en meer…

Op zijn vorige albums was sprake van Californische honky tonk. Op Poor Man’s Poem (eigen beheer) tapt David Serby uit een ander vaatje. De tranen-in -bierglas-muziek heeft plaats gemaakt voor gewichtiger zaken. Serby zingt als een moderne Woody Guthrie over het leed van de gewone man. Over een indiaan die nogal tragisch zijn eigen leven als een toneelspel opvoert in Wild West Show. Het gaat over Evil Men en soms gaat het over mannen die het recht in eigen handen nemen: I Just Stole Back What Was Mine. Het meer…

Nick 13 draait rondjes op hobbelpaarden. Daar val je maar niet zomaar vanaf. De verzorgde honky tonk op het titelloze Nick 13 (Sugar Hill) kwam tot stand met producers Greg Leisz en James Intveld, terwijl Jim Scott de uiteindelijke mix tot stand bracht. Het toptrio laat deze Nick 13, tevens actief in de psychobillyband Tiger Army, nergens struikelen. De liedjes van de soms lichtelijk als Chris Isaak zingende Nick 13 hebben niet veel meer nodig dan een heldere productie. Dit is klassieke Californische country golvend meer…

Hoewel nog jong, Robert Ellis klinkt beslist ouderwets op zijn debuutplaat. Hij herinnert namelijk sterk aan de troubadours van de jaren zeventig in het algemeen en de Westcoast-popmuziek in het bijzonder. De muziek op Photographs (New West/Sonic Rendezvous) is gelijk de sfeervolle, sepia getinte hoes doortrokken van een hang naar een tijd die er niet meer is. De overzichtelijke, maar fijngevoelige liedjes doen aldus denken aan James Taylor, Don McLean en Jim Croce. Maar de sfeer, een en al radiante warmte, is ook meer…

Nee, Cody Canada komt niet uit Canada. Canada komt uit het ogenschijnlijk muzikaal niet zo dicht bezaaide Oklahoma. Je denkt dan het eerst aan J.J. Cale en Leon Russell. Maar er is meer; zo is er een Red Dirt Scene waarvan ook deze Cody Canada deel uit maakt – al verhuisde hij overigens wel naar buurstaat Texas. Hoe het ook zij, Canada en zijn band The Departed produceren op hun debuut This Is Indian Land (Blue Rose/Sonic Rendezvous) aantrekkelijke rootsrock die qua sound in de swingende nummers herinnert aan meer…

Muziek stond niet op de eerste plaats voor Huke Green. Hij schreef gedichten en eigenlijk alleen omdat hij dat artistiek gezien te weinig uitdagend vond, besloot hij die teksten op muziek te zetten. Rustic Poet (eigen beheer) is het sublieme gevolg van die beslissing. De in de bayous van het oosten van Texas opgegroeide Green verhaalt over mislukte levens, zoals in het schitterende Devil’s Shout. You shouldn’t chase a dog in its own backyard, zingt Green met een grommende stem. Qua stem, maar ook qua thematiek zou het Wil Ridge meer…

Nee, nee, nee, met linedance heeft One For The Dance Halls (Stag Records/Sonic Rendezvous) van Jesse Dayton niets van doen. Daarvoor is deze muziek veel te levendig. En als de songs dan toch eens heel langzaam zijn, dan nog wil je niet groepsgewijs in rijen achterlijke stapjes maken, maar heerlijk schuifelen met je partner. Zo doen ze dat in Texas. Pretty Girls Make The World Go Round, aldus Jesse Dayton. Dit zou je willen beleven in een honky tonk in Austin, Texas, maar Jesse Dayton daar aan het werk zien zal niet voor een ieder meer…

Okee, deze recensie heeft een inleiding nodig. Mijn kennismaking met Joseph Parsons was namelijk geen gelukkige. Ik zag hem voor het eerst op Take Root een aantal jaren geleden. Een verschrikkelijk optreden, mede door toedoen van de gitarist Tom Gillam. Lawaaiig, uitgekauwde macho solo’s, overdreven gedoe. Dat wat ik later hoorde van het cd-werk van Parsons vond ik ook weinig overtuigend. Heel anders lag dat echter bij de vorig jaar verschenen cd van US Rails, een samenwerking tussen Parsons, Ben Arnold, Matt Muir en die vermaledijde meer…

Op de een of andere manier is het toch herkenbaar, die canadiana. Alsof ze daar ten noorden van Amerika vooral bedreven zijn in heel losjes de zaken stijlvol aan te kleden. Grant Davidson is er bijvoorbeeld erg goed in. Zijn tweede cd Dust And Violets (eigen beheer) is dan ook een waardige opvolger van het fraaie Tired Lambs For Ashes. De Canadees past wel tussen het rijtje landgenoten als Jerry Leger, Rodney DeCroo en Ron Sexsmith. Een vleugje melancholie wint het nooit helemaal van de toch opgeruimde indruk die Davidson meer…

Joe Fahey maakt al ruim twintig jaar muziek, maar buiten Minneapolis is dat tamelijk onopgemerkt gebleven. Bushnell’s Turtle (Rough Fish Records) is zijn tweede soloplaat, nadat hij eerder vooral actief was in de band Carp 13. De rootsrock van Fahey kan lekker puntig zijn, zo begint het album met Sunday Painter’s Sunday bijna als iets van Buzzcocks. Ook The Art Of Happiness Blues (Even The Dalai Lama Want To Kick Your Ass) gaat die kant op. Half Full heeft een sixtiessfeertje, maar dan toch vooral op de manier zoals garagerock meer…

John DeLore heeft een bijzonder naturelle stijl. Hij straalt een warmte uit waaraan het goed laven is. Type haardvuur met berenvel. De New Yorkse singer-songwriter voert een band aan die luistert naar de illustere naam The Reverend John DeLore. Little John The Conqueror (eigen beheer) is de opvolger van het sterke debuut uit 2009, en is ook gewoon weer sterk. Er schuilt, zoals reeds gememoreerd, een zekere onnadrukkelijkheid in stem en liedjes van de troubadour, wiens stem voor mijn gevoel zo’n beetje het midden houdt tussen Russ Tolman en meer…

De liedjes van Diana Jones mogen weliswaar wortels hebben in het verleden, de countryfolk op High Atmosphere (Proper/Rough Trade) valt toch vooral op door haar eigentijdse benadering. De live in de studio opgenomen nummers ademen de waarden van vroeger; de inspiratie haalt Jones uit het nu. Het titelnummer schreef ze na een overstroming van de Cumberland River in Nashville, waarbij haar op een heuveltop gelegen oude houten woning hoog genoeg lag om het droog te houden. Het vervulde Jones met een dankbaarheid meer…

Een man die zingt en danst in de regen, dat is het passende beeld dat Theo Sieben oproept in A Roadsong, het eerste liedje op Until Grass (Dying Giraffe Recordings/Munich). Want dat zou je wel willen doen bij deze muziek. De uit het zuiden van Nederland afkomstige Amsterdammer heeft tien jaar gewerkt aan dit album en het resultaat is er naar. Sieben is singer-songwriter, componist van filmmuziek en multi-instrumentalist in dienst van uiteenlopende artiesten als Paulusma en Raggende Manne. Maar ondertussen meer…

Als ze Brian Wright vragen wat voor muziek hij maakt, dan komt hij meestal aanzetten met ‘iets tussen Woody Guthrie en Velvet Underground’. Dat is echter nauwelijks afdoende om een voorstelling te maken van hetgeen House On Fire (Sugar Hill Records/Munich) te bieden heeft. De vanuit Laurel Canyon, Californië, opererende, maar oorspronkelijk uit Waco, Texas, afkomstige artiest werkt aan een oorspronkelijk geluid dat getuigt van ambities. Zeker op dit House On Fire, want hij koos ervoor meer…

Colorado heeft nooit veel te bieden gehad op het gebied van popmuziek. Het succes van Sixteen Horsepower heeft er blijkbaar het een en ander teweeg gebracht, want regelmatig maken we tegenwoordig kennis met interessante artiesten die Denver als uitvalsbasis kiezen. Zo ook deze Jesse Manley, die opgroeide op een ranch ten noorden van Yellowstone National Park in Montana. Devil’s Red (eigen beheer) is zijn zeer geslaagde debuut. Manley heeft een fraaie heldere stem met in het hoog een lichte trilling. Hij schrijft liedjes met meer…

Een 9 gaf de website americana.uk dit Windsor Blue (eigen beheer) van Dan Krikorian. Het plaatje was alhier op de stapel blijven liggen, want de vorige cd van de Californiër was niet veel soeps (zie recensie). Maar goed, dus toch maar luisteren. Helaas, opnieuw gaat die niets-aan-de-hand-stem van Krikorian ongelooflijk irriteren. De vergelijking die recensent Phil Edwards maakt met Josh Ritter slaat helemaal nergens op. Dit mist de sprankelende energie die Ritter uitstraalt ten enenmale. Krikorian denkt een verloren liefde meer…

Van de achtergronden van Heather McEntire (postpunk) en Jenks Miller (heavy metal) is weinig te merken op Mount Mariah (Holidays For Quince Records). De twee werkten in een platenzaak in Chapel Hill, North Carolina, en besloten samen te werken aan iets heel anders. Het duo Mount Moriah roept weliswaar de hulp in van andere musici, maar streeft toch een tamelijk uitgekleed geluid na waarin vooral de beklemmende sfeer van het zuiden van de VS te proeven is. Door de zang van McEntire is meer…

Na twee albums met zijn broer als The Kirkpatrick Project is Naps & Nightmares (My Forlorn Wallet) het solodebuut van Wes Kirkpatrick. De jonge singer-songwriter verliet Colorado om in Chicago verder te werken aan zijn muzikale loopbaan. Opnieuw beginnen is een thema dat als een rode draad door het album loopt. Dat gaat doorgaans gepaard met ups en downs en daarover zingt Kirkpatrick ook. Zijn buitengewoon relaxte voordracht helpt echter niet erg om door te dringen naar de diepere lagen van de meer…

De Texaan Jeremy Halliburton begon als radio-dj zelf ook songs te schrijven. Met de hulp van Mark Jungers en diens companen staan die nu op Whiskey & Lies (eigen beheer), een verrekt lekker plaatje. Er wordt afgetrapt met Here I Come waarin fraaie fluitende gitaarsolo’s direct een hoog verwachtingspatroon scheppen. Het titelnummer wordt gekenmerkt door een lui ritme en dan valt ook op dat de stem van Halliburton wel iets weg heeft van James McMurtry. Ondertussen draait de ritmesectie rondjes en stapt de gitarist meer…

Zo’n goede plaat als dit Horse Latitudes (Signature Sounds/Munich) heeft niet elke singer-songwriter in zich. Ook het hooggeprezen werk van Jeffrey Foucault zelf bereikte nog niet eerder dit niveau. Kwam de singer-songwriter uit Boston op vorige albums toch regelmatig net iets te netjes en verantwoord over, op deze in drie dagen in Los Angeles opgenomen cd komt zijn ingehouden passie volledig tot zijn recht. Zijn bijna elegante manier van zingen wordt vrijwel constant opgetild door de schitterende klanken van de pedal steel van meer…

Gordon Zacharias werkt als Fan Modine sinds halverwege de jaren negentig aan zijn ideeën over orkestrale pop die hij benadert vanuit de visie van indierock. Beatles en Beach Boys zijn slechts een startpunt, want Gratitude For The Shipper (Daniel 13 Press) is te oorspronkelijk om af te doen als epigonisme. Chris Stamey produceerde samen met Zacharias en Jefferson Holt dit album waarop vele musici uit Chapel Hill, North Carolina, een rol vervullen. Fan Modine wordt gekenmerkt door fijne arrangementen en een nette manier meer…

Op het kruispunt van zwarte blues en blanke country ontstond in de jaren vijftig in het zuiden van de Verenigde Staten de rock-’n-roll. De zuidelijke staten zijn altijd een belangrijke rol blijven spelen in de geschiedenis van popmuziek. De dubbel-cd Delta Swamp Rock (Sounds From The South: At The Crossroads Of Rock, Country And Soul) (Soul Jazz Records/Munich) vertelt het verhaal van de studio’s, de labels en al die artiesten die hun platen opnamen in muzieksteden Memphis en Nashville in Tennessee, Muscle Shoals meer…

Een Spaanse gitaar klinkt en het is bijna alsof er zo’n fraai liedje van Marty Robbins gaat volgen. Niet dus, want zo begint Iron Rails en dat is het eerste nummer op The Traveler (eigen beheer) van Flatbed Honeymoon. Na die eerste akkoorden valt een elektrische gitaar in en volgt met het hobbelende ritme countryrock waarin de trompetten de reis over Iron Rails nog aangenamer maken. De tweede cd van deze band uit Louisiana is een uiterst muzikale trip waarin het spoor steeds ietwat wordt verlegd. Zo voert een piano in Greyhound meer…

Goeie hoes heeft dit debuut van Amy McCarley. De foto van een verveloze houten bank met akoestische gitaar voor een felrode wand geeft aardig weer wat we kunnen verwachten van Amy McCarley (eigen beheer). Dat verveloze is een indicatie voor de rauwe sound. En dat felrood straalt uit dat McCarley weet wat ze wil en niet met zich laat sollen. Ze kijkt een beetje naar beneden alsof ze in zichzelf gekeerd is, maar in dat hemdje met zebramotief, de hoge hakken en de strakke spijkerbroek ontwaren we toch vooral meer…