The Boat Ashore (eigen beheer) van This Leo Sunrise is geen aanrader voor eenieder die van plan is om het nieuwe jaar vrolijk in te luiden. Integendeel: de toonzetting en het wereldbeeld van dit Utrechtse vijftal is aardedonker. Somtijds verklankt in kleine folky songs, maar veelal in breed uitgesponnen nummers met veel dramatiek. De dreigende staccato in opener ‘Mousetrack’ zet de toon voor het album. Jacco van Elst bezingt in dit lied met klaaglijke stem de mensheid die meer…

Fan-tas-tisch. Ik geef toe, ik ben in een bespiegelende bui die me terugvoert naar de jaren zeventig. Het volmaakte gezelschap daarbij zijn de Whispering Pines, een langharig, in denim en ruitbloezen gehuld vijftal uit Silver Lake, Californië. En ja, ze vernoemden zich naar de song van The Band. Hun gelijknamige debuut-cd (eigen beheer) is, ik zei het al en zeg het nogmaals, fantastisch. Als je houdt van die goeie ouwe countryrock en van southern rock, dan hoef je niet verder te zoeken. Whispering Pines zet een zeer meer…

Artiesten uit Scandinavië zijn meesters in het kopiëren. Meer dan eens weten ze ons compleet te verrassen met platen die uit een ander tijdperk lijken te komen. Prachtige westcoastprodukties of knappe altcountry, het lijkt wel of die bands uit Zweden, Noorwegen, Finland en Denemarken altijd alles goed doen. Hoe zit dat met Halden Electric? Anders Svendsen is in zijn eentje Halden Electric en hij nam Grace Under Pressure (Home On The Range Records) op in zijn eigen studio in Oslo. Met hulp van wat vrienden, met wie hij in meer…

Peter Mulvey leest op Letters From A Flying Machine (Signature Sounds/Munich) enkele brieven voor die hij heeft geschreven aan een neefje. Dat pakt niet erg gelukkig uit. De verhaaltjes, met op de achtergrond het geruis zoals dat altijd in een vliegtuig is te horen, zijn niet al te bijzonder. Verbazing over alledaagse dingen. Inleving in de gedachtenwereld van een kind, het zijn kleine vertellingen die het neefje wat levenswijsheid moeten bijbrengen. En misschien volwassenen ook wel. Oom Peter is heel sympathiek, maar meer…

Het titelnummer is van Townes Van Zandt, verder staan er op Ain’t Leavin’ Your Love (Sleeping Trout Music) eigen nummers van Michael ONeill. En die doen niet onder voor de titelsong van de meester. Overigens was het de weduwe van Townes, Jeanene Van Zandt, die ONeill voorstelde om het nummer op te nemen. ONeill schreef zelf in het verleden songs met mensen als Steve Cropper en Bob Weir, maar begin jaren negentig keerde hij de muziek de rug toe na een mislukt avontuur met een band die zijn naam droeg. Maar nog geen tien jaar meer…

Laten we het jaar maar eens direct beginnen met een geweldige plaat. Lakeside Sessions (eigen beheer) van Prescott heeft alles wat altcountry zo geweldig kan maken. Fel gitaarwerk, meerstemmige zang, liedjes met een kop en een staart die ook nog eens ergens over gaan. Broer en zus Kaylen en Kelly vormen samen Prescott, wat tevens hun achternaam is. Ze houden een traditie in ere, want ze zijn de derde generatie die de muziek ingaat. De ouders van Kaylen en Kelly doen mee op Lakeside Sessions. Vader meer…

Tom Ovans zou eigenlijk alleen maar langzame nummers moeten schrijven. Daarin is hij voortreffelijk. Niet alleen in het schrijven, hij weet ze ook overtuigend te brengen. Alleen al door zijn stem krijgen die liedjes scherpte. Ovans zingt hoog en schor tegelijk, de vaak gebruikte associaties met een cirkelzaag kloppen helemaal. Helaas bevat Get On Board (Floating World/Bertus) voor de helft snellere nummers. En die uitvoeringen zijn nogal mediocre. Daarmee meer…

De titel The Things We Left Behind (Continental Song City/Munich) zou zomaar voor een misverstand kunnen zorgen. Zeker omdat het hier een dubbel-cd betreft. Maar nee, dit zijn geen restjes die zijn blijven liggen. Al bijna dertig jaar is Blue Rodeo actief en nog altijd borrelt de creativiteit. Deze keer hadden de Canadezen voldoende materiaal voor twee platen. In een tijd dat artiesten zich steeds meer gaan richten op de verkoop van liedjes via internet, komt Blue Rodeo doodleuk aanzetten met een dubbelaar. Zestien nieuwe nummers meer…

Zo vlak voor het einde van het jaar verschijnt er nog een pareltje op het gebied van de americana. The Devil Dancing (Peapod Recordings) is het tweede album van Brown Bird, een eigenzinnige formatie die grossiert in verfijnde, donkere en bluesy folkliedjes met een Oost-Europese inslag. Het creatieve brein achter Brown Bird is zanger/gitarist David Lamb. Lamb is niet alleen een talentvol liedjesschrijver, maar is tevens behept met een fluweelzachte fluisterstem. Ging hij op voorganger At the Bottom of the Sea nog veelal meer…

Enige jaren geleden mocht ik een cd van ene Patrick Brickel bespreken. De tip kwam als ik me goed herinner van een verkoper van Velvet te Rotterdam. De cd, Songs From The Pink Sofa geheten, kon mij wel bekoren. Niet dat de ik meteen weg was van de stem van Brickel, maar over het geheel genomen sta ik ook nu nog achter de indertijd afgegeven score -toen nog met paarden, dan wel veulens- van 3 ½. In de tussenliggende jaren wijzigde de ingezetene van Iowa zijn achternaam van Brickel in Bloom; dat lag beter in meer…

Vader Mose Allison speelt piano op de uitvoering van zijn nummer Monsters Of The Id door dochter Amy Allison. Dat is niet het enige bijzondere, het betreft namelijk een duet met Elvis Costello. Sheffield Streets (Urban Myth) is een bijzonder sterke cd van de dame die in de tweede helft van de jaren negentig met Ryan Hedgecock het experimentele altcountryduo Parlor James vormde. Al vanaf het begin omringde Allison zich met goed volk. Malcolm Burn en Don Heffington waren bijvoorbeeld te horen op Dreadful Sorry uit 1996. Op deze nieuwe meer…

Zin voor avontuur kun je Rosie Flores niet ontzeggen. Ze begon haar loopbaan met een valse start samen met een stel andere wilde dames in de band Screamin’ Sirens die in 1985 met een lelijk geproduceerde, onsamenhangende plaat voor de dag kwam met daarop nogal vlakke poppy cowpunk. Daarna zag Hightone in haar het vrouwelijke antwoord op Dwight Yoakam. Dat ging al veel beter. Haar reis voerde van Los Angeles naar Nashville en Austin en voor haar nieuwste cd, Girl Of The Century (Bloodshot meer…

Donkerbruine zachtmoedigheid voor koffiehuizen, dat is in het kort wat John Gorka te bieden heeft. Op So Dark You See (Blue Chalk Records/Red House Records/Music & Words) wijkt de singer-songwriter uit St. Paul, Minnesota, niet af van het beproefde recept waarmee hij al ruim twintig jaar weet te imponeren. De folktroubadour put voor deze nieuwste cd voor een substantieel deel van de composities uit het werk van anderen. Zo is het natuurlijk extra de aandacht oproepende The Dutchman van de hand van meer…

Die bibber in de stem van Caroline Herring vind ik heerlijk. Absoluut niet gekunsteld namelijk, als vanzelf zingt ze zo. Het is een stem die gemaakt is voor dit soort countryfolk. Die bibber heeft trouwens helemaal niets te maken met de koude omstandigheden in Connecticut waarin dit Golden Apples Of The Sun (Signature Sounds/Munich) tot stand kwam. Dat was voor Herring namelijk wel even wennen, meestal vertoeft ze in het zuiden van Amerika. Voor dit album zocht ze meer…

You just can’t live in Texas, if you don’t have a lot of soul. Of terwijl, hoe staat het met de erfenis van Doug Sahm? Op Lone Star Over Texas (Coates Cat Records) van David Waddell & Hellbound Train gaat het op vrijwel elk nummer over Texas. En helemaal op die heerlijke los-uit-de-pols-manier die Doug Sahm zo groots maakte. En dat is best bijzonder, want deze cd kwam tot stand in een studio in Zwitserland met een grotendeels Duitse band, terwijl Nederlandse studiotechnici verantwoordelijk waren voor het eindresultaat. Hoe zit dat? En wie is meer…

Deze tweede van A.A. Bondy heb ik spijtig genoeg over het hoofd gezien. Onlangs schoot de cd weer tevoorschijn, waarop Bondy vervolgens verraste met het melancholieke, droevige en intense When The Devil’s Loose (Fat Possum/Bertus Distributie). A.A. Bondy kent een verleden in de grunge-band Verbana, die via een major midden jaren negentig hun Nirvana-noise uitstrooide over het publiek. Bondy probeert het nu als countryfolk-troubadour; in 2007 met American Hearts en in de herfst van 2009 met het meer volgroeide en net meer…

Rodney Decroo, is dat de Belgische Wesley Snijder? Nee, dat begrijpt u wel. Dit is immers geen voetbalblog. Decroo is een Canadese (uit Vancouver) singer/songwriter met ongetwijfeld Vlaamse voorouders. Mockingbird Blues (Northern Electric) is een grotendeels akoestisch album waarop deze Decroo 13 nummers laat schitteren in het winterlicht. Wat introspectieve liedjes die echter verre van navelstaarderig zijn. Begeleid door een stel uitstekende muzikanten (waaronder Be Good Tanya Sally Thompson) vindt Decroo meer…

Om Starboard Silent Side hangt een waas van rusteloze wanderlust, van een dwangmatig nomadenbestaan. Niet gebonden aan plaats of plek zwerven deze vijf troubadours over de wereld. Volgens Myspace is Starboard Silent Side herkomstig uit Parijs, Stockholm, Antwerpen én Vermont. Ik houd het er toch op dat de vijf hobo’s Parijs als uitvalsbasis hebben. Hoe dan ook, Because Our Friendship Was Meant To Sail (YY) werd opgenomen in Vermont onder de productionele leiding van de fantastische Bruno Green (ik verwijs hiervoor naar zijn meer…

Er zijn in 2009 nogal wat fraaie rootsplaten van eigen bodem verschenen. The Simple Life (Double Click Music/Rough Trade) van de Brabander Bart de Win is ook alweer een ijzersterk album. Het werd zelfs al opgepikt in Texas door collega Walt Wilkins die mogelijk het tweede album van De Win zal produceren. Het is de vraag wat de Texaan nog kan verbeteren ten opzichte van The Simple Life. Het album is stijlvol en tot in alle finesses simpelweg af. Een van de sterke punten is dat De Win zich meer…

The Dishevelled Gentlemen komen uit Australië en produceren van die lekker vuige rock, zoals het toch vooral down under wordt gemaakt. Zo diep gezonken als The Beasts Of Bourbon zijn ze nog niet, maar ze zijn ongetwijfeld aardig op weg. Met het debuut Calling In Favours (eigen beheer) kunnen fans van rock-’n-rollheld Tex Perkins in hun nopjes zijn. De songtitel Bay Of Booze spreekt boekdelen, ook al is de referentie muzikaal gezien hier meer Jeffrey Lee Pierce. Ook goed natuurlijk, zeker als ook het nummer Heavy Heart meer…

Ook alweer opgenomen in een oude schuur (Bon Iver, The Low Anthem, Winterpills, wie weet er nog meer?). Verdraaid hip, als de muziek van de Willy Clay Band niet zo ouderwets en ook overbodig was. Heel even, na beluistering van de sfeervolle opener Most Of All dacht ik dat de Willy Clay Band, uit Kiruna, boven de poolcrirkel, de stap zouden kunnen maken naar een intense, eigen sound. De rest van Blue (Rootsy.nu/Sonic Rendezvous) vertelde me het tegendeel, want obligate, dertien in een dozijn-countryrock van het Venice-soort. Ik haak dus af, al meer…

De eerste drie outfits zijn, zeker in combinatie met de titel Dead Man’s Music (Southern Love Records), direct duidelijk. Maar van wie is die bruine kleding op de hoes van Horse Operas? Dat pak met noten droeg Hank Williams, te zien op talloze foto’s. Zwart was de kleur van Johnny Cash, the man in black, ook makkelijk. En dat witte Nudie-jasje met rood kruis en marihuanabladeren had Gram Parsons aan op The Gilded Palace Of Sin van The Flying Burrito Brothers. Ook een makkie. Voor de vierde outfit moest ik even meer…