Cary Morin heeft zijn spirituele countryblues op Dockside Saints (Continental Song City) ondergedompeld in het moeras van Louisiana. Direct op de zydeco van Nobody Gotta Know is goed te horen dat hij het avontuur is aangegaan in een nieuwe omgeving. Op Jamie Rae trekt hij over een modderige weg met accordeon, viool en slidegitaar in zijn spoor. Klinkt als John Hiatt op de cajuntoer. Chosen Road heeft de sfeer van het werk van Bo Ramsey. Op nummers als Prisoner en Because He Told Me So blijkt wederom zijn maatschappelijke betrokkenheid. Op meer…
Bijzonder: op drie van de negen liedjes van The Tango Bar (Hemifrån/Paraply Records) doet 
Met een paar woorden weet 
Luther Russell is een talentvol muzikant: hij speelt gitaar, bas, drums, piano en orgel. Hij is bovendien een producer die producties op zijn naam heeft staan van sterke platen van Warren Pash, Fernando en Richmond Fontaine. Ook heeft Russell – die zijn eerste bandje, The Boothills, in 1987 begon met Jakob Dylan – een serie cd’s op eigen naam uitgebracht. Luther Russell is ook die zanger met de cokeskloppersstem op Waitin’ For George, het rauwe, opwindende album van The Freewheelers dat in 1996 op American Recordings verscheen. Na het 
Dat Tommy Keene in 2017 is overleden was me totaal ontgaan. He Doesn’t Know He’s Gone gaat over zijn einde; hij overleed onverwacht in zijn slaap. De cultheld in powerpop-kringen werd slechts 59 jaar. Het nummer staat op Cardinal In The Snow (eigen beheer) van 
Karen Jonas komt uit Virginia, de staat in het zuidoosten van Amerika, maar voor The Southwest Sky And Other Dreams (eigen beheer) trok ze naar de andere kant van het continent. In een omgebouwde Greyhound reisde ze door de woestijn en tussen de concerten door noteerde ze haar indrukken. Dat resulteerde in liedjes die handelen over de grote romantische droom en de ontnuchterende werkelijkheid. En alles daar tussenin. The Last Cowboy (At The Bowling Alley) handelt trouwens over een lokale held. Althans, dat was 
Er is geen beginnen aan. Je bent halverwege een zin om een liedje van 
Op het eind van haar stembereik ontstaat een wat schrille klank, gek genoeg geeft het 
Bijna 50 jaar geleden maakte John Cee Stannard met de band Tudor Lodge een hooggeprezen album vol Britse folkrock. Een kleine tien jaar geleden begon hij onder eigen naam platen te maken. Die bevatten eerlijk gezegd nogal standaard bluesmateriaal. Maar op Folk Roots Revisited (Castiron Recordings) keerde hij terug naar zijn startpunt. Het was een afscheid, want nog geen jaar nadat er leverkanker bij hem was geconstateerd overleed hij in maart van dit jaar. Met When The Time Is Right (Castiron Recordings) verscheen nog een tweede album van 
Jono Manson
Ook de tournee van 
In 1987 opgericht in Belleville, Illinois door Jay Farrar, Jeff Tweedy en Mike Heidorn, is Uncle Tupelo een van de wegbereiders van de alt.country, een stroming waarin country, folk, punk en pop gebroederlijk een rol vervullen. Een stroming, ferm geworteld in de muziekgeschiedenis, gepositioneerd in de actualiteit van de 21e eeuw. Farrar en Tweedy zijn jeugdvrienden met een voorliefde voor dezelfde muziek. De punkinvloeden zijn evident en vanuit die invalshoek begint het trio te experimenteren met country en folk. Het rustieke leven van de front porch 
Het was best een tijd geleden dat ik Dinosaur Jr. uit de kast had getrokken. Ik deed het onlangs weer eens nadat ik elke keer tijdens het beluisteren van Long Lost Solace Find (Paradise Of Bachelors/Konkurrent) van 
Lang leek het uit te draaien op drie sterren voor de nieuwste van 
Er gingen best wat draaibeurten aan vooraf voordat het licht van We’ll Look For Stars (Must Have Music/Continental Record Services) van de Canadese 
Als je 
Na twee vijfsterrenalbums wees Garrett T. Capps ons in 2018 op James Steinle. Diens debuut kreeg ook al vijf sterren. En onlangs stuurde ene 
Met een twangende Fender opent Raul Malo La Sitiera, het eerste nummer van En Español (Mono Mundo Recordings/Thirty Tigers/Bertus) en dat is een lekkere zomerplaat van The Mavericks. Voor het eerst helemaal in het Spaans gezongen. Het is geen salsa en het is geen mariachi, laat Malo weten, maar het is wel een heerlijke melange vol tropische trompetten en wat niet al. Cuba, Mexico, Argentinië en Spanje, daar liggen de roots van deze collectie nummers. Vijf eigen liedjes en zeven covers. Piano en percussie op het Cubaans aandoende 
Bij recensies van eerdere albums van John Craigie zie je vaak referenties aan Bob Dylan, John Prine en Jack Johnson voorbij komen. Bij beluistering van zijn nieuwste werk, Asterisk The Universe (Thirty Tigers) moest ik echter direct denken aan JJ Cale. De plaat kent namelijk dezelfde laidbackness die zo kenmerkend was voor de troubadour uit Oklahoma. Craigie komt niet uit die staat maar uit Californië. En ook dat is te horen op dit al weer zevende album. Warmbloedige en aanstekelijke countryfolkrock, dat is je krijgt. En Craigie schrijft leuke teksten, met oog voor detail en soms 
‘A bunch of quacks’, zo typeert Captain Beefheart de renegaten die in 1974 zijn Magic Band de rug toekeren. Zoot Horn Rollo, Rockette Morton en Ed Marimba nemen hen door de Captain gegeven identiteiten terug, adopteren hun eigen naam en richten een band op: Mallard. Mallard bestaat aanvankelijk uit Bill Harkleroad (gitaar, ex-Zoot Horn Rollo), Mark Boston (bas, ex-Rockette Morton), Art Tripp III (drums, ex-Ed Marimba) en zanger John ‘Drumbo’ French. Maar als French door de kapitein teruggeroepen wordt naar The Magic Band, moet Mallard op 
Noodweer teisterde Nashville begin maart (nog voor de wereldwijde pandemie dus). Er vielen 24 doden. 
Charley Crockett en Vincent Neil Emerson geven hoog op over de verrichtingen van collega 
Op The Unconquerable Past (Fish Records) verbindt 
Na Midwest Farmer’s Daughter en All American Made was het kostje van 
De akoestische begeleiding met staande bas, mandoline, dobro, fidlle, akoestische gitaren en lap steel trekt 
