Op 26 april 1901 werd de treinrover Tom ‘Black Jack’ Ketchum opgehangen in Clayton, New Mexico. Op 26 april 2019 kwam Best Of The Worst Kind (eigen beheer) uit van Tylor & The Train Robbers. Tylor is ook een Ketchum, ergens raken de lijnen van zijn genealogie die van deze outlaw. Over dat verre familielid gaat het in The Ballad Of Black Jack Ketchum, een westernsong zoals Tom Russell ze ook schrijft. Erg goed. Zoals ook de andere liedjes van de in Boise, Idaho, neergestreken Ketchum knappe verhaallijnen bevatten die vaker teruggaan naar meer…

Spades & Roses was het album dat we niet bespraken en dat zeker een recensie verdiende. Dat zou me bij het volgende album van Caroline Spence niet gebeuren. Welnu: hier is Mint Condition (Rounder). Wederom een album van grote schoonheid, hoewel gezegd moet worden dat er een paar draaibeurten voor nodig waren om tot die conclusie te komen. Dit derde album van Spence ontbeert namelijk zo’n absoluut prijsnummer als Hotel Amarillo dat op Spades & Roses stond. Deze nieuwe plaat gaat wel stevig van start met What You Don’t Know, waarop meer…

Sturgill Simpson produceerde Deluxe Hotel Room (Thirty Tigers) van de Canadese artiest Lucette, nadat hij in 2014 een rolletje had in de video van het nummer Bobby Reid. Dat stond op haar door Dave Cobb geproduceerde debuutplaat Black Is The Color. Lucette heet in werkelijkheid Lauren Gillis en groeide op met Abba en Rihanna. Simpson gaf haar de vrijheid om dicht bij haar invloeden te blijven. Prima. Maar voor liefhebbers van rootsmuziek valt hier niets te halen. De liedjes over oppervlakkige liefdes duiken onder in digitale strapatsen. Dan is het alleen maar meer…

Met Unknown Skyline (Snaxville) leveren de dame en heren van Mighty Magnolias een meer dan prima opvolger af van het ook al niet misselijke Somewhere North Of Nowhere (2016, recensie). Wil je supermelodieuze alternatieve country? Dan moet je dus hier zijn, bij deze Noren. Het geheel hangt nu eens een beetje over naar ouderwetse country en dan weer naar sixtiesrock, maar blijft in principe recht door de Noorse altcountryland lopen. Het gezelschap knalt er met rockende Ain’t On The Run No More gelijk in. De sterke punten van de meer…

Omdat Tim Knol op het latere plaatwerk steeds meer afdreef van de country, verflauwde onze interesse op Altcountry.nl een beetje voor hem. Maar met Happy Hour (I Love My Label/Excelsior) heeft hij weer onze volle aandacht. Happy Hour is namelijk een onvervalst bluegrass-album, opgenomen met de Blue Grass Boogiemen. En de combinatie van Knol met het Utrechtse kwartet past wonderlijk goed. De wat nasale stem van Knol lijkt wel geschapen voor het genre, zeker in de snellere nummers zoals Crying Shame en Stars In Your Eyes. De muzikale meer…

De Amerikaan Boo Ray begeeft zich van honky tonk dream naar juke joint scene op Tennessee Alabama Fireworks (BRRB Music). Hij is een troubadour king op zoek naar een Cadillac queen (Honky Tonk Dream). Of misschien ook wel niet. Want niet alleen in dat liedje bekijkt hij het slagveld van de liefde zoals zich dat in al die uitspanningen afspeelt bij voorkeur van een afstandje. Taferelen die terugkomen in zijn teksten. Kleurrijke lieden bevolken zijn liedjes, die zich vooral afspelen in het zuiden van de Verenigde Staten. De gitaarnoten spatten als gepelde meer…

Best dom, om als je jezelf Away With Birds noemt uitgerekend mij je cd te sturen om te laten recenseren. Toen ik mij eindelijk over mijn weerzin tegen de naam gezet had, was ik toch wel blij dat de Ierse broeders Carrie me hun ongetitelde werkstuk (eigen beheer) hadden gestuurd. Pat Carrie (gitaar, zang, percussie en banjo) woont gewoon in Ierland, maar John Carrie (gitaar, zang, bas, drums en percussie) heeft al jarenlang Amsterdam als verblijfsplaats. Het album is ook in de hoofdstad opgenomen, met behulp van Sjoerd Spoelstra (toetsen, melodica op meer…

Jimmy Peterson koos jpeterson als artiestennaam. Beetje onhandig. Zet je hem nou bij de j of p? Aangezien hij op zijn site zijn naam ook voluit gebruikt wordt het toch maar de p. Peterson was gitarist in Bellwether, een typische altcountryband die actief was rond de millenniumwisseling. Die stijl is de singer-songwriter uit Minneapolis op Translation Blues (Pony Records) trouw gebleven. Hij begint met Closer dat inderdaad klinkt alsof de tijd twintig jaar heeft stilgestaan. Het is muziek die fans van Son Volt enorm zal aanspreken. Good Luck gaat meer…

Op October In The Railroad Earth (Proper Records) reist Tom Russell in een goederenwagon langs honky tonks en canyons in het spoor van Jack Kerouac en Johnny Cash. Dat is beat met een twang. Of western met de hartslag van een dichter. Russell gaat niet alleen op zoek naar wat er over is van de invloed van deze twee helden. Hij gaat ook terug naar zijn eigen belevenissen. Op T-Bone Steak and Spanish Wine bezoekt hij het restaurant waar hij ooit drie sets per avond speelde voor een dronken publiek dat altijd uit volle borst meer…

Een slidegitaar. Een beetje percussie. Een hese stem die nogal ver op de achtergrond blijft. Relaxed is het wel, dit Benzedrine Benny. Maar is benzedrine niet een opwekkend middel? Dat zou je niet zeggen bij dit nummer. Robert Hill & The Muskogee Few klinken namelijk nogal afwezig op dit titelloze in eigen beheer uitgebrachte album. Het tweede nummer draagt de titel Morning Sun Was Rising, maar Robert Hill is blijkbaar een beetje blijven slaapwandelen. De nummers van deze Zweedse band brengen te weinig teweeg. Het bijna fluisterend meer…

Bob Livingston is een legendarische naam uit de progressieve country die lang niet de bekendheid geniet die hij op basis van zijn cv verdient. Sinds de jaren 70 speelt hij met The Lost Gonzo Band op albums van Jerry Jeff Walker, Michael Martin Murphey, Ray Wylie Hubbard en vele anderen. Vorig jaar werd de in Lubbock opgegroeide artiest opgenomen in de West Texas Music Walk of Fame en verscheen Up The Flatland Stairs (Howlin’ Dog Records), een buitengewoon sterk album.  De 70-jarige veteraan beweegt zich op That’s The Way Things Go net zo soepel meer…

Als tiener trad Kerri Powers al op in koffiehuizen in New England. Haar ambities zette ze opzij voor een huwelijk. Na een moeilijke scheiding herontdekte ze haar passie voor muziek. Gelukkig maar, want Starseeds (Continental Record Services) is een uitermate sterk album. Op Peeping Tom komt ze net zo zelfbewust uit de hoek als een Rory Block. Het nummer handelt over de legendarische Lady Godiva, die naakt te paard door de straten van Coventry reed om haar machtige man te bewegen de bevolking niet langer uit te buiten. Somewhere On The Vine heeft in meer…

Een eindeloze cyclus van onderverhuurde appartementen en vluchtige vriendschappen, dat is het leven wat Philippe Bronchtein verkozen heeft, zo houdt hij zichzelf voor op het titelnummer van Me And The Moon (eigen beheer). Altijd maar onderweg. Jarenlang trok hij door de Verenigde Staten met Esme Patterson, War & Treaty en Quiet Life. Als Hip Hatchet leverde hij al drie solo-albums af. Dit nieuwe album onder zijn eigen naam is een soort nieuwe start. Hij verhuisde van Portland naar Nashville. Toch nam hij Me And The Moon gewoon op in meer…

Na het onlangs heruitgebrachte Empire is I Got No Place Remembers Me (Cornelius Chapel Records/Bertus) de tweede soloplaat van Brad Armstrong. Zijn vorige band 13Ghosts viel door gedoe uiteen. Zaakwaarnemers van het Marley-imperium eisten met succes dat het album Cicada uit de handel werd genomen, omdat Armstrong de vrijheid had genomen om wat extra coupletten toe te voegen aan een cover van Three Little Birds van zijne hoogheid Bob. Armstrong verhuisde met vrouw en kinderen van Alabama naar de Hudson Valley in meer…

Wow & Flutter is de omschrijving van een platenspeler die niet constant op het juiste aantal toeren draait. Zodat de klanken een beetje gaan rondzingen. Aan die term moest ik denken bij de eerste nummers op Amateur Revolution (eigen beheer) van RJ Chesney. Die lijken namelijk net zo, uh, amateuristisch tot stand gekomen als de muziek van iemand als Johnny Dowd. Zodat opener Splendors Of This Earth swingt als een kantoorklerk op een personeelsfeestje. Zoals het titelnummer te omschrijven valt als nogal houterige soul. Maar wel met een steelgitaar en meer…

Het zal menig lezer bevreemden om namen als Kanye West, Drake en Frank Ocean op deze site voorbij te zien komen. Al helemaal wanneer dat ook nog eens op een positieve wijze gebeurt. Maar om This (Is What I Wanted to Tell You) (Merge/City Slang) te kunnen recenseren moeten we het toch over de invloed van deze artiesten op Kurt Wagner (Mr. Lambchop himself) hebben.
Lambchop is nooit voor één gat te vangen geweest en fans weten dat ze op ieder album verrast zullen worden. Soms klinkt de band – die op sommige albums uit 14 personen bestaat, op meer…

Dee White is net 20, maar verlangt nu al naar vroeger. Naar the good ol’days, toen hij met vriendinnen in z’n oude brik naar het water hole reed om daar te zwemmen in the birthday clothes. Zo is te horen in Bucket Of Bolts. Overigens is White nogal een skinnydipper want ook in Wherever You Go wil hij al zijn kleren uittrekken om met haar te gaan zwemmen in de Rio Grande. Trouwens, luisterend naar zijn debuut Southern Gentleman, krijg je de indruk dat White sowieso een man van het verleden is. Het album is doordesemd van meer…

Dan Navarro schreef met Eric Lowen hits voor Pat Benatar en The Bangles. Daarna gingen de twee door als het duo Lowen & Navarro. Dat was in de jaren negentig behoorlijk succesvol in de Verenigde Staten. Muziekrichting: MOR, AOR. Er zaten best wat rootselementen in die middle of the road/adult oriented rock, maar erg alternatief was de Californische softrock van het duo niet. Dat is Shed My Skin (Blue Rose/Sonic Rendezvous) ook niet, toch misstaat het album van Dan Navarro geenszins op deze site. Allereerst heeft het leven wat meer…

Twee jaar geleden gaven we drie sterren aan het debuut van Baptiste W. Hamon. Degenen die op deze recensie reageerden vonden dat veel te weinig. Zij kunnen nu gelukkig zijn want de opvolger, Soleil, Soleil Blue (Manassas/BMG), krijgt vier sterren. Verdiend, want dit album is nog een stuk sterker dan L’ Insouciance. Aan het concept is niets gewijzigd: Hamon brengt nog steeds Franstalige americana. Maar de Parisien lijkt steeds beter in zijn zelfgekozen niche te passen. Deze tweede plaat is, in tegenstelling tot de voorganger, in Frankrijk opgenomen met meer…

De driejarige dochter van Danny Schmidt die we op een van de foto’s op de hoes tussen de benen van haar vader zien, is de inspiratiebron van meerdere liedjes op Standard Deviation (Live Once Records). Het noorderlicht is niets in vergelijking met die kleine. Als de Texaan haar ziet liggen, voelt alles goed (Just Wait Til They See You). Na al dat huiselijk geluk besluit Schmidt het album met We Need A Better Word, over het leed van een miskraam, een onderwerp waarover niet veel gesproken wordt, waardoor alleen maar meer schaamte meer…

Zulke fraaie houten huizen als in Zweden hebben we hier in Nederland niet of nauwelijks. Jammer, want zo’n bouwvallige omgeving inspireert tot ramshackle americana van het soort dat ook wel in kelders (Basement Tapes) wordt gemaakt. Daniel Norgren nam Wooh Dang (Superpuma Records/RedEye/V2) op in zo’n oud huis met krakende vloeren. In Zweden dus, maar je zou zweren dat het ergens in de backwoods deep down south in Amerika tot stand was gekomen. Want wat een prachtige plaat is dit. Norgren pakt een New Orleans-ritme om meer…

Karly Driftwood ging uit de kleren om haar dromen te verwerkelijken. En daar schaamt ze zich niet voor.  Als je geld moet hebben om je band op de weg te houden om je nummers te kunnen zingen, dan moet je soms naar  minder conventionele middelen grijpen, zo zingt ze in Stripped My Way To Nashville. Nee, Driftwood verhult niets en neem ook geen blad voor de mond. Op haar debuut, Too Mean To Die (eigen beheer), laat ze horen waar het op staat. No one fucks with my family / No one fucks with my friends / No one fucks with my dreams / Cause I’ve worked meer…

Er is nauwelijks verschil tussen de oude blues- en countryliedjes en het eigen werk van Buffalo Wabs & The Price Hill Hustle. Op Stranger In The Alps (eigen beheer) staan vier covers en vier eigen nummers van deze band uit Cincinnati, Ohio. Daarmee breiden ze het eigen aandeel aan composities uit op deze derde plaat. Ze beginnen evenwel met de ontsnapte bandiet van Long Gone (From Bowling Green), een liedje uit het verleden van Chris Smith en W.C. Handy. Ain’t No Need is eigen werk, waarna met Stewball van Leadbelly weer iets uit de oude meer…

Wanneer Texas Piano Man (New West) het debuut van Robert Ellis zou zijn geweest, dan was deze recensie waarschijnlijk nooit verschenen op een site voor altcountry muziek. Waar eerder een working man ethos vergelijkbaar met die van Bruce Springsteen of Joe Strummer de rode draad vormde in de muziek van de Houston native, klinken nu echo’s van het werk van Billy Joel, Ben Folds en zelfs Elton John door. De (alt)country is dan ook vaak ver te zoeken op dit nieuwe album behalve natuurlijk in de fantastisch kitscherige cowboy-outfit die Ellis op de cover meer…

Een viool strijkt vol levenslust langs de melodie van Finding Natalie. Dat is een fijne, opgewekte popdeun met precies het juiste bitterzoete aroma om interessant te blijven. Het heeft wel iets van een band als Sneaky Feelings of iets anders op het Nieuw-Zeelandse label Flying Nun. Dat slechts ter indicatie, want David Hearle komt daar helemaal niet vandaan. Garden Of Edendale (Edendale Records) gaat dus niet over de stad in Nieuw-Zeeland, maar over de wijk in Los Angeles. Het is een album vol Californische rock. I Have A Crush is een meer…