Wat een wijf! Ja sorry hoor, maar aan dat soort taalgebruik valt niet te ontkomen als het de Canadese Romi Mayes betreft. Lucky Tonight (Me And My Americana/Continental Record Services/Munich) is namelijk een steengoede plaat waarop Mayes elf nieuwe liedjes live heeft opgenomen in The West End Cultural Centre van Winnipeg in de Canadese provincie Manitoba. En dat getuigt van lef, want liveplaten dienen toch doorgaans om eenvoudig te cashen met succesnummers of om een periode van creatieve bloedarmoede te overbruggen. Dit met meer…
Denk aan Wilco-neske, tegendraadse americana. Gekke geluiden, landelijke sfeer, mooie, verwrongen liedjes. Silent Feature Era imponeert met hun debuut This Old Leather Heart (+1 Records/Sonic Rendezvous). De Australische band, feitelijk een duo bestaande uit Greg Cathcart en Adrian Mauro, klinkt weird, tegendraads, tamelijk uniek en bijzonder genuanceerd voor een band van Down Under. Naast Wilco doet Silent Feature Era mij denken aan de krakende americana van The Old Joe Clarks en de golvende alt.country van Granfaloon Bus. Scherpe gitaren, 
Een carrière achter de rug van wereldberoemde muzikant annex tv-ster en eens een tieneridool dat zich van de rest onderscheidde door een stupide wollen mutsje, Michael Nesmith was een Monkee, en een eigenwijze Monkee. Als solo-artiest en maker van drie fascinerende countryrock lp’s werd Nesmith door de critici bejubeld, maar uiteindelijk onder curatele gesteld door platenmaatschappij RCA. Michael Nesmith moet in 1972 zijn fameuze begeleiders The First National Band ontslaan; hij mag van RCA nog een plaat maken, maar een band is te duur. 
Eindelijk gerechtigheid: de Noorse singer-songwriter Thomas Dybdahl heeft een internationaal platencontract getekend met Strange Cargo, een divisie van Universal. Om dit heuglijke feit te vieren wordt Songs op de markt gebracht, een compilatie van het schitterende materiaal dat Dybdahl reeds op de wereld heeft losgelaten. Voor de echte liefhebbers en jarenlange volgers van Dybdahl is er dus niets nieuws onder de zon; voor alle anderen is Songs een uitstekende kennismaking met het werk van deze enigmatische, ja geniale muzikant. In 2002 
Chad Allan & The Expressions uit Winnipeg, Canada hebben al vanaf het begin van de jaren zestig flinke hits. Niet alleen in Canada; hun hit uit 1965, ‘Shakin All Over’, wordt ook in de VS een groot succes en leidt tot een naamswijziging in The Guess Who. Rond het eind van de jaren zestig wil de band met daarin zanger Burton Cummings en gitarist Randy Bachman serieus genomen worden als albumartiesten en niet als makers van pophits. Dat lukt met het derde album, het in Chicago, Illinois opgenomen American Woman, waarvan het titelnummer 
De dikke kartonnen klaphoes van Freak Flag (Yep Roc/Munich) past helemaal bij 
Laat ik er direct maar een etiket op plakken: Cosmic American Music, je reinste Cosmic American Music. 
Ik versta er geen bal van, maar dat overkomt me eerlijk gezegd ook wel eens met Texaanse troubadours of singer-songwriters uit Zweden. Het doet er dus weinig toe. De Utrechter Jos Wijnen zingt op Roetsj Oet Remunj (eigen beheer) in het Roermondse dialect. Het is even wennen, al liet JW Roy ons eerder ook al op bijzonder prettige wijze kennismaken met rootsmuziek in een zuidelijk dialect. Diezelfde aangename ervaring weet Wijnen ook op de luisteraar over te brengen omdat de singer-songwriter én lekkere meezingers neerlegt én beschikt over een prima band met 
Accidental Thief is inmiddels de zevende cd van 
Efren
Bijna zou je denken dat het Richard Thompson is. Net zo’n stem. Net zulk gitaarspel ook. En de melodieuze nummers verraden puur vakwerk. Maar de ervaren Britse folkrocker is het dus niet. Factory Second (Agillator) is het werk van de Amerikaan 
Het is het geloof in de heer dat Randy Bachman wegdrijft van The Guess Who. De band uit Winnipeg, Canada heeft in 1965 al een monsterhit met Johnny Kidds ‘Shakin’ All Over’; in 1970 overtroffen door de klassieker ‘American Woman’. Datzelfde jaar verlaat gitarist en componist Randy Bachman tot ieders verrassing The Guess Who, om zich te wijden aan zijn familie en een devoot leven als mormoon. Maar het jaar is nog niet voorbij of Bachman heeft – nog verrassender – alweer de countryrockgroep Brave Belt geformeerd. Na twee lp’s gaat deze band 
Ian Moore and The Lossy Coils; anybody? Ik kende ze namelijk niet, terwijl El Sonido Nuevo (Spark & Shine Records/Sonic Rendezvous) al het zevende (studio)album is. Ian Moore is een Texaan die in Seattle landde en daar in de powerpopscene (The Posies, Oranger) terechtkwam. In die hoek moeten we The Lossy Coils ook plaatsen, al neigt het trio sterkt naar pubrock, in lekkere opener Secondhand Store, en licht twangende rootsrock. Mooie, meanderende gitaarsolo’s zijn er ook, bijvoorbeeld in het Paisley Underground-achtige Birds Of Prey, maar vanwege 
Matt Jones is een in Brazilië geboren en in Texas opgegroeide singer-songwriter die in zijn huidige woonplaats New York actief is als 
Alsof hij nooit anders heeft gedaan, zingt 
Het zingen gaat 
Het gegeven dat Joe Walsh al sinds het midden van de jaren zeventig deel uitmaakt van The Eagles, onttrekt het zicht volledig op die andere band waar Walsh in zat: James Gang. Oorspronkelijk halverwege de jaren zestig opgericht in Cleveland, Ohio, duurt het tot 1970 eer de band zijn definitieve heeft. James Gang is dan een heavy rock-trio met drummer Jim Fox, bassist Dale Peters en gitarist Joe Walsh, en is succesvol met Rides Again. Het volgende album moet James Gang de definitieve doorbraak bezorgen, maar Joe Walsh zint 
John David Kent
Joy Williams en John Paul White werden aan elkaar gekoppeld tijdens een bijeenkomst voor songschrijvers in Nashville met de opdracht een hit te fabriceren. Voor een andere artiest welteverstaan. De twee bleken uitstekend te kunnen samenwerken en gingen zich 
Looking For A Fight (Signature Sounds/Munich) begint met een cover waarop 
Liefde, verlies en verlangen zijn de tijdloze thema’s die de Canadese singer-songwriter Suzie Ungerleider omzet in liedjes die eerst wat gewoontjes overkomen, maar na verloop van tijd naar de strot grijpen. 
Omdat de meeste muziekfans geen idee hebben wie er nou op hun favoriete platen spelen, besloot songschrijver 
Het zijn niet de belangrijkste hoofdstukken uit de geschiedenis van The Byrds die vooraf zijn gegaan aan Standing Alone (eigen beheer) van 
North Circle (Borderlord Records) is wel een treffende titel voor het nieuwe album van het uit Chapel Hill, North Carolino afkomstige 
Vernoemd naar een van de beroemdste muzikale zonen van Oklahoma, J.J. Cale, is 
Liefst zestien albums heeft Tim ‘Too Slim’ Langford reeds afgeleverd. Op Shiver (Underworld Records) rammelt de gitarist uit Seattle met de botten alsof hij geesten heeft gezien. Of het nu gaat om countryblues met boogie, verkenningen van het moeras met gierende orgels en vette grooves of nummers met de power van 
Op zaterdag 10 september zal in De Oosterpoort in Groningen het Take Root festival weer georganiseerd worden. Veel is er nog niet over de line-up van deze 14de editie bekend, 
De verpakking en uitvoering van Frankie Miller …That’s Who! (Chrysalis) is niet bijzonder, maar wie maalt daarom als het om zulke schitterende muziek gaat. De box is namelijk een ultieme verzameling van het cruciale werk van de geniale Schotse zanger Frankie Miller. Op maar liefst vier schijfjes zijn zeven albums van de rock-‘n-rollende Brit met het schuurpapieren geluid samengepakt. Dat begint bij het tamelijk onbekende, maar voortreffelijke debuut Once In A Blue Moon uit 1973, waarop Frankie begeleid wordt door de pubrockers van Brinsley Schwarz, en 
Sfeer door middel van straatgeluiden. Een in lichte paniek verkerend kinderkoor dat 911 schreeuwt. Daarmee begint Celebration, Florida (Loose/Munich), het nieuwe album van 