De artiestennaam Waxahatchee is alvast prachtig. Dan zie je niet alleen een kreekje dat zich door de bossen en heuvels van Alabama slingert voor je, maar ook de gedaantes van Billy Joe en Bobbie Gentry. Nou sprong Billy Joe in werkelijkheid van een brug in de Tallahatchie River, die ook nog eens in een andere staat (Mississippi) lag, maar dat zijn slechts details. Waxahatchee heeft dezelfde aantrekkingskracht. Die van mysterie en een geschiedenis van indianen. Dus kan Saint Cloud (Merge Records/Konkurrent) die betovering uitdiepen? Het hoesje is alvast meer…

Vernieuwend hoeft het niet te zijn voor Lee Gallagher And The Hallelujah. Ze volgen met hun sound voorbeelden als Byrds, Burritos en Buffalo Springfield. Maar niet te precies gelukkig. Dan ontstaat er immers geen flow. En die is er wel degelijk op L.A. Yesterday (eigen beheer). Vanaf het moment dat ze vertrekken op Highway 10 totdat ze aan het einde van het album aankomen op Rollin’ Out. Gallagher is zo’n zanger die bijna geen stem meer heeft. Alsof hij zich al eens flink heeft overschreeuwd. Dat lijkt me niet echt het geval, zo’n stem heeft de Amerikaan meer…

Elf nummers in evenzovele smaken biedt Italian Ice (Single Lock/Bertus) van Nicole Atkins. Geen wonder, de singer-songwriter werkte samen met een keur aan artiesten en bezocht ook nog eens diverse studio’s. Wat te denken van Muscle Shoals, Alabama, als een van die plekken? Daar maakte ze gebruik van de diensten van Spooner Oldham en David Hood. Andere gasten zijn leden van Bad Seeds en Dap-Kings alsook Seth Avett, John Paul White en Erin Rae. Zo stel je dus een smakenpalet samen. Op het heerlijke openingsnummer AM Gold valt soul uit Muscle meer…

Als je op deze site zoekt op “Thad Cockrell” vind je geen treffers. Cockrell was begin van dit millennium nochtans een bekende naam in het altcountry-wereldje. Maar zijn laatste album, To Be Loved, dateerde wel al van 2009 (en dat ligt in het verloren gegane verleden van deze site). Cockrell hield het daarna wel zo’n beetje voor gezien. Hij stoeide nog een beetje met een popbandje, Leagues, maar echt serieus leek dat niet. En nu ligt er ineens If In Case You Feel The Same (ATO Records). De liefhebbers van de ‘oude’ Cockrell hoeven nog niet ineens naar de meer…

Dit is het laatste deel van de kortlopende serie om het eigen huis om te toveren tot een honky tonk. Het coronavirus noodzaakte daartoe, omdat alles op slot ging. ‘Close up the honky tonks, lock all the doors’, de oproep van Red Simpson werd zo’n zestig jaar later ingewilligd. Pech voor Vincent Neil Emerson, die in de herfst van 2019 een uitstekende plaat in het genre het licht liet zien. Fried Chicken And Evil Women (La Honda Records) heet het album van de jonge Texaan, die goede vrienden is met Charley Crockett. Op The Valley deed die 7 Come 11 van deze meer…

Het zijn donkere dagen voor de Verenigde Staten, maar het is wel een goede voedingsbodem voor boze artiesten met gitaar. Neem Michael McDermott. Is al zo’n dertig jaar bezig, maar slechts opgemerkt door een beperkt aantal mensen. Terwijl zijn overgave komt in proporties die we kennen van Bruce Springsteen. Het titelnummer van What In The World… (Pauper Sky Records/Continental Song City) is een aanklacht tegen de president die ‘een crimineel is’. Het is een nummer dat de protestbeweging tegen Trump als strijdlied zou kunnen meer…

Het grote geluk, dat waar iedereen altijd op zoek naar is… Vergeet het maar, die zoektocht. Jong zijn en grote dromen najagen. Oud zijn en beseffen dat het allemaal een onzinnige bezigheid is geweest. Daarover heeft G.F. Patrick het op One Town Over (Need To Know). Deprimerend? Dat valt enorm mee. Het leven met alle ups en downs is wel waar het om gaat allemaal. De in Philadelphia woonachtige Patrick schrijft er verhalende liedjes over. Op opener Mud klinkt dat als een jonge Steve Earle met wat popinvloeden. En direct vanaf dat eerste nummer valt het meer…

Drie jaar geleden schreven we over Cary Morin in de rubriek roundup. Het ging toen over From The Cradle To The Grave. De titel When I Rise (Continental Song City) is dan een mooi vervolg. Die wederopstanding vond overigens al weer een tijdje geleden plaats. Op zijn website staat dat deze plaat van 2018 is, maar in Nederland werd het vorig jaar uitgebracht. Hoe dan ook, de man heeft al weer iets nieuws op stapel staan ook. Later deze zomer komt Dockside Saints uit, maar hier richten we nog even de aandacht op When I Rise. Het titelnummer waarmee Morin meer…

De uit zes leden bestaande band Gunther Brown komt uit Portland, Maine. Heartache & Roses (eigen beheer) biedt altcountry zoals die al sinds de beginjaren van het genre gemaakt wordt. Melodieuze liedjes met samenzang, nergens te gladjes. Destijds hadden ze best op Glitterhouse Records gepast bijvoorbeeld. Blue Rose Records zou ook een goed onderkomen voor ze kunnen zijn. Geen hemelbestormende momenten, maar voor de liefhebbers voldoende om een plaatsje in de kast te gunnen. De mannen zijn trouwens niet cool genoeg om meer…

‘Close up the honky tonks, lock all the doors.’ Ofwel een nieuw deel in onze serie over albums waarmee je je eigen woning kunt omtoveren tot een honky tonk. Deze keer Also, Too… (eigen beheer) van Darlin’ Brando. Dat is de artiestennaam van Brandon Goldstein. Bijzonderheid: het gaat hier om een drummende singer-songwriter. Met zijn liedjes weet hij zijn gehoor met een goed ritme aan het dansen te krijgen. Voor de klein behuisden ontstaat hier geen probleem, want twee stappen moet toch mogelijk zijn? We hebben het hier niet vaak over de two-step, maar dat is meer…

John Chambers uit Lubbock, Texas, schreef mee aan televisieseries als NYPD Blue, The Bold And The Beautiful, Law & Order: Special Victims Unit, maar vond het na negen jaar wel welletjes geweest in Los Angeles. Hij ging terug naar West Texas. Het vorig jaar verschenen Dot Dot Dot (eigen beheer) is zijn derde album en net als zijn vorig werk (uit 2009 en 2014) werd het opgenomen in de Route 1 studio van Alan Crossland in Acuff, Texas. De legendarische op 1 januari van dit jaar overleden Tommy Hancock zong mee op een nummer van zijn meer…

Californische countryrock is overduidelijk het startpunt van de Zweedse formatie A.K & The Brotherhood. Op California Free Bird zingt bandleider Alo Karlsson over het opendraaien van de autoruiten en de snelweg volgen. Een banjo nestelt zich naast de lange gitaarlijnen die de route bepalen. Oh Sedona! (Paraply Records/Hemifrån) verscheen online via streaming- en downloadsites als drie ep’s, maar op cd en als vinyl zijn die gecombineerd. For The Long Run is niet alleen door de titel een liedje waarin ze vooral de tweede helft van de meer…

In geen enkel ander muziekgenre is het zo belangrijk dat een artiest het leven geleid heeft waarover gezongen wordt als in country het geval is. Jaime Wyatt weet waarover ze het heeft op Neon Cross (New West Records/PIAS). Ze heeft als een outlaw geleefd. Ze is niet bang om te sterven, het is L I V I N dat haar angst inboezemt. Een oprecht nummer zoals D.I.V.O.R.C.E van Tammy Wynette dat was. Over dat leventje van haar: ze raakte verslaafd aan heroïne, beroofde haar dealer en zat bijna een jaar vast voor dit vergrijp. Dus ja, je gelooft haar wel als meer…

Hannah White zou graag een compliment krijgen, maar dat moet je natuurlijk wel verdienen. Hannah White & The Nordic Connections (Paper Blue Records) is best een aardige plaat, maar dan is het de vraag of de Britse zangeres dat als positieve waardering ziet. Pay Me A Compliment is trouwens een heel behoorlijk nummer. Traag en met een steelgitaar die de uithalen van White een goede bodem geeft om op terug te vallen. Gotta Work Harder zingt ze met rockabilly in de haarvaten. Haar band bestaat uit musici uit Noorwegen, maar haar Britse man meer…

Precies een jaar geleden maakte ik een tekstdocument aan met aantekeningen over In Sevens (eigen beheer) van Kora Feder. Helaas bleef het daar bij. Dat gebeurt soms, omdat de stroom aan albums nauwelijks is bij te houden. In dit geval is het extra jammer, want deze Amerikaanse singer-songwriter begint nog maar pas aan haar loopbaan. Na een ep is In Sevens het volwaardige debuut van de dochter van Rita Hosking. Op Automatic Times verfoeit ze het lakse beleid van de overheid na alle massamoorden in de VS. Ze schrijft liedjes die er toe doen, ingegeven meer…

Dat de Leif de Leeuw Band veelvuldig het podium opstapte om nummers van Allman Brothers Band te spelen, valt beslist te horen in de composities op Where We’re Heading (Continental Record Services). Vooral op het titelnummer spelen ze rond de noten die funk, soul, roots, fusion, country en rock aanraken. Een jamband dus, maar wel eentje die na instrumentale passages terugkeert bij het liedje. Baby James is een kort instrumentaal intro met heel open geluidsbeeld, een slidegitaar en piano ver op de achtergrond. Het gaat dan over in James, dat meer…

Honderd jaar geleden kregen vrouwen kiesrecht in de Verenigde Staten, een jaar nadat dat in Nederland het geval was. Om aandacht te vestigen op die mijlpaal nam Grant Peeples een album op met elf liedjes geschreven door vrouwen. Bad Wife (Continental Song City) bevat nummers die de Amerikaan live allemaal al eens had gedaan. Hij hoefde niet naar de liedjes te zoeken, ze vonden hem, zo laat hij weten. Hij begint met Crying Out van Carrie Elkin. Prachtig traag, bijna een beetje zoals Sam Baker het ook zou doen. Toeval of niet, Baker zagen we meer meer…

Allemachtig, wat een fraaie stem! Eh, stemmen, want het is grotendeels samenzang. Of nee, toch maar één stem. Want Joel Siegel verzorgde zelf alle vocalen op Pink Hotel (Starcrossed Media) van Joel Siegel & The Pocket Band. Wie is deze man? Want laat een ding duidelijk wezen, hij heeft met dit album iets bijzonders afgeleverd. Hij blijkt al een lange staat van dienst te hebben. Alleen is dat eigenlijk nooit iemand opgevallen. David Crosby wel. Die was erbij toen de band RJ Fox begin jaren 70 in de studio van Wally Heider in San Francisco een meer…

Met een ‘one, two, three, can you see me?’ begint Maya Rae met het titelnummer van Can You See Me? (Black Hen Music). Jawel, en horen ook. Daar openbaart zich een probleempje. Mae hangt soms wat tegen de noten aan en haar stem is ook nog eens wat schel. Geen fijne combinatie. Soms kan dat tegen de noten aanhangen heel lekker zijn, maar in combinatie met de hardheid van de zang is dat hier niet het geval. Instrumentaal is er niet zoveel mis met dit album, geen wonder met Steve Dawson in de stoel van producer. Van de Canadese verscheen al een album meer…

Robert Jon & The Wreck komen uit Californië, maar het geluid van Last Light On The Highway (eigen beheer) valt te situeren in het zuidoosten van de Verenigde Staten. Southern rock dus. Op opener Oh Miss Carolina imponeren ze als Black Crowes in de beginjaren. Nou ja, bijna. Het met blazers aanvangende Work It Out spelen ze met soul. Bij Californië denk je eerder aan countryrock dan southern rock. Dus even een buitengewoon simpele vergelijking om de twee stromingen uit elkaar te houden. Southern rock is hardrock met blues en meer…

Maanden voordat de honky tonks de neonverlichting doofden wegens Covid-19 lag deze al op de stapel. The Valley (Thirty Tigers/Bertus) van Charley Crockett is wederom een prima plaatje om het eigen huis om te toveren tot een honky tonk. Dat hebben we hier al meer dan eens gedaan en dus is het hoog tijd (lees: veel te laat) om daar maar eens melding van te maken. De Texaan heeft met Welcome To Hard Times namelijk al weer een opvolger klaar die hij eind volgende maand uitbrengt. En in april verscheen er ook nog een lofi-collectie meer…

We hebben het al eerder geschreven: als je begint met je allerbeste plaat, dan is er toch altijd iets van teleurstelling bij een nieuwe worp nummers. Night Without Love (Landslide Records/Sonic Rendezvous) van Webb Wilder mag er best zijn, maar haalt het wederom niet bij It Came From Nashville uit 1986. De lol van die plaat klinkt nog altijd door in de groeven; dat enthousiasme weten de toch altijd wat cartooneske platen sindsdien niet meer over te brengen. Lekkere roots & roll is het zeker, met een gitaarloopje van Beatles bijvoorbeeld meer…

Reunions (Southeastern) heet het nieuwe album van Jason Isbell and the 400 Unit. Isbell heeft de laatste jaren de lat natuurlijk erg hoog gelegd met albums als The Nashville Sound, Something More Than Free en Southeastern. Je kunt je afvragen of die lat met dit nieuwe werk weer gehaald wordt. Maar misschien worden de verwachtingen ook wel erg hoog opgeschroefd. Reunions is een prima album geworden, niet meer maar ook niet minder. Het vierde studioalbum borduurt voort op het geluid van The Nashville Sound (pun intended). Zeer kundig gecomponeerde meer…

Net als Cher op haar plaat 3614 Jackson Highway uit 1969 poseert Eileen Rose voor de studio van Muscle Shoals (Holy Wreckords/Continental Song City) waar dit nieuwe album werd opgenomen. Het is eigenlijk maar een onooglijk gebouwtje, de vitrage hangt er nog net zo voor de ramen als in 1969. Zouden die ooit gewassen zijn, vraag je je dan af. Op het linkerraam zat destijds nog een sticker met nogmaals dat nummer 3614, maar die is verdwenen. Rose begint met She’s Gone helemaal in de stijl die we van de studio in Alabama kennen, want het is meer…