Een kop koffie, een bakkie troost, heerlijk! Sterke koffie, gekruid geluid. Je kunt ons erop trakteren. In zekere zin dan, door gebruik te maken van de knop die je rechtsonder in je scherm ziet. Een kleine financiële bijdrage die het mogelijk maakt deze site in de lucht te houden. Geheel vrijwillig natuurlijk. We hebben wat oplopende kosten, b.v. invoerrechten bij toegestuurde promo’s (dank, Brexiteers) en een update van de site staat ook op de verlanglijst. Je helpt ons dus al met meer…
We missen wel eens wat en je kunt niet alles bespreken dat uitkomt. Maar als iets erg goed is, moeten we af en toe terug naar een album dat al meer dan een half jaar in de spreekwoordelijke schappen ligt. Dat gebeurt nu bij I Wanna Start A Band (eigen beheer) van Britton Patrick Morgan. De man groeide op in het oosten van Kentucky (wat is dat toch met Kentucky? Komen daar ook mensen vandaan die matige plaatjes maken? Die bespreken we hier dan maar niet). In het titelnummer droomt een jonge Morgan ervan om een band te beginnen met Levon Helm, Emmylou Harris, meer…
Ook al heeft de Texaanse singer-songwriter Hayes Carll zijn plaatsje in de twintig jaar dat hij platen maakt intussen wel ingenomen, een grote bekendheid is hij niet. Weliswaar trok hij de aandacht door er vandoor te gaan met de vrouw van Steve Earle, vooral doordat die daar nogal een nummer van maakte, maar ook dat bracht hem geen wereldroem. Hoeft ook niet, het gaat immers om de liedjes. You Get It All (Dualtone) biedt er elf. Carll schreef ze met diverse collega’s. En trouwens ook met zijn vrouw Allison Moorer, die ook medeverantwoordelijk is voor de productie. Op Nice Things komt God in meer…
Wanneer Lost Camp Dreams een voorproefje is van wat het komende muziekjaar gaat brengen dan kan dit jaar nu al niet meer stuk. Wat is dit een wonderschone ep. Zes nummers staan erop, de ene nog spannender dan de ander. Verantwoordelijk voor al dit moois? Jason Dea West, een independent artiest die zich beweegt in het folk/punk-genre. De grote gemene deler in deze genres is de DIY (Do It Yourself)- attitude. Vooral bezig zijn met het uitdrukken van emoties via muziek en minder met het virtuoos beheren van de instrumenten. Met een aantal bevriende muzikanten is meer…
Uiteindelijk draait het allemaal om Sex & Gasoline in de wereld van rock-’n-roll. Opstaan. Kilometers maken. Tanken. Eten. Optreden. Neerzijgen in een hotelkamer. In gezelschap van vrouwelijk schoon. Want of je nu een meer…
Die man in het midden op het hoesje van Walk The Walk (eigen beheer) van Stash heeft zo’n bekende kop, maar wie is het ook alweer. Een blik op de achterkant geeft duidelijkheid Ted Russell Kamp, de Amerikaanse multi-instrumentalist/singer-songwriter met Nederlandse roots. Naast Kamp bestaat het trio Stash uit drummer Joey Peters en rootsrocker Rich McCulley, die ook al sinds het begin van dit millennium solo-albums maakt (zie bij voorbeeld deze: link). Rootsrock, het woord is gevallen. Dat is ook wat je, in 13 nummers, op dit album voorgeschoteld krijgt. Zo meer…
Nee, het is in combinatie met Richie Mayer niet een extra aflevering van de rubriek albumhoezen, maar gewoon een recensie. People In Cars (Submarine Cat Records) is niet het eerste album van Curse Of Lono dat we bespreken. De titelloze ep uit 2016 kwam aan bod in de rubriek roundup en een jaar later schreven we ook over het volwaardige debuut Severed. Helaas kwam As I Fell niet verder dan aantekeningen (glamrock, Jesus And Mary Chain, Velvet Underground, slidegitaar, atmosferisch donker, donkere stem, blazers, een lieve versie van Nick Cave; dat soort meer…
Een nogal lelijk hoesje. Vond Richie Mayer misschien zelf ook wel. Dus staat zijn naam niet op de voorkant. Ook de titel The Inn Of Temporary Happiness (Revisited) (eigen beheer) ontbreekt. Vervelende trend, al die covers zonder letters. Maar goed, over de muziek dan maar. Die is namelijk best de moeite waard. Mayer speelde begin jaren 80 in Loose Lips, een band uit Chicago die net als Cheap Trick, Shoes en Pezband powerpop maakte. Dat doet hij nog steeds. Staat ook op het nummerbord van die zwevende auto: PWR POP. De pandemie was aanleiding om zich zo ongeveer op te sluiten in meer…
In 2013 verscheen er van Jeroen Kant een album met de titel De Lafaard Kapitein. Dat is de Brabander niet langer. Hij durfde het aan om de huur van zijn woning in Tilburg op te zeggen en woont sinds 2020 op een boot in De Biesbosch. Weg van alles en iedereen. Daarover gaat het op Water (eigen beheer). Kant deed vrijwel alles zelf in zijn drijvende studio. Hij is er gelukkig. Ver van de stad is hij niet langer op de vlucht. Hier komt hij tot rust. ‘Laat me drijven met de stroom, hier word ik wakker in een droom’, zingt hij op het titelnummer. Kant nam geluiden van vogeltjes en het klotsende water op meer…
De mannen van Susto stoeien met een dubbele regenboog op Time In The Sun (New West Records/PIAS). Op het nummer Double Rainbow vraagt Justin Osborne om een teken van God. Want de God Of Death stond voor de deur van zijn vader, die na jaren de strijd tegen kanker op moest geven. Tegelijk bleek zijn vrouw in verwachting van een eerste kind. Dus is het album een reis door de oneindigheid. Over de levenscyclus die nooit ophoudt. Zo psychedelisch als de kleuren van een regenboog derhalve. Op Time, Love & Fun glijden ze evenwel van de gekleurde ronding om te zweten tijdens meer…
Om maar gelijk de toon te zetten; Mercy (Late August Records) is het minste album binnen de discografie van Cody Jinks. En dat is ronduit bedroevend. De beste man heeft zoveel meer in zijn mars. Denk aan zijn geweldige cover van de Pink Floyd-song Wish You Where Here. Maar goed, het album Mercy. Negendertig minuten waarin twaalf nummers tergend nietszeggend voorbij kabbelen. De stijl van de songs is het best te omschrijven als “middle of the road”. Het gebruik van dobro en steel guitar moet de muziek wellicht meer…
Rauwe gitaren en zoete zangharmonieën, dat is de kracht van The Wild Feathers uit Nashville. Alvarado (New West Records) staat er vol mee. De band is al even bezig, maar bij de grote platenmaatschappijen lukte het ze niet om de nieuwe Eagles te worden. Dus pakten ze het anders aan. Het vierde reguliere studio-album namen ze niet op in een moderne studio, maar in een blokhut en een kelder. Eindelijk lukte het om het al acht jaar oude titelnummer het juiste gevoel mee te geven. Dat klinkt als een zilveren droom. Denk aan een band als Dawes. Ain’t Lookin’ komt met doffe meer…
Hieronder de 10 favoriete albums van 2021 van Wiebren Rijkeboer
1. Cory Hanson – Pale Horse Rider meer…
John R. Miller is afkomstig uit het meest oostelijke hoekje van West-Virginia, een landelijke streek die omkranst wordt door de Potomac rivier. Met zijn baseballcap, tattoos, denim-outfit en woeste baard is Miller een man uit de backwoods van ruraal Amerika: een ideale singer-songwriter. Miller groeide op met zingen in de katholieke kerk, punk en traditionele fiddle-muziek. Maar ook met tweedehands auto’s, wodka en chemische drugs. Miller baste in The Hackensaw Boys, maar is met zijn Depreciated uiteindelijk zijn eigen man; ja, meer…
De lege flessen zijn weggebracht en nee, die laatste oliebol nemen we niet meer. De deur naar het jaar 2021 wordt met een harde klap dichtgegooid. Maar niet nadat we voor de laatste keer terugkijken naar het muzikale moois dat het jaar heeft gebracht. Met veel plezier maken we nu de Altcountry.nl-lezers Top 15 van favoriete albums van 2021 bekend. 146 lijstjes werden er ingediend, met meer dan 530 verschillende albums. Dat leverde uiteindelijk een verrassende winnaar op! Maar wel weer een overduidelijke. Hij steekt ver boven de andere podiumgasten uit. Achter de nummer 3 gaapt weer een groot gat naar de nummer 4 die net uit de klauwen van het peloton volgers kan blijven. In de Top 15 staan 8 mannen, 4 vrouwen, 2 bands en een man/vrouw-duo. meer…
Hieronder alle ingediende lijsten.
Martijn Jongejans
1. Tele Novella – Merlynn belle
2. Steve Earle – J.T.
3. The Flatlanders – Treasure of love
4. Margo Cilker – Pohorylle
5. John Hiatt & Jerry Douglas – Leftover feelings
6. Jackson & Sellers – Breaking point meer…
Het gerenommeerde Amerikaanse tijdschrift Rolling Stone presenteert Joshua Ray Walker met de volgende woorden: “Country’s most fascinating young songwriter is a baby-faced, 6XL guitar hero with a Dwight Yoakam voice and songs about suicide and boat-show models”. Een dergelijke quote maakt nieuwsgierig en sceptisch. Maar na het beluisteren van het album See You Next Time kan niet anders geconcludeerd worden dan dat de quote van Rolling Stone 100 procent accuraat is. Het gitaarspel van Joshua Ray is onberispelijk. Van een melodieuze tokkel in meer…
Was 2021 een goed americana-jaar? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Zonder liveconcerten dook ik in mijn cassetteverzameling met live-opnames van de radio. Wow, wat was die Chris Isaak in zijn begintijd nog lekker ongepolijst. En luisterde ik naar het FM- en internetradiostation WEVL.org uit Memphis. Met dj’s die hun eigen platen uitzoeken en een verzoek om de Nederlandse band de Tröckener Kecks te draaien honoreren. Niet via een download maar gewoon vanaf de cd die in hun verzameling stond. Misschien reed er wel iemand met zijn Cadillac met open raam langs Graceland en kon Elvis meegenieten van die Nederlandstalige rock.
Van de volgende tien fijne albums heb ik afgelopen jaar ook genoten.
1. Steve Earle – J.T.
Deze sympathieke troubadour verloor zijn zoon Justin Townes. Dit album met nummers van zijn zoon is zijn eerbetoon aan hem. Een aangrijpend album van liefhebbende vader. meer…
Sinds maart vorig jaar werk ik volledig thuis. Dat kan als eindredacteur van Dagblad van het Noorden (en Leeuwarder Courant) prima. Het betekent wel dat mijn bezigheden voor deze site steeds meer op werk zijn gaan lijken. Zelfde plek achter de computer immers. Soms vraag ik mezelf dan ook af: waarom doe ik het eigenlijk allemaal? Want zo’n site levert geen cent op. Gelukkig werden er al die jaren albums gestuurd om te recenseren. Nog voor ze in de winkel lagen. Dat was de beloning. Maar tegenwoordig zenden artiesten en platenmaatschappijen een mailtje met een code voor een download. Doe ik niets mee. Muziek verdient een verpakking. Dus hoe dat verder moet? Ik hoop er binnenkort op terug te komen.
1. Israel Nash – Topaz
De klanken op Topaz zweven als een poncho om een pirouette draaiende hippie. De heuvels van Dripping Springs zijn een geweldige uitvalsbasis voor glijvluchten door de kosmos. Puntige bijdragen op blazers voegen een nieuwe dimensie toe aan de groovy gitaarrock van Nash, die heer en meester is in zijn eigen studio. meer…
Gelijk aan 2020 was het voorbije jaar er nu niet echt een van frequent concertzalen bezoeken, hetgeen overigens vele malen vervelender was én is voor allen die in deze sector werkzaam zijn. Een drama, vooral voor muzikanten; organisatoren; bookers; venues & technici dus, terwijl ook andere sectoren het lastig hebben. Het jaarlijkse lijstje is echter normaliter veelal wel mede gebaseerd op live-ervaringen, die van 2021 dus wederom niet. Het was dus vooral thuis luisteren. Het resultaat van een, ondanks alles, toch wel fijn, muzikaal jaar ziet er dan uiteindelijk zo uit:
1. John R. Miller – DepreciatedBijna drie jaar geleden John R. Miller ontdekt door een recensie op deze site van het album The Trouble You Follow. Voor de volledigheid: bij dat album stond er nog The Engine Light achter zijn naam. Miller is al even bezig, overigens, bijvoorbeeld als bassist bij The Hackensaw Boys (of bij meer…
2021: het tweede annus horribilis op rij. Ik kan het niet anders omschrijven. En ik wijd daar verder ook maar geen woorden aan. Maar ook dit jaar had ik een americana-dip. In de zomermaanden luisterde ik nauwelijks naar albums uit ons geliefde genre. Dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat er nauwelijks of geen live-optredens zijn geweest in die periode (die eigenlijk de gehele eerste helft van 2021 besloeg). Live-optredens scherpen mijn gehoor, of zoiets. Nieuwe albums gaan meer leven door de liedjes een keer live te horen. Het is een soort dynamiek tussen albums en live-optredens die me vooral bekoort. En zo komt het dat ik dit jaar met moeite 15 albums die ik de moeite meer dan waard vind bij elkaar kon schrapen. Met een voor mij logische nummer 1, een album dat me iedere keer weer van mijn sokken blaast. Natuurlijk loop ik in de komende tijd tegen andere albums aan die mijn lijst zo zouden kunnen aanvullen. Ik hoop het in elk geval. En voor volgend jaar: mogen we een lekker gevulde live-agenda aantreffen?
1. Doc Feldman and the Alt + Cntry + Delete – A Healthy Dose Of Anxiety
Een magnifieke plaat, waarop 10 liedjes in net minder dan een uur je meevoeren in de donkere wereld van de Kentuckian Doc Feldman. Donker inderdaad maar niet zonder hoop. Voor mij altcountry zoals het bedoeld is. meer…
In januari van dit jaar verscheen Tell Me How You Feel van Hoth Brothers Band. Dat is de groepsnaam voor de samenwerking tussen Boris McCutcheon en Bard Edrington V. Over die laatste hebben we het hier op deze site nog nooit gehad. Met het uitstekende Two Days In Terlingua (eigen beheer) brengen we daar graag verandering in. Want vanaf de eerste streken van een steelgitaar op opener Ramblin’ Kind is duidelijk dat dit erg goed moet zijn. En die overtuiging wordt alleen maar sterker tijdens het draaien van begin tot eind. Edrington heeft samen met zijn vrouw Zoe Wilcox een meer…
Constancy (King Forward Records) heet het nieuwste, inmiddels al hun zevende, album van The Roseline. En als er iets is dat altijd constant geweest is, is dat het niveau van de albums van dit gezelschap rondom Colin Halliburton (uit Lawrence, Kansas). Altijd goed, nooit verzakend. Ook nu weer. De 10 nummers laveren zo’n beetje in het gebied tussen folkrock en alt.country. Bijna onopvallend is het mooie gitaarspel op deze plaat. Het rinkelt, tinkelt en schuurt soms onnadrukkelijk alle kanten op. Je moet er echt op letten en dan valt het op. En dat geldt eigenlijk ook voor de fijne meer…
Alweer maanden geleden zorgde Andrew Adkins ervoor dat April In Your Eyes – A Tribute To The Songs Of John Lilly (Diamond Ranch Records) hier op de deurmat viel. Dat is niet alleen een hartverwarmend eerbetoon, het is ook een formidabel album. In een ver verleden, toen er nog paardjes huppelden op deze site, hebben we wel eens albums van hem besproken. Maar waarschijnlijk zullen slechts enkelen van deze John Lilly gehoord hebben. Het gaat hier om een voortreffelijk songschrijver, die sinds 1989 elke week minstens één liedje schreef. Dat zijn er dus meer dan duizend. In meer…
Christmas Lights In April (Horton Records) van Ken Pomeroy is geen kerstplaat en dat is alvast een enorme meevaller. Pomeroy komt uit Oklahoma. Ze is nog geen 20, maar toch is dit al haar derde album. Voor het eerst durft ze wat persoonlijker te worden, ze reflecteert op haar eigen keuzes en probeert zo zichzelf te leren kennen. Zweverig is de zuiver zingende Pomeroy daarbij niet of nauwelijks. Haar liedjes komen uit het hart. De begeleiders houden het klein. Met zo’n stem als Pomeroy (akoestische gitaar) kan dat ook. Kyle Reid voegde elektrische gitaar, pedal steel, een meer…
Wat een bijzonder artiest is de Amerikaan Ben Bostick toch. Drie albums en een ep verschenen er van hem. Telkens met een ander thema en geluid. Ook zijn nieuwste is weer geheel iets anders. Op Grown Up Love (Simply Fantastic Music) toont hij zich van zijn gevoelige kant. Niet zonder reden. Zijn gezin kreeg een tegenslag te verduren. Na de geboorte van een tweede dochter in februari 2020, bleek de oudste het Rett-syndroom te hebben, een hersenaandoening die een normale ontwikkeling in de weg staat. Het zette Bostick aan tot het schrijven van persoonlijke liedjes. Liefdesbetuigingen om er meer…
Max Verstappen wereldkampioen Formule 1. Een mooi moment om de discussie over talent en/of afkomst in sport of muziek weer eens nieuw leven in te blazen. Dat Max zijn vader Jos Verstappen heeft overtroffen in prestatie moge duidelijk zijn. Hoe kan het toch dat veel muzikanten of sporters spruiten voortbrengen die talentvol(ler) zijn in de professie van hun oude heer? Is dit echt talent of zijn het dan toch het geld en de contacten van papa die hierin de doorslag geven? Hoe zinvol is deze discussie nu helemaal? Nu hier weer, George Cessna. Zoon van Slim meer…
Voor haar twaalfde album wilde Ana Egge iets anders dan anders. Dat ligt hem vooral in de werkwijze voor Between Us (StorySound Records). Via FaceTime werkte de Canadees/Amerikaanse singer-songwriter met haar Ierse collega Mick Flannery, die ze tijdens festivals meer dan eens tegen het lijf was gelopen. Negen van de elf liedjes kwamen tijdens die sessies tot stand. Ze schreven nog meer nummers, waarvan een deel nog zal verschijnen op het volgende album van Flannery. Een ander nieuw aspect aan het songschrijven van Egge is dat ze haar dromen bijhield in een meer…
Kennelijk vindt Jesse Dayton het tijd om terug te blikken op zijn muzikale carrière tot op heden. Of de coronacrisis en hierdoor het gebrek aan kunnen toeren er debet aan is geweest blijft in het midden. Maar dat Jesse Dayton tijd over heeft blijkt misschien wel het best uit het feit dat er naast de cd Beaumonster (Blue Elan) ook een gelijknamig autobiografie is verschenen. In dit boek vertelt Dayton over zijn ontmoetingen met sommige van zijn muzikale helden zoals Waylon Jennings en Johnny Cash. Of over zijn samenwerking met bands als Social Distortion en de Supersuckers. Naast deze, vaak meer…
Vier afgerukte paardenhoofden met het bloed in de bek. Doodskoppen als ogen en daartussen een swastika. Nog een doodskop als versiering van een hoofdstel. Hoe zorg je er als illustrator voor om een genre als cowpunk uit te meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL