Lisa Mednick Powell kennen we nog zonder die laatste achternaam. Haar vorige twee albums als Lisa Mednick dateren van 1994 en 2002. Bovendien speelde ze op nogal wat albums van andere artiesten mee op toetsinstrumenten waaronder accordeon. Alejandro Escovedo, James McMurtry, The Chills, Juliana Hatfield, dat is best een imposant rijtje. Die vele bijdragen aan ander plaatwerk stokten overigens ergens aan het begin van dit millennium. Goed dus dat ze met Blue Book (Cicada Sounds) weer eens van zich laat horen. Mednick Powell zingt meer…
Een trompet die overal doorheen tettert. Een cajunfiddle die langs de hoekige beat schuurt. Een zanger met een schorre stem. Dat alles maakt van Forever (Bloodshot Records/Bertus) van 
Volgens John Denver was West Virginia bijna de hemel. Diens Take Me Home, Country Roads is een liedje over heimwee naar een plek waar Denver zelf niet vandaan kwam. De succesvolle countryzanger schetste een idyllisch beeld van de Amerikaanse staat en scoorde er een grote hit mee. 
Artiesten uit Kentucky timmeren de laatste jaren behoorlijk aan de weg in de altcountry. Sturgill Simpson, Chris Stapleton en Tyler Childers hebben in een redelijk kort tijdsbestek een positie verworven als peilers van het genre. Daarbij is het belangrijk om te vermelden dat ze dat op eigen voorwaarden hebben weten te bereiken, precies zoals je mag verwachten van musici uit een staat die al zoveel voor diverse muziekgenres bepalende artiesten heeft voortgebracht. Bill Monroe is als vader van de bluegrass wat dat betreft het meest aansprekende voorbeeld. Dit 
Zoals we van Paul Carrack gewend zijn, is ook zijn 17de album vakwerk. Op These Days (eigen beheer/Bertus) varieert hij tussen geslepen soul met een Eagles-randje (Dig Deep) en een nummer dat bijna wat aandoet als The Impressions (Tell Somebody Who Cares). Pee Wee Ellis blaast op saxofoon mee op You Make Me Feel Good, een taak die hij ooit vervulde bij James Brown. Steve Gadd, normaliter 
De op het hoogste niveau acterende Brabantse voetbalclubs hadden allen al gespeeld en kenden zeker geen succesvolle speelronde: één schamel punt op zes. Alle reden om zondagmiddag het eventuele chagrijn weg te laten vloeien door de CD- presentatie van Mercy John bij te wonen in Paradox, Tilburg. Tenminste: voor die voetballiefhebbers die tevens goede muziek adoreren. Er was wel andere concurrentie: het vroege, overheerlijke voorjaarszonnetje. Toch had er zo’n 70 man de weg naar Paradox weten te vinden. En die werden niet teleurgesteld.
Met Cold Smoke (eigen beheer) moeten we het maar weer eens hebben over Gall & Gall, oftewel Peter Gallway en Annie Gallup. Als 
Op het tot een miniposter uitklapbare vel met teksten bij de cd Fire (eigen beheer) van de Nederlandse band 
Voordat 
In het bijzonder fraaie stemgeluid van contemporaine singer-songwriters als Dylan Leblanc en Chris Brecht (where are you?) meen ik eenzelfde vocale warmte en emotie te herkennen als bij Eddie Ray Porter. Eddie Ray Porter, waar is déze man gebleven? Afgaande op de totaal ontbrekende informatie, lijkt Porter een groot mysterie.
Herinner je je deze geweldige recensie van het laatste album van Paul Collins nog (
Weed Garden (Sub Pop/Konkurrent) is wel een aardige titel voor een ep. Laat dat maar aan baardmans Sam Beam over, die blijkbaar behoorlijk verzot is op het idee van een handvol (of in dit geval een half dozijn) liedjes. Het is namelijk niet zijn eerste ep. Die vorm heeft toch iets vrijblijvends, waarmee de voorman van Iron & Wine wel overweg kan. Het materiaal van deze ep was blijven liggen 
De Canadese 
Terwijl In Nederland vanavond de Pop Edisons uitgereikt gaan worden aan ongetwijfeld artiesten die prulmuziek maken, werden gisteren in de VS de Grammy’s uitgereikt. Grootste verrassing was dat de Grammy Award voor het Album van het Jaar naar Kacey Musgraves ging voor haar plaat Golden Hour. Daarnaast sleepte zij nog een aantal prijzen in de wacht o.a. voor Country Album of the Year en 
In welke afwijkende vorm 
Het was, denk ik, afgelopen vrijdag in Paradiso voor het eerst dat Christian Kjellvander in Nederland optrad met een band. Eerder was ik wel al eerder bij een bandoptreden, maar daar moest ik voor naar Keulen (met mijn vrouw, onder het voorwendsel van een stedentrip. “Hé, er speelt vanavond een leuk bandje in een café hier maar 4 km vandaan.”).
Twaalf jaar zitten er tussen Home For Misfits en Ride Out The Storm (eigen beheer) van 
Er zijn Lots Of Ways To Be An Outlaw houden 
De weg naar het debuutalbum Half Mile Harvest was lang en begon alweer zo’n twaalf jaar geleden in de straten van Melbourne, Australië. Al ‘buskend’ vergaarden de gebroeders Samuel en Joshua Teskey daar de nodige ervaring. Met Liam Gough (drums) en Brendon Love (bass) vonden de Teskey’s kort daarna de gewenste ritmesectie. The Teskey Brothers waren daarmee een feit. Veel spelen, veel schaven 
Op het fantastische in 2015 uitgekomen album Over Yonder van Jack Hustinx and the Southern Aces had Malford Milligan een prominente bijrol. Op Life Will Humble You (Royal Family Records/Suburban) heeft de Texaan de hoofdrol. Hoewel, bij 
Dat menig americanaliefhebber een zwak heeft voor de blues mag algemeen verondersteld worden. Vandaar dat op deze site ook wel eens een bluesplaatje besproken wordt. Zo is in het verre verleden ook wel eens een album van de Noorse one-man blues machine Bjorn Berge hier tegen het licht gehouden. Als zijn nieuwste werk, Who Else (Blue Mood Records/PIAS) bovendien wordt aangeprezen als “everything from blues and rock to americana en even country”, dan raken we nieuwsgierig. Maar: het is niks. Ja, een betrekkelijk vervelende funky variant 
In 2015 was ik behoorlijk ondersteboven van Lower Alabama: The Loxley Sessions van 
Hangen op de noten, dat is misschien wel een van de grootste bekoringen van rootsrock. Op On (Butler Records/Bertus) leunen de bandleden van 
De naam Ciggaar zal de Nederlandse roots-liefhebber bekend voorkomen. Is het niet van DJ Ciggaar van Charley Cruz & Lost Souls, dan is het wel van Darryl en Dusty Ciggaar van The Rhythm Chiefs en de Ian Siegal Band. De laatstbedoelde twee, Darryl (drums) en Dusty (gitaar), vormen samen met Ronald Tilgenkamp (bas) het 
Wie nog twijfelt over wel/niet gaan naar een van de aanstaande concerten van Jesse Dayton moet nog maar even naar On Fire In Nashville (Blue Elan Records/PIAS) luisteren. Dan weet je het namelijk wel. Gaan! Want wat kan een trio een bak lawaai produceren. Meer musici op het podium zijn nergens voor nodig, zo laat Dayton ergens tussen de nummers door horen. De Texaan gaat er vol voor. Daddy Was A Badass zingt 
John R. Miller
Tegenover de donkere tonen van pomporgel, contrabas en gitaar die 
“Dit is het allereerste nummer dat we ooit samen speelden”, zegt een bezwete en gelukkige Durand Jones. Het is de aankondiging van Giving Up. De setlist, inclusief toegiften, is 
Maniakale zang. Morbide teksten. Een marimba. Een piepende sax. Een ronkende gitaar. 
We schrokken van het bericht dat 
