Een album dat heel langzaam zijn schoonheden prijsgeeft, dit Indio Sun & Other American Ballads (eigen beheer) van Scott Claassen. Dat past wel een beetje bij muziek die al in 2006 werd opgenomen, maar pas nu op cd is verschenen. Claassen maakte deel uit van The Broken West en tussen optredens door ontstond track voor track dit album. Dat verklaart ook de lange lijst van begeleiders. Claassen heeft een hele mooie heldere stem waarin iets van de zachtmoedige hippie schuilt. Op Great Escape denk je aan de sixties van meer…

Een beetje vals zingt Miss Lana Rebel soms. Onvast vooral, alsof de noten soms naar onverwachte punten springen. Dat klinkt eerlijk gezegd erg lekker, helemaal met die begeleiding van haar losjes spelende band. Miss Lana Rebel and the Broken Promises is een gezelschap uit Portland, Oregon, ook al staat op de website dat de rebelse dame voorlopig in Tucson, Arizona, is neergestreken. Mistakes We Can Live With (eigen beheer) is een eerlijke cd-titel. Maar vergis je niet, de onbekommerde aanpak van deze band is verre te meer…

De Australische ruimte waait door de longen van Jamie McPherson. Een weids landschap. Trage beweging. En daar dan over zingen met een zekere voornaamheid. Dat is in het kort hetgeen Meeting Place (eigen beheer) van Jamie McPherson te bieden heeft. Het duidelijkst is dat landschap waar te nemen in A Midsummer In A Soutnern Land, het eerste nummer van dit album. Het gaat over de omgeving van Strathalbyn, de woonplaats van McPherson ten zuiden van Adelaide. Dat McPherson enerzijds doet denken aan Triffids (het ruimtelijke geluid) en anderzijds meer…

Trey Johnson was de spil van Sorta, de band uit Dallas die na de moord op Carter Albrecht ophield te bestaan. Where The East Ends (Idol Records) is de tweede soloplaat van Trey Johnson. De goed geconstueerde popwerkjes verraden Britse invloeden (Beatles, Winwood) die op het avontuurlijke Rain perfect samengaan met een beetje Beach Boys. Naast die verfijnde pop met sporen uit de jaren zestig en zeventig, staan er op Where The East Ends ook meer organische werkjes zoals Born & Raised, dat zo uit de schuur van meer…

De twee covers waarmee de jonge Amerikaanse Glenna Bell Perfectly Legal: Songs Of Sex, Love And Motion (eigen beheer/Sonic Rendezvous) opent, maken onmiddellijk duidelijk dat we hier te maken hebben met een authentiek talent. Met haar schitterende stem, waar de hele historie van countrymuziek doorheen klinkt, eigent ze zich liedjes van anderen toe alsof ze ze zelf geschreven heeft. Frankie And Johnny is naar de eerste persoon omgewerkt, waardoor werkelijk de indruk ontstaat dat meer…

Ja, Daniel Martin Moore. Een apart geval. Moore is zo’n onnadrukkelijke singer-songwriter dat hij de marges van het genre niet lijkt te kunnen ontsnappen, terwijl zijn cd’s nota bene verschijnen op Sub Pop (De Konkurrent). Moore’s debuut uit 2008, Stray Age, kon nagenoeg nergens op aandacht rekenen, datzelfde lot lijkt In The Cool Of The Day ook beschoren. Ik moet dan ook erkennen dat mijn enthousiasme pieken en dalen kent. De jonge troubadour uit Cincinatti, Ohio is naar mijn smaak net even te sereen en devoot – god sprak tot Moore via meer…

Op The Service Of Song (eigen beheer) zijn twaalf gedichten van Byron Herbert Reece (1917-1958) op muziek gezet door Jim Clark, een schrijver en musicus uit North Carolina. Het eerbetoon aan de volgens Clark ondergewaardeerde dichter uit de Appalachen krijgt een enorme meerwaarde door de manier waarop wordt gemusiceerd. The Service Of Song klinkt namelijk als overwegend akoestische countryrock uit de beginperiode van het genre. Denk vooral aan een band als Dillard & Clark, dat is namelijk helemaal de sfeer die meer…

Hey Mavis is een trio uit Akron, Ohio, dat op Red Wine (eigen beheer) blijk geeft van een eigenwijze opvatting over akoestische folkmuziek. Soms horen we oude folk, zoals op Tell Me Lover True, maar de ruim vijf minuten dat het nummer duurt, geeft al aan dat de ambities van Hey Mavis hoger reiken. Er gaat iets dreigends uit van het nummer, ondanks het heldere belletje en de fraaie zang. Eenzelfde soort bekoring als het werk van iemand als Alela Diane roept het op. Het titelnummer klinkt trouwens eerder als nette pop uit de jaren vijftig. Niet zo meer…

Shooting Star heeft als ondertitel Jacques Mees sings Bob Dylan. Een duidelijkere kwalificatie van Shooting Star (eigen beheer) kan ik niet bedenken. Mees is een Tilburgse singer-songwriter die duidelijk verslaafd is aan Dylan. Dat gaat zover dat hij twaalf niet al te voor de hand liggende Dylan-composities in de studio vastlegde. De liefde voor muziek, singer-songwriters en… Dylan is overduidelijk hoorbaar. De liedjes zijn op kristalheldere wijze opgenomen en Mees – die de tijd van zijn leven gehad moet hebben – is goed in vorm, meer…

Natuurlijk kwam D.W. Brandt niet op 25 mei 1880 ter wereld. Het is slechts een van de verhalen waarmee de artiest uit San Francisco komt aanzetten. Zo zouden de nummers op The Great Migration (eigen beheer) zijn opgegraven en uit 1935 stammen. Een rijke fantasie heeft hij, deze verhalenverteller. Twaalf nummers staan er op The Great Migration en die zijn zonder uitzondering interessant. Brandt heeft een goede heldere stem, die hem soms naast iemand als Josh Ritter of Josh Rouse plaatst. De baslijnen op opener Pretend zijn powerpop, meer…

Robert Hunter schreef het merendeel van de teksten voor 7 Walkers (Response Records/Munich). De tekstschrijver voor Grateful Dead, tegenwoordig actief voor artiesten als Jim Lauderedale, is betrokken bij 7 Walkers door Bill Kreutzmann, drummer en mede-oprichter van de Dead. In 7 Walkers werkt hij samen met Papa Mali, de gitarist uit Austin, Texas, die vooral invloeden uit buurstaat Louisiana verwerkt in zijn muziek. Zo ook op dit titelloze debuut. Sue From Bogalusa is swampy als C.C. Adcock, terwijl Louisiana Rain meer een Waitsiaanse meer…

Ik sta nogal ambivalent tegenover The Decemberists. In den beginne, we spreken van 2002, kon de mix van Portland-attitude en antieke Britse folk me op Castaways And Cutouts wel bekoren, maar gaandeweg verloor ik mijn interesse, want wat mij betreft waren de ambities van Colin Meloy en zijn trawanten net iets te hoog gegrepen. Dat brengt ons bij The King Is Dead (Capitol Records/De Konkurrent), het vijfde Decemberists-album. De band heeft een eigen niche gevonden, wat toch ook wel wat zegt over hun uniciteit. Die credits krijgen ze. meer…

Zou er in Texas iets overblijven van de smaakvolle melange van jazz en rootsmuziek waarmee Bart de Win zich had onderscheiden op zijn debuut The Simple Life, dat was toch wel de vraag toen bekend werd dat de Brabander zijn tweede album door Walt Wilkins zou laten produceren. Weliswaar is er iets minder jazz, toch kunnen we gerust zijn. De Win heeft op Little World (Munich) zijn Europese gevoel voor stijl niet verloren. Nou is Walt Wilkins natuurlijk ook niet de meer…

Ook op What Makes Bob Holler (Proper/Rough Trade) levert Hot Club Of Cowtown wat je kunt verwachten met zo’n bandnaam: Franse zigeunerjazz en western swing. Het is echter de vraag of dat reden is om uitgelaten te schreeuwen. Daarvoor is de aanpak wat te museaal. Heeft overigens ook alles te maken met de manier waarop dit album is opgenomen. Alsof het trio daadwerkelijk is teruggekeerd naar de jaren dertig en veertig van de vorige eeuw. Dat was de tijd van Bob Wills en meer…

Collega’s lopen al sinds het titelloze (het debuut heet Me I’m Feelin’ Free, zie reacties onder deze recensie) in 1977 verschenen debuut van Marshall Chapman weg met de lange blonde countryzangeres. Op de achterkant van die elpee staan aanbevelingen van Cowboy Jack Clement, Jessi Colter, Linda Hargrove, Dave Hickey, Waylon Jennings, Mary Kay Place, Ian Tyson alsmede enkele muziekjournalisten. Dit Big Lonesome (TallGirl Records) doet het met aanbevelingen van Rodney Crowell, Kris Kristofferson, Todd Snider, Mary Gauthier en zo nog wat volk. Toch is Marshall Chapman nog altijd tamelijk meer…

Boy, al in 2006 maakten wij u attent op de wonderlijke wereld van Billy Alletzhauser. Nu doen wij dat met veel plezier voor de derde keer. Na Valentine (2006) en Penny Harvest Field (2008) is Four Letter Town (eigen beheer) de derde geweldige worp van The Hiders. Ja, het is opnieuw prachtig wat de band uit Cincinnati, Ohio ons alt.country-liefhebbers voorschotelt. Alletzhauser – die ooit nog speelde in The Assponys, kent u ze nog? – en zijn kompanen keren min of meer terug naar de sfeer van het debuut, wat betekent dat het geluid duidelijk en herkenbaar meer…

Een cello. Een viool. Nog een viool. Een viola (altviool.) Dat is de complete begeleiding waarmee Annie Gallup aan komt zetten op Weather (Waterbug), een buitengewoon intrigerend album. De in Ann Arbor, Michigan, opgegroeide Amerikaanse woont tegenwoordig in Santa Barbara, Californië en ze maakt al platen sinds 1994. Haar praatzingen brengt ze doorgaans in een bluesy folkstijl, maar de uiterst geslaagde samenwerking op dit album heeft vooral raakvlakken met kamermuziek. Annie Gallup kan in haar teksten paniek meer…

Doc Dailey & Magnolia Devil heeft Muscle Shoals, Alabama, als hoofdkwartier. Dat betekent niet dat ze makkelijk zijn in te passen in de traditie van superieure countrysoul uit die stad. De cd Victims, Enemies, and Old Friends (Southern Discipline Recording Company) levert nogal wat hoofdbrekens op om ze te plaatsen. Op Seven Points, volgestopt met blazers, banjo en steel, gaat het wel degelijk bijna naar soul, maar op bijvoorbeeld Let Me Down is de sound moderner, een beetje als Band Of Horses. ‘Til Death Do Us Part is meer…

In 1983 begon een destijds twintigjarige Francesco Lucarelli een fanzine over Crosby, Stills, Nash & Young. Sindsdien werden de banden met de supergroep steeds hechter. Zo was hij betrokken bij het booklet van de CSN-box en ook als fotograaf weten de heren hem te vinden. Dat de muziek van deze Italiaan op Find The Light (Route 61) teruggrijpt op de sound van Californië in de jaren zeventig wekt dan ook geen bevreemding. Lucarelli doet dat overigens zo goed, dat er zeker bestaansrecht is voor zijn eigen nummers. Ruim een decennium meer…

Pirate Radio is een band uit San Francisco met drie songschrijvende zangers. Fires In The Woods (eigen beheer) is een afwisselend album met diverse invloeden, maar als geheel toch behoorlijk coherent. Het absolute hoogtepunt is Turkey Buzzards. Of is die opinie vooral ingegeven doordat dit nummer het meest aan de definitie van altcountry voldoet? Een nummer als Ride Wild Hearts heeft Afrikaans aandoend gitaarwerk en klinkt ook wel een beetje als Talking Heads. Sheets Of Anything heeft ook gitaarwerk dat je in het New York van meer…

De eerste vier nummers op Get Back To The Land (PoMo Records/Dualtone) van Ted Russell Kamp zijn tamelijk snel en poppy, een beetje lonkend naar rockabilly eigenlijk. Daarna gaat het tempo met treurige blazers en toetsen omlaag en krijgen we in (Down At The) 7th Heaven countrysoul voorgeschoteld. Aces & Eights heeft funky gitaarwerk en Georgia Blue is al helemaal countrysoul volgens de regels, met zo’n slepend begin. Het titelnummer Get Back To The Land is vooral een soepele autorit langs meer…

Het is best bijzonder dat Bob Martin deze maand enkele concerten geeft in Nederland. In 1972 maakte hij de briljante plaat Midwest Farm Disaster (zie hieronder), waarna hij nog slechts sporadisch van zich liet horen. Het eind vorig jaar uitgebrachte Live At The Bull Run (Riversong Records) is de weergave van een concert in Shirley, Massachusetts, en daarop wordt duidelijk dat die concerten van hem niet te missen zijn. Martin heeft een gebarsten nogal hoge stem en hij zingt nog altijd met venijn, waarmee hij meer…

Met Okemah And The Melody Of Riot vestigde Son Volt in 2005 de aandacht op de geboorteplaats van Woody Guthrie. Uit datzelfde Okemah, een plaatsje in de Amerikaanse staat Oklahoma, komt ook John Fullbright die debuteert met Live At The Blue Door (Continental Song City/Munich). Op Tombstone zingt hij over Woody Guthrie, maar ook over zijn opa die het geld verdiende met een hamer en een zaag. Een man die in niets verschilde van de rest. Met muziek had hij niets. Terwijl Woody Guthrie toch echt liedjes schreef over en voor meer…