Dat Be Brave (eigen beheer) een stukje huisvlijt is valt wel op te maken uit de vormgeving. Een album met zo’n familiekiekje als hoesfoto pik je toch niet direct uit het schap. Jammer, want de moderne folk van het Amerikaanse echtpaar Catherine Miles & Jay Mafale is origineler dan je na die eerste indruk zou verwachten. Miles heeft een krachtige, heldere stem en Mafale en de andere begeleiders verkennen met frisse arrangementen de mogelijkheden van folkpop. Daarbij hebben ze ook nog zinnige dingen te zeggen. Het begin van meer…

Nee, Sonny don’t go away is, hoe toepasselijk ook, geen hartenkreet aan het adres van de 93-jarige jazzgrootheid Sonny Rollins. Het is een eerbetoon aan de in 2015 overleden Newfoundlandse folklegende Ron Hynes, bijgenaamd ‘the man of a thousand songs’. Twintig daarvan zijn bijeengebracht op Sonny Don’t Go Away: A Tribute To Ron Hynes (Sonic Records), uitgevoerd door uitsluitend artiesten uit zijn eigen provincie. Hynes’ beroemdste en meest gecoverde liedje is Sonny’s Dream. Het gaat over een man die zijn dromen achterna wil, maar vanwege zijn familie, met name zijn meer…

In rock-’n-roll gaat het niet om technisch kunnen. Spanning, overgave en avontuur, dat is de kern! Zoals op Cool Dead (Cosmic Thug Records) dus het geval is. Op de achterkant van de hoes staat dan ook ‘a Justin and The Cosmics adventure’. We schreven in 2008 al een uiterst lovende recensie over Hangin’ Out In My Body, maar die bespreking is verdwenen toen in 2009 de server van onze toenmalige provider crashte. Het album zelf is overigens ook vrijwel onvindbaar. Ook op Bandcamp en de site van de band niet meer te koop. Alle reden om nu toe te slaan voor wie los wil gaan op ongecompliceerde garagerock. meer…

Gelukkig mogen de mensen zelf kiezen. Dat dat dan vaak helemaal fout gaat… nou ja, dat is dan even zo. Op allerlei gebieden gaat het mis bij de vrije keuze. Ook in de muziek. Die Top 2000 waar iedereen elke decembermaand zo opgewonden over doet, die zou je wel kunnen vullen met 200.000 andere nummers die veel interessanter zijn. Liedjes die dus nooit tot de hitlijsten zijn doorgedrongen. Elk nummer van Nocturnal Leeches’ Rendez-Vous (eigen beheer/Sonic Rendezvous) van Rudy & His Fascinators zou wat mij betreft in de Top 2000 mogen staan. Stuk voor stuk zouden het vreemde meer…

Alice Gerrard (1934) is een grootheid in de Amerikaanse folkmuziek. In de jaren zestig en zeventig zette ze samen met Hazel Dickens de traditionele bluegrass uit de Appalachen weer op de kaart. Daarna startte ze een succesvolle solocarrière en vormde ze een duo met haar echtgenoot Mike Seeger (halfbroer van Pete), met als resultaat onder meer het heerlijke album Alice Gerrard and Mike Seeger (nu onder de titel Bowling Green te vinden op Bandcamp). Ondanks haar gevorderde leeftijd is ze nog altijd bijzonder actief en in vorm. Luister maar eens naar Sun to Sun (Sleepy Cat Records), waarop ze met meer…

Voordat we het hebben over Leisureland (Tapete Records) van Wreckless Eric eerst even iets anders. Waarschijnlijk heeft de titelloze plaat uit 1978 van de Britse rockzanger de meeste rondjes gemaakt op mijn draaitafel. Maar daarbij ging het eigenlijk niet om de new wave van het broekie met op de gitaarband van de omgegorde Rickenbacker een button met de tekst ‘I’m a mess’. De elpee op doorzichtig donkergroen vinyl had ik gekocht tijdens een grootschalige uitverkoop bij een vestiging van Capi-Lux in Groningen. Dat exemplaar moet ervoor zorgen dat het draaiplateau stofvrij blijft. Want als meer…

Binnen zes uur waren de tien nummers voor Leave The Light On (eigen beheer) van Terry Klein vastgelegd. Ze stonden er zelf van te kijken hoe snel dat gegaan was. Om tien uur ’s ochtends begonnen Klein (zang, akoestische gitaar) en producer Thomm Jutz (akoestische en elektrische gitaren) met opnemen in de studio in Nashville samen met Tim Marks (bas) en Lynn Williams (drums) en drie uur later waren zeven liedjes gereed. Na een lunchpauze voegde violiste Tammy Rogers zich bij Klein en Jutz en drie uur later waren de volgende drie klaar. Een dag later kwam steelgitarist Scotty Sanders om zijn werk in een meer…

Etherisch is een woord waar ik meestal op afhaak. Op het A4’tje met blurb bij Get Me To A Nanny (Pauper Sky Records) van Heather Lynne Horton staat: ‘chockfull of ethereal gems’. En er wordt in dat schrijven een fictief verhaaltje opgevoerd rond de namen Kate Bush, Joni Mitchell en Sinead O’Connor. Dat zijn artiesten die bij mij ook niet echt veel enthousiasme teweegbrengen. Maar nog altijd meer dan een naam als Björk, waar ik zelf aan moest denken bij Call A Spade A Spade. Het nummer gaat over racisme dat al die jaren nadat Rosa Parks in een bus weigerde haar plaats af te staan nog meer…

Brant Slay en Ben Reynolds van Chickasaw Mudd Puppies zijn terug na ruim dertig jaar, deze keer als trio met Alan ‘Lumpy Weed’ Cowart. En nog altijd draait het om het uitvergroten van de eigenaardigheden van het Amerikaanse Zuiden. Fall Line (Strolling Bones Records/V2 Benelux) is een en al lompe boersheid. Op opener 9 Volts ligt een man in de hoek slangen te kussen en ook op Scale gaat het over ‘reptile brain appeal’. Als er ergens een dode boom staat te rotten in een achtertuin, dan heeft satan daar iets mee te maken. Roadkill heet dat nummer en het klinkt als funk van het platteland. De meer…

‘John R. Miller is een echte koppeltekenartiest,’ lezen we op zijn website: ‘singer-songwriter-picker’. In alle drie de disciplines staat hij z’n mannetje, zo blijkt ook uit de enthousiaste recensies op deze website van zijn vorige albums The Trouble You Follow (2018) en Depreciated (2021). Een waardige opvolger is Heat Comes Down (Rounder Records). Opnieuw trakteert de troubadour uit West-Virginia ons op een serie fraaie songs die op een poëtische manier reflecteren op de ups en vooral de downs in zijn leven: een maandenlange wodkaverslaving ‘from morning to night’, problematische meer…

Ktel (eigen beheer) heet de nieuwe plaat van Ox. Voor de muziek van Ox heb ik altijd een zwak gehad. Fijne platen met licht rammelende alternatieve country bracht Mark Browning in het eerste decennium van deze eeuw uit. Maar na Tuco uit 2011 was de bron opgedroogd. De Canadees Browning verhuisde van Vancouver terug naar Ontario, kocht er een pand waarin hij een platenwinkel uitbaatte, trouwde met zijn grote liefde, en samen hebben ze nu twee kinderen. De zaken liepen niet slecht, want inmiddels heeft hij meer onroerend goed en een taco–restaurant, toepasselijk Tuco genaamd. Het bloed meer…

Op het hogelijk gewaardeerde Coming Undone van Aaron Boyd wordt de man uit Kentucky vocaal bijgestaan door Abby Hamilton. Deze ook uit Kentucky afkomstige zangeres heeft net haar volwaardige debuut afgeleverd met #1 Zookeeper Of The San Diego Zoo (Blue Gown Records). Dat is ook een fijn album, maar wie muziek verwacht die in het verlengde ligt van het werk van Boyd: dat is niet het geval. De 10 nummers van dit album zijn beter te omschrijven als americanapop, zoals die ook gemaakt wordt door b.v. Natalie Hemby en Michaela Anne. Het zijn 10 nummers met meer…

Van beroep is Bas Beenackers psycholoog. In de liedjes van de singer-songwriter uit het naast Utrecht gelegen Oud-Zuilen gaat het over de grote onderwerpen als liefde, dood en familie. Van de artiest die ook actief is in de band My Blue Van verscheen Bas Beenackers (Revanche/ Concerto), zijn titelloze solodebuut. Vorig jaar verscheen al de ep Man. De vijf met akoestische gitaar gebrachte nummers daarvan staan ook op deze plaat, die is voorzien van vijf nieuwe liedjes die met diverse blaasinstrumenten, elektrische gitaar, bas, percussie en zingende zaag meer aangekleed zijn. Stork waarmee meer…

Op Don’t Look Back reist Hank Woji in het besef dat ergens, ooit, er een einde zal komen aan die weg. Maar voorlopig is het nog niet zover, want in het volgende nummer is hij alweer onderweg: Chasin’ My Headlights Again. Ditmaal in het gezelschap van Jaimee Harris die hem vocaal begeleidt. Na die twee eigen liedjes is het tijd voor een logisch vervolg in de vorm van I Ain’t Got No Home van Woody Guthrie. Hier zijn het Jimmie Dale Gilmore en Butch Hancock die met hem meezingen. Highways, Gamblers, Devils And Dreams (eigen beheer) is een dubbel-cd van de singer-songwriter die in meer…

James J Turner komt uit Liverpool. In de jaren 80 speelde hij in The Electric Morning, een band die regelmatig het voorprogramma deed tijdens Europese tournees van Amerikaanse bands als Rain Parade, True West, Beat Farmers en Long Ryders. Daarna ging hij solo. Gaandeweg begon hij zich toe te leggen op de roots uit eigen land, folk dus. Op Future Meets The Past (Touch The Moon) levert dat een krachtige vorm van folkrock op. Zijn stem, voorzien van een lichte bibber, geeft de liedjes als vanzelf een zetje. Turner tracht heden en verleden te verbinden door mensen dichter bij de natuur te brengen. Dat heeft alles meer…

De albumtitel Forward (eigen beheer) koos Nolan McKelvey omdat er geen andere weg is dan doorgaan na tegenslag. De singer-songwriter uit Scottsdale, Arizona, verloor een vriend die zelfmoord pleegde en binnen een half jaar overleden ook zijn ouders. De titelsong hielp hem om niet bij de pakken neer te gaan zitten. Tir Na nOg is een ode aan hen die niet meer onder ons zijn. Dana Colley (Morphine) speelt saxofoon op het nummer. McKelvey kent hem uit de tijd dat hij in Boston vertoefde. Op het anti-oorlogsnummer Pretending leunt hij op zijn ervaringen uit de tijd dat hij werkte met Vietnam-veteranen. Ook meer…

Het scheelde niks of Turnpike Troubadours was definitief verleden tijd geweest. In 2019 dwong een hardnekkig alcoholprobleem midvoor Evan Felker ermee te kappen. De bandleden kozen eieren voor hun geld en begonnen voor zichzelf of werden sessiemuzikant. Maar kijk, Felker herrees na een succesvolle rehab. Turnpike Troubadours bestaat weer, en hoe. A Cat in the Rain (Bossier City Records) is misschien wel hun beste album tot nu toe. De band, in 2005 opgericht in Tahlequah, Oklahoma, staat voor altcountry par excellence. Stuwende songs met de vertrouwde cocktail van meer…

Het is heel leuk om te zien dat iemand die je als onbekende in een plaatselijke pub in een dorp in Schotland hebt zien optreden, ineens de wind onder zijn vleugels krijgt. Het gebeurt bij Anton O’Donnell. De singer-songwriter uit Glasgow kreeg drie jaar geleden opeens een telefoontje uit Los Angeles dat producers Brian Brinkerhoff en Frank Swart een album met hem wilden opnemen. Dat ligt hier nu: Tomber Sur PRW (Need To Know Records), waarbij die afkorting staat voor Presley Road West, de straat waar O’Donnell in Glasgow woont. Er zit een verhaal vast aan de Franse titel, maar dat voert voor meer…

Vorig jaar kondigden we de comeback aan van Grey DeLisle, de zangeres die aan het begin van dit millennium best succesvol was in ons genre, maar die zich de laatste twintig jaar meer op het opvoeden van haar kinderen en haar loopbaan als stemactrice richtte. In 2022 kwam dan Borrowed uit, een album met voornamelijk covers. Dat is met het net uitgekomen She’s An Angel (eigen beheer) precies omgekeerd. Op dit album zijn de meeste nummers van haar eigen hand. De uitzondering is I Really Got The Feeling dat meer…

Best fijn als nieuwe albums klinken als oude albums die in de kast staan. All Around (Normaltown Records/V2) van The Howdies is zo’n album. De band uit Athens, Georgia, trad pas in 2021 voor het eerst op. Spelen deden ze puur voor het plezier, maar bij dat eerste optreden op een parkeerplaats bij een koffiehuis waren singer-songwriter T. Hardy Morris en producer David Barbe (Drive-By Truckers) aanwezig en die begonnen direct over het opnemen van een plaat. Austin Darnell en Shoni Rancher die allebei zingen en liedjes schrijven hapten toe. Ondertussen hielden ze hun banen gewoon aan. In de meer…

Hij heeft een stem als een wandeling over een grindpad. En hij struikelde onderweg nogal eens. Mentale problemen, verslavingen, mislukte relaties, dakloosheid, het zat Jared Dustin Griffin niet mee. Maar met Battle Cry Mercy (eigen beheer) tracht hij af te rekenen met de neergaande spiraal. Tijdens de pandemie raakte zijn creatieve geest in een stroomversnelling. Hij schreef voldoende nummers voor een aantal albums. Als al dat materiaal net zo meeslepend is als dit solodebuut, dan kunnen we nog wat verwachten. Hij stort de misère direct uit over de luisteraar op opener My Name Is Cannonball. En meer…

De voormalige frontman van de Italiaanse band Lowlands Edward Abbiati komt sterk voor de dag op zijn tweede soloplaat To The Light (Appaloosa Records). Hij begint met Three Chords And The Truth en dat is toch precies wat we het liefst hebben! Helemaal als het komt in de vorm van fijne powerpop met een knikje naar Squeeze. Nothing Left To Say heeft enigszins in tegenspraak met die titel de energie van een strijdlied. Abbiati zingt met een lichte sneer en gaat van punk naar pubrock. Beetje als Mekons of zo. Just About Now heeft blazers en strijkers, maar toch levert het nummer vergelijkingen op met meer…

Alweer een nieuw album van Steve Yanek. Hij heeft wat in te halen nadat zijn loopbaan begin jaren 80 niet van de grond wilde komen. Daarover hebben we het in vorige recensies al gehad. De nummers voor September (Primitive Records/Hemifran) schreef hij gedurende 18 maanden tijdens de lockdown en pandemie. Het zijn vooral naar binnen gekeerde liedjes. Dat werd niet alleen veroorzaakt door de omstandigheden van die tijd; Yanek vindt inspiratie in de hoogtijdagen van Laurel Canyon, de wijk van Los Angeles waar singer-songwriters als Jackson Browne in meer…