De liefde bracht de Australiër Lucas Dawson in Zweden. In dat voor hem onbekende land stond hij er helemaal alleen voor, nadat zijn Zweedse vriendin hem de bons had gegeven. Lucas Dawson rekent met haar af op Another Way To Say Goodbye (eigen beheer), een ronduit indrukwekkende plaat over het verbreken van een relatie. Dawson heeft een nogal omfloerste manier van zingen, maar dat betekent nog niet dat hij geheel en al wegkwijnt in zelfbeklag. I Hate You is een songtitel die niets aan duidelijkheid te wensen over laat. Het is een ontlading meer…

Het is goed dat er nog altijd bands zijn als The Stone Cold Roosters. Zeven mannen die muziek maken om bij te dansen en daarna uitgeteld aan de bar te hangen. Anywhere West (eigen beheer) bevat tijdloze muziek voor in de jukebox. Met vijf songschrijvers is variatie gegarandeerd. De bindende factor is toch vooral de swing. Pure western swing zoals in One Bad Habit, maar eigenlijk heeft al het materiaal een soepele cadans. No Good Reason is het soort rootsrock waar Pat McLaughlin het patent op heeft. Having A Ball is snelle honky tonk, precies meer…

Rice Moorehead is bassist bij de nog immer actieve cowpunkers Hickoids. Liefhebbers van dat genre wacht een geweldige verrassing op You Make Me Feel… (ARR), want niemand minder dan Texacala Jones maakt haar opwachting op dit album. Ze gromt en gorgelt er lustig op los alsof het nog steeds 1984 is op het helemaal voor haar gevormde Tex Pants. Rice Moorehead is een interessante gast die opgroeide in Knoxville, Tennessee, en na onder meer met Scott Miller te hebben gespeeld naar Austin, Texas, is vertrokken. Als Amberjack Rice meer…

Het Duitse Blue Rose-label heeft ons door de jaren heen geweldige americana gebracht; vele namen kwamen dankzij het alerte label onder onze aandacht. Sinds een aantal jaren houdt Blue Rose zich ook bezig met cd’s en dvd’s met live-registraties van optredens in Duitsland van zijn artiestenstal. Gemengde gevoelens heb ik daarover, maar de spreekwoordelijke uitzondering hierop is de dvd en cd van Elliott Murphy, uiteraard gerigistreerd in zijn tweede vaderland Frankrijk, en getiteld Alive In Paris. Murphy, hier geïntroduceerd meer…

Op Ocho (eigen beheer) horen we een andere Collin Herring dan de countryrocker van het uit 2005 daterende The Other Side Of Kindness. Herring houdt het kleiner op zijn nieuwste album. Atmosferischer, zonder zich te verschuilen in vage mistflarden. Daar zal de produktie van Will Johnson (South San Gabriel, Centro-Matic) veel mee te maken hebben. Die heeft immers vaker gekozen voor de benadering dat minder meer is. De nummers op Ocho, allemaal geschreven door Collin Herring zelf, lenen zich heel goed voor die aanpak. De met zachte meer…

Bill Chambers blijft zich bemoeien met de loopbaan van zijn succesvolle dochter Kasey Chambers, maar af en toe gunt hij zich de tijd om aan eigen projecten te werken. Voor het ijzersterke Drifting South (Whitewater Records) grijpt hij terug naar zijn roots in een vissersdorpje in het zuiden van Australië. I miss the ocean in her eyes zingt Chambers op Diesel And Driftwood. In het van een Johnny Cash-beat voorziene Tasmania is de wind cold as a sailor’s grave. Het door Guy Clark geschreven Magnolia Wind krijgt een slepende uitvoering. Natuurlijk meer…

Verontrustend en zoet-zalvend tegelijk, die typeringen komen bij me op bij beluistering van Andi Almqvists derde cd, Glimmer (Rootsy.nu/Sonic Rendezvous). Almquist, een rusteloze troubadour uit Malmö, Zweden, moet het hebben van een duistere en spooky sfeer, waardoor referenties als Tom Waits, 16 Horsepower en de films van David Lynch voor het geestesoog opdoemen. Almqvist is zo’n hobo die door heel Europa zwerft, zowel de bierkelders van Brno bezoekend als de Hamburgse Reeperbahn of de coffeeshops van Amsterdam. meer…

De Canadees Dave McCann zakte voor de opnamen van zijn vierde cd af naar Nashville. Naar het oosten van die stad natuurlijk, want daar is het alternatieve deel van de bevolking te vinden. Will Kimbrough bijvoorbeeld, die Dixiebluebird (Old Man River Music) produceerde. Hij deed dat met oude analoge apparatuur afkomstig uit Criteria Studios in Miami, Florida, waarop in de jaren zeventig muziek van Crosby, Stills and Nash, Eagles, Eric Clapton en andere grootheden uit die tijd werd vastgelegd. Dave McCann and the Firehearts wilden absoluut meer…

Even dit nog. Ik besef dat Before The Frost… (Silver Arrow) al koud al half jaar in de winkels ligt, maar aangezien we hier op Altcountry vanwege een onwillige distributeur nog geen aandacht besteed hebben aan dit ijzersterke countryboogie-album dan nu toch even dit: schitterende plaat en een glorieuze comeback voor Chris en Rich Robinson. Op Before The Frost… spelen ze zich weer helemaal in de kijker met tijd- en tomeloze groove-rock. Fantastische songs, geweldige atmosfeer in Levon Helms studio. Perzische tapijten op de vloer, wierook in de fik, meer…

Ergens tussen Mazzy Star en Mark Lanegan’s Screaming Trees moet ruimte zijn voor iets bijzonders met kenmerken van beide bands, zo moet Alexander Holt Iglehart hebben gedacht. Hij maakt het helemaal waar op After All (Borderlord Records) van Calico Haunts. Opmerkelijk genoeg is het de zang van Iglehart die onmiddellijk aan Mazzy Star doet denken, toch echt een band met een zangeres. Misschien niet helemaal dezelfde mysterieuze schoonheid van Hope Sandoval, maar de trage manier van zingen van Iglehart roept ook iets op van zonnestralen meer…

De voddenman strikes again. Drie jaar geleden wist Mats Nilsson, alias Rag-And-Bone, te imponeren met een album met folky rootssongs. Novice Pioneer (Rag-And-Bone Music) is hiervan de sterke opvolger. Nilsson, weer zo’n Zweed die de americana in zijn bloed lijkt te hebben stromen, ontdekte een jaar of vijf geleden de zeggingskracht van akoestische muziek, Het resultaat: een album met aanstekelijke popsongs geïnjecteerd met country en folk. Ook Novice Pioneer bevat weer ijzersterke liedjes, opgeluisterd met pedal steel, orgel, banjo en fiddle. Schitterend is meer…

Bijna afgestudeerd doctorandus in de communicatie en lofi-troubadour ineen, Andrew Vincent benadert de luisteraar op Rotten Pear (Kelp Records) met akoestische luisterliedjes en zachte stem. Rotten Pear is niet zijn debuutplaat, maar ik moet bekennen dat ik nog nooit gehoord had van de indie singer-songwriter uit Toronto, Canada. Ik moet ook bekennen dat me dat weinig spijt. Het is allemaal tamelijk neuzelend gezongen en de begeleiding is meestentijds niet veel meer dan wat getokkel op een akoestische gitaar. Thematisch gezien, meer…

The Naptime Shake is wel een treffende naam voor deze band uit Dallas, Texas. Als een middagdutje, maar dan wel een waaruit je op prettige wijze wordt wakker geschud. Blood And Panic (eigen beheer) werd al door iemand afgeschilderd als een country-equivalent van een vroege Belle And Sebastian. Rocken doet het nauwelijks, de nummers van songschrijver Noah W. Bailey gaan meer in de richting van Will Sheff en diens Okkervil River. Dat niveau halen ze weliswaar niet, daarvoor klinkt The Naptime Shake toch net iets te gewoontjes, wat niet meer…

Heeft Portugal een Sin City? Die vraag dient zich aan met Portuguese Murder Ballads (eigen beheer) van de band This Old Earthquake. This old earthquake is gonna leave me in the poorhouse, zong Gram Parsons op Sin City. Wel een goede naam voor een band dachten Ethan Okamura, Michael Burton en Stephen Trivelpiece. Maar verwacht geen countryrock van dit akoestische trio uit San Francisco. This Old Earthquake brengt bitterzoete beheerste muziek die zou kunnen uitnodigen tot meditatie en reflectie. Traag als meer…

Nummers van zoete, tedere droefheid, dat is wat Savoy Grand al vier albums lang brengt. Accident Book (Glitterhouse/Munich) brengt weer negen nummers van verstilde schoonheid. Langzaam, maar niet tergend langzaam. De nummers ontwikkelen zich direct vanaf opener A Good Walk Spoiled wel degelijk met melodielijnen die een eigen horizon trekken. Makkelijk bij te houden tijdens een wandeling. Dat zou zomaar een wandeling door een stad kunnen zijn. Het liefst in de avonduren, zodat je binnen kunt kijken in woningen vol familiegeluk. Maar het gaat meer…

Voor de derde keer behandelt de Amerikaan Stace England op een conceptalbum rassenproblematiek. In 2005 stond het thema centraal op Greetings From Cairo, Illinois, en twee jaar later ging het op Salt Sex Slaves over een slavenhuis in het zuiden van Illinois. De nieuwe cd The Amazing Oscar Micheaux (Rankoutsider Records/Sonic Rendezvous) van Stace England and the Salt Kings vertelt het bijzondere verhaal van een zwarte schrijver en filmmaker die tussen 1919 en 1948 zeven romans en 44 films meer…

Toen Jerusha en Jeremy Robinson in 2002 trouwden, besloten ze ook maar meteen een muzikaal huwelijk aan te gaan. Het resultaat van deze vruchtbare samenwerking is de formatie South China. Het echtpaar Robinson ken je misschien van Brown Bird. Na zeven jaar acht ook South China de tijd rijp voor een eerste album, Washingtons (Peapod Recordings), dat bestaat uit klassiek getinte, licht experimentele indiefolk. Er zijn meer connecties met Brown Bird: frontman David Lamb speelt percussie en van het achttal gastbijdrages is meer…

De naam Tim Knol kenden we van de website altcountryforum. Daar schreef hij af en toe met aanstekelijk enthousiasme over zijn muzikale ontdekkingen, zoals bijvoorbeeld in een stuk over de swamppop van de in 1963 overleden Jimmy Donley. Opmerkelijk, want deze Tim Knol is nog maar twintig jaartjes oud. Wat later bleek ons dat hij zelf ook werkte aan een cd. Die plaat, simpelweg Tim Knol (Excelsior Recordings/V2) getiteld, ligt er nu. En wat een fantastisch debuut is dat geworden! Direct al op de opener Clean Up meer…

De Sons Of Bill zijn, ahum…, The Sons Of Bills. De drie oudste zoons van Bill Wilson uit Charlottesville, Virginia besloten namelijk na jaren rondzwerven met een stel vrienden een rock-‘n-rollband op te richten. En jemig, wat een lekkere band is dit. Het onvolprezen Blue Rose Records heeft nu Sons Of Bill opgepikt en poogt het tweede album One Town Away (distributie Sonic Rendezvous) onder jeluis aandacht te brengen. Wij hier bij Altcountry verspreiden dan ook graag het woord. One Town Away is een geweldig contryrockalbum in een traditie meer…

Leuk is dat toch, de nogal uiteenlopende meningen over Deer Tick. De pas 23-jarige John Joseph McCauley III heeft iets teweeggebracht met zijn band uit Providence, Rhode Island, zoveel is zeker. Aan de ene kant wordt de band verweten dat ze te weinig gefocust zijn. En nu menen sommige indierockers dat Deer Tick op de tweede cd iets teveel aansluiting zoekt bij rootsrock voor 35-plussers. Gelukkig ligt de waarheid op Born On Flag Day (Partisan Records) niet in het midden. Want dat moet je McCauley meegeven, hij bekommert meer…

Starts With An A is een toch wel wat bijzondere artiestennaam. Maar nog lang niet zo bijzonder dan de negen liedjes op Starts With An A (eigen beheer), een debuut waarop de Texaan Michael Horne in iets minder dan een half uur een onvergetelijke indruk maakt. Slim en grappig zijn die liedjes. En ook nog eens voorzien van een uiterst origineel geluid. Denk aan een combinatie van Robbie Fulks en Jimmie Rodgers. Want ja, Starts With An A jodelt zelfs even op Blue Yodel #3, Revisited (She’s Long, She’s Tall), waarvan een couplet meer…

Een nieuwe plaat van Kevin Deal is voor de traditioneel ingestelde altcountryïst iets om naar uit te kijken. Seven is, zoals altijd bij Kevin Deal’s platen, geproduceerd door Lloyd Maines en dan weet je eigenlijk al dat er sprake is van een klassiek, goed klinkend album. Deal varieert in de 10 liedjes van ouderwetse Texaanse country naar stevige rootsrock. Eenzaam huilende pedalsteel wordt afgewisseld met venijnige gitaarsoli, onderbroken voor een vuige bluesy mondharmonica (dat laatste b.v. in het onweerstaanbaar groovende Cactus Flower). Nee, Deal vindt meer…

In 1992 maakte Jenni Muldaur al eens een plaat, maar tot nu draaide haar loopbaan toch vooral om het bijstaan van andere artiesten. Eric Clapton, Steely Dan, Todd Rundgren, David Byrne, Lou Reed, ze hadden allemaal Jenni Muldaur wel eens als achtergrondzangeres. Dat kan met Dearest Darlin’ (Continental Blue Heaven/Munich) wel eens verleden tijd zijn. Want wat een heerlijk ouderwetse soulplaat heeft de New Yorkse gemaakt. Concurrentie voor Amy Winehouse, zondermeer. Jenni Muldaur is de dochter meer…