Het wordt drukker en drukker in de Mohave Desert. Heeft alles te maken met de steden die steeds duurder worden om in te wonen. Pat Kearns trok om die reden weg uit Portland, Oregon. Hij sloot de opnamestudio achter de gitaarwinkel van zijn punkrockvrienden en zijn vrouw Susan verkocht haar kapsalon. Ze pakten alles bij elkaar en reden naar Joshua Tree, dat behalve een nationaal park ook een plaatsje is in Californië. In hun van zonne-energie voorziene onderkomen namen ze Down In The Wash (eigen beheer) op. Het titelnummer meer…

Volledig over het hoofd gezien want Tamarock (eigen beheer) verscheen al in november 2018. Maar dat geeft niks want de nummers op dit album van Jesse Matas zijn tijdloos en voor de eeuwigheid. Niks ouderwets en ook niet retro. Het soort folkrock dat je hier hoort werd 30 jaar gelden al gemaakt en zal in 2050 ook het licht zien. Dat is een zekerheidje waar je je aan vast kan houden. Of het altijd zo goed gemaakt wordt als op dit album valt natuurlijk te bezien. De Canadees Matas maakt ook deel uit van The Crooked Brothers maar die band lijkt, gezien de meer…

‘Here I am in my head again / Not a place that I would recommend.’ Met twee korte zinnen aan het begin van Paper Cup maakt Todd Thibaud veel duidelijk. Ooit rockte hij wat harder, tegenwoordig is hij meer de singer-songwriter die graaft naar zijn gevoelens en het hart. Zijn eigen hart, het hart van een ander. Daarmee is Hill West (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) weer zo’n oerdegelijk plaatje geworden waar het Duitse label het patent op lijkt te hebben. Dat heeft vooral te maken met de honkvastheid van de artiesten die eenmaal landen bij meer…

Christina LaRocca is een Amerikaanse van Italiaanse komaf. Ze verhuisde een paar jaar geleden van New York naar Los Angeles om haar muzikale loopbaan een nieuwe impuls te geven. Sindsdien is ze van soul en blues een beetje naar de americana geschoven. Dat staat tenminste in het begeleidend schrijven van de promotor. Op These Are My Whiskey Dreams (eigen beheer) valt het nog niet mee om die americana te ontwaren. Op A Man Like You valt vooral een neiging op tot overschreeuwen. Een beetje als Sass Jordan, maar die heeft tenminste echt zo’n ruige strot. Nog meer…

Gelukkig zijn er woestijnen. Want zonder woestijnen geen woestijnrock. En allemachtig, wat kan woestijnrock de boel even lekker opruimen in het hoofd. Met gitaarsolo’s die nooit weer stoppen. Gitaren met de kracht van zandstralers. Gitaren als kronkelende slangen die een spoor trekken door het zand. Back To The Garden (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het zoveelste album van Rich Hopkins and Luminarios. Niets nieuws onder de zon. Maar is dat erg? Zolang de zon maar opkomt. Of in de woorden van Elvis: ‘Truth is like the sun. You meer…

In de recensie van Kids In The Street merkten we op dat de diverse invloeden van Justin Townes Earle voor het eerst echt helemaal samenkwamen in een persoonlijke stijl. Op The Saint Of Lost Causes (New West Records/PIAS) zet hij die ontwikkeling door. Een groeibriljant, dit album. In eerste instantie komt het allemaal nog wat gewoontjes over. Veel midtempo, geen uitschieters. Na meerdere draaibeurten blijkt het geheel meer dan de som der delen. Die opmerking dat er geen uitschieters zijn, verdient wel enige uitleg. De plaat begint meer…

Allereerst: zet de volumeknop iets hoger, anders blijft Trails (Cherry Red Records/Bertus) teveel hangen op de achtergrond. Dat is jammer, want Roseanne Reid is een onderscheidend artieste. De Schotse singer-songwriter schrijft liedjes die het in zich hebben om onder de huid te kruipen. Maar gebeurt dat ook? De vraag stellen is hem beantwoorden. Producer Teddy Thompson benadrukt de bedaarde kant van deze 26-jarige dochter van Greg Reid (The Proclaimers). Met haar rustige manier van zingen heeft Reid dat ongetwijfeld meer…

Het was een lezer die me op Songs Of The Highway (eigen beheer) van Josh Gray wees. Gelukkig maar want anders was dit kleinood misschien aan mij en u voorbij gegaan. Gray is al langere tijd in de muziek werkzaam maar dit is pas zijn eerste volledige album. Misschien ligt de hoge kwaliteit van de plaat daaraan en heeft hij zijn allerbeste nummers van de afgelopen jaren kunnen bundelen. Bij het eerste twee liedjes dacht ik nog: “Hé leuk, maar is dit echt onderscheidend?” Bij het derde nummer, het rockende Midnight Rendezvous, was ik om. De meer…

Reeds in januari hadden we het over dit album. Dat was in een recensie van Tip Jar, het Nederlandse duo Bart de Win en Arianne Knegt had in Austin behalve de opnamen voor Onward namelijk nog een klusje te doen. Daarover later meer, schreven we en daar lieten we het toen bij. Dat later is dus echt flink later geworden. Vreemd zoals dat soms gaat, want we waren op dat moment al diep onder de indruk van Tex (eigen beheer) van Terry Klein. Het album werd al in januari lof toegezwaaid door de website Johnny’s Garden, dat twee jaar eerder ook al schreef over het debuut Great Northern. Toch is de naam van Klein daarmee nog niet echt gevestigd. Dat is zonde, want er is hoe dan ook een publiek voor de prachtige, verhalende liedjes van deze man. Iedereen die Sam Baker hoog heeft, en dat zijn er immers nogal wat, kan maar beter ook de twee albums van meer…

Hij heeft het postuur van Texas, waar alles groter is. Hij is nog een twintiger en heeft met Wish You Were Here (State Fair Records) een debuut afgeleverd waarmee de countrymuziek weer even vooruit kan. Joshua Ray Walker komt uit Dallas en is van plan daar ook te blijven. Hij is behoorlijk zelfverzekerd dat hij zijn handeltje heel goed van daaruit kan bestieren. Zolang hij zich niet laat opslokken door de muziekindustrie, heeft hij alle tijd en gelegenheid om te doen wat hij wil. Hij weet hoe het er in de wereld aan toe gaat. Hij weet van meer…

Dromen terwijl je slaapt. Dromen terwijl je wakker bent. Goodbye El Dorado (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Russ Tolman is een conceptplaat over Californië en er is nauwelijks verschil tussen dag en nacht. Op North Hollywood Dream gaat het over een nieuwkomer in de stad. Die droom valt nog niet mee. Het is net als elders gewoon een kwestie van het hoofd boven water houden. Voor Tolman is het een kwestie van afscheid nemen. Zijn vrouw verliet hem, dus moet hij ook maar eens verder kijken. Op het titelnummer vertelt hij dat hij in de stad een van meer…

Bruce Springsteen heeft het. American Aquarium heeft het. M. Lockwood Porter heeft het. Ze kunnen allemaal negatieve omstandigheden omzetten in positieve energie. Communion In The Ashes (Black Mesa Records) staat vol strijdliederen. Het is waar het in americana om draait; de omstandigheden beschrijven, er iets van vinden, er iets mee doen. Liedjes afleveren die iets in gang kunnen zetten. Een gemeenschap bouwen op de asresten. Op het titelnummer neemt M. afscheid van San Francisco, al besefte hij op het moment dat  meer…

De titel NOWThen (Rockink Music) slaat op twee perioden in het leven van Rich Krueger. Then behelst de periode van 1985-1998 en now begint in 2008. In de tussenliggende periode was Krueger voornamelijk bezig met zijn academische loopbaan in de neonatologie, dat is de geneeskunde die zich richt op pasgeborenen die intensieve zorg behoeven. In die tijd speelde hij slechts muziek in de lutherse kerk om de kerkband iets meer in de richting van Holy Modal Rounders te duwen. Het is dus niet zo gek dat de legendarische Peter Stampfel een van de gasten is op NOWThen. En hij is niet de enige. Ook Robbie Fulks, John Fullbright en Gary Lucas leveren bijdragen aan deze met 15 nummers tot de rand gevulde (74 minuten) cd. Die gasten zijn een indicatie voor de avontuurlijke keuzes van deze singer-songwriter. The Great War is het oudste liedje op dit album. Krueger schreef meer…

De tenor banjo van Kelly Hunt is al ruim honderd jaar oud. Tijdens de Grote Depressie zorgde het instrument al voor wat afleiding als het bespeeld werd door ene Ira Tamm. In de koffer waar Hunt de banjo aantrof zat een briefje waarin iets over dat verleden stond. Het past mooi bij de sound van Even The Sparrow (Rare Bird Records), want Hunt sluit net als Gillian Welch aan op oude tradities. Die banjo waarmee Tamm van 1920-1935 rondreisde in zijn ‘dog and pony show’ heeft een bijzonder geluid. Helder en hoog, maar toch met een warme klank; anders dan meer…

Weyes Blood heeft haar muziek wel eens omschreven als nostalgisch futurisme. Dat effectueert ze door een op het eerste gehoor nogal vervreemdende combinatie van warm sentiment en koude soundscapes. Die kou is er snel af. De elektronica op Titanic Rising (Sub Pop/Konkurrent) vloeit als een gloeiende substantie om de melodieën die rechtstreeks naar de onderbuik gaan. Het is de onschuld van een slaapkamer met een eenpersoonsbed, zoals de hoesfoto laat zien. Maar juist daar borrelt het. Een wereld van verlangen die vervat is in wonderschone meer…

Voor Solstice (New West Records/PIAS) wilde Luther Dickinson artiesten bij elkaar brengen met als doel een kruisbestuiving. Dat is meer dan gelukt. Luther Dickenson and Sisters of the Strawberry Moon bestaat uit Birds Of Chicago, Como Mamas, Amy LaVere, Amy Helm en Sharde Thomas en wat ze in naam van de zonnewende op organische wijze tot stand brachten is fenomenaal. Het is van een lichtvoetigheid die als vanzelf een positieve boodschap overbrengt. The Como Mamas zingen als de Staple Singers en de Birds Of Chicago brengen soul met een banjo op het door meer…

Hoop en liefde horen ook bij het verdriet rond de dood. Dat besefte Richard Lindgren nadat hij de afgelopen jaren beide ouders verloor. Death & Love (Rootsy/Sonic Rendezvous) is dan ook een minder zwaar album dan je zou verwachten met zo’n thema. Want om die donkere dagen door te komen, zoek je als vanzelf naar iets van licht. Bovendien had Lindgren opeens allerlei klusjes te doen. Op het titelnummer ontwaren we hem in een rokerig café, althans zo schreven we dat altijd op. Rokerige cafés heb je ook in Zweden al lang niet meer, dus kunnen we maar beter meer…

The Original Five zijn met zijn vieren op Wipe Away Those Years (Rootsy/Sonic Rendezvous), maar op het podium kunnen dat zomaar zeven personen zijn. Op dit album gaat het om Johan Malmberg (banjo, zang), Daniel Olsson (dobro, zang), Jonas Svahn (gitaar, zang) en Dan Englund (bas, zang). Ze spelen bluegrass, maar het is niet louter een en al geklater der snaren. Zo komt het van Janis Joplin bekende Mercedes Benz hier a capella tot ons. Verder zijn er covers van het door Ralph Stanley geschreven If That’s The Way You Feel en de in 1887 geschreven hymne meer…

Met de degelijkheid van een Duitse middenklasser stuurt Joseph Parsons langs een Long Road. Waarschijnlijk is het een Autobahn, want de Amerikaan vertoeft de laatste twintig jaar veel in Duitsland. Digging For Rays (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is wederom een album vol volwassen rockmuziek. Met zijn stem die zacht en vol is serveert hij een rijk aroma aan menselijke warmte. Een beetje serieus klinkt het allemaal wel. Ook wat saai soms. Op opener Wide Awake graaft hij naar hoop en een sprankje licht. Onder het heelal vindt meer…

West Towards South (Floating Records) is het nieuwe album van de uit San Francisco afkomstige Jeffrey Halford and the Healers. Daarop is een hoofdrol ingeruimd voor Ambrose en Cyrus, althans deze twee mannen komen veelvuldig voor in de songs van Halford op dit album. In het titel- en tevens openingsnummer trekken ze vanuit het koude noorden dat hen niets te bieden heeft, zigzag naar de Westkust. Ergens onderweg komen ze Willa Jean tegen met wie wilde avonturen beleefd worden in New Orleans. Eind van het liedje is, zo horen we in de meer…

Met zijn paardentrailer staat de voormalige rodeocowboy Ryan Bingham ergens geparkeerd op een zanderige strook in het midden van nergens. West Texas wellicht? Op American Love Song (eigen beheer/Thirty Tigers/Bertus) lijkt hij een beetje stuurloos te zwalken, maar dat is slechts schijn. ‘I don’t know what to feel inside / And I don’t know what to say at all / And I can’t recall in my mind / If I’m a-where I’m a-needin’ to be’, klinkt het op Time For My Mind. Het is een liefdesliedje zoals er wel meer op dit album staan. De liefde verschaft hem wel inzichten in meer…

Van de Turtle Mountains in North Dakota is Leo Rondeau afgezakt naar het zuiden. Onderweg heeft hij ongetwijfeld alle honky tonks aangedaan. In Austin, Texas, bijvoorbeeld, waar hij jaren woonde. Tegenwoordig is Nashville, Tennessee, thuis. Right On Time (eigen beheer) is vol hartzeer van het vlugge soort. Een leuke ontmoeting die steevast wordt gevolgd door desillusie. Lang hoeft dat niet te duren trouwens. Op Get On With It wordt hij om 23.38 gedumpt, maar een uurtje later vindt hij zichzelf alweer in de armen van een ander. Dat soort meer…

Union Duke telt vijf bandleden die allemaal zingen en liedjes schrijven. Geen wonder dus dat met zoveel diversiteit Golden Days (eigen beheer) moeilijk valt onder te brengen onder een noemer. De samenzang van opener Heavy Wind zet de luisteraar direct op het verkeerde been, want het nummer bevat vooral overdonderende bluegrass, terwijl die eerste tonen leken te gaan naar zwevende countryrock. De Canadezen zoeken soms aansluiting bij moderne voorbeelden (Mumford & Sons, Felice Brothers) en kunnen daarbij behoorlijk zoet uitpakken zoals op meer…

Voor drinkers en dansers, dit plaatje van The Del Fi’s. Te bekomen op die plaatsen waar je kunt drinken en dansen en waar Jerry Leger dan ook is. Nog drie Nederlandse plaatsen doet de Canadees aan tijdens zijn Europese tournee. In Groningen is hij vaste gast bij de Ierse pub O’Caellaigh, waar hij vorige week wederom optrad. Veel nummers van dit Residuals (eigen beheer) deed het trio er. Het album bevat tien door Leger geschreven nummers, die in zijn eigen bewoordingen ‘wild and wonderful’ zijn. Ze werden op 7 augustus 2018 live in de studio opgenomen met meer…