De aankondigingen en interviewtjes van radiodeejays met Reverend Freakchild op Road Dog Dharma – Lay Your Hands On The Radio (Treated And Released Records) zijn te flauw voor woorden en zeker niet geschikt om vaker dan een keer te ondergaan. Die ‘gesprekjes’ met WNCD (Youngstown, Ohio), WBJB (Asbury Park, New Jersey), WTJU (Charlottesville, Virginia), WUTC (Chattanooga, Tennessee), WNCW (Spindale, North Carolina), WWOZ (New Orleans, Louisiana), KPFT (Houston, Texas), KNON (Dallas, Texas), KGNU (Boulder, Colorado), KPIG (Freedom, meer…
De lijst van artiesten op wier albums de Britse pedalsteelspeler B.J. Cole meespeelt is schier onuitputtelijk. Van Elvis Costello tot R.E.M., van Emmylou Harris tot Joe Ely, van Elton John tot Robbie Williams. In zeer uiteenlopende kringen wordt Cole gewaardeerd om zijn virtuoze spel op de pedalsteel. B.J. Cole is een sessiemuzikant bij uitstek, maar begon zijn professionele muzikale loopbaan in een countryrockgroep: Cochise. In 1969 krijgt Cole, zat van het beperkende idioom van de pedal steel en de traditionele country & western, de uitnodiging van zanger 
Met Sometimes I Just Don’t Know van 
Het collectief 
Spiritueel zonder zweverig te worden, dat is de muziek van 
Smalltown Stories (Rootsy/Sonic Rendezvous) van 
De eerste zeven nummers van Enough! (Cottage Sound Recordings) schreef 
Hier is hij dan: de Altcountry Top-15 van 2019.
1. Paul Cauthen – Room 41
1. Dallas Burrow – Southern Wind
Vanaf de eerste dag van het jaar houd ik in een Spotify-map bij welke albums aan het eind van het jaar in aanmerking komen voor mijn eigen top-15. Twee weken geleden zette ik daar precies het vijftiende album in. Dit jaar hoefde ik daarom niet te schiften. Dat kan twee dingen betekenen: of ik ben de afgelopen jaren heel goed geworden in het uitvoeren van dit proces of het was voor mij gewoon niet zo’n bijster 
1. Jenny Lewis – On the Line
Nadat Shelby Lynne al eerder afrekende met haar duistere familiegeschiedenis, doet 
Moe van alle psychedelica zochten Amerikaanse rockartiesten eind jaren zestig het platteland op. Zo brachten The Byrds opeens country op Sweetheart Of The Rodeo. De tournee die ze even later door Engeland maakten, zette daar eveneens wat in beweging. De bleekneuzen in Londen wilden ook wel cowboys zijn. De cd-box Across The Great Divide – Getting It Together In The Country 1968-74 (Grapefruit Records/Cherry Red Records) biedt een geweldig overzicht van Britse musici die hun eigen idylle creëerden. Het is een stroming geweest die veel 
Het Once In A Blue Moon festival dat dit jaar en in 2018 in het Amsterdamse Bos werd georganiseerd, krijgt in 2020 geen vervolg. Op de faceokpagina van het festival staat het volgende te lezen:
Groningers kunnen knauwen als de besten, maar ze leggen het af tegen 
De mannen van 
Dalton Domino
Het begrip supergroep wordt natuurlijk al eeuwen gebruikt; soms terecht, en vaker toch ook wel minder terecht. Voorbeelden: genoeg. Deze sidetrack gaat overigens niet zozeer over dit begrip. Maar indien een dergelijk collectief ontstaat uit leden van diverse al bestaande groepen, bands, formaties of wat dies meer zij, dan is het project Next Of Kin min of meer als een Nederlands exponent te benoemen. Next Of Kin? Juist, ja. Begonnen als een eenmalig 
Slechts één ster hadden we vorig jaar over voor Texas Sagebrush van 
Hoe de mouw van Steve Smith er precies uitziet, weet ik niet. Maar wat schudt hij er toch voor mooie songs uit, zeg. Die zijn te horen op Stranger Things Have Happened (eigen beheer), het vijfde album van de formatie 
Hayward Williams en John Hardin vormen samen 
Tien jaar geleden alweer staken we hier op Altcountry de loftrompet over 
Schrijven komt als een plaag voor 
Op de dag dat 
Het gaat alweer over jaarlijstjes. Hoogste tijd om toch nog aandacht te vragen voor het schitterende Young Valley (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous), dat al maanden geleden verscheen. Zeker een kandidaat voor een notering. 
Slechts 8 songs in 32 minuten heeft 