De hele reutemeteut aan het gebruikelijke instrumentarium staat genoteerd achter de naam van Doug Schmude. Daarnaast nodigde hij voor een aantal nummers toch ook nog wat gasten uit voor bijdragen. Burn These Pages (Lost Hubcap Records) is een lang niet verkeerd rootsrockend geval. Met El Tren de la Muerte bewijst Schmude bovendien dat zijn ambities ook over de grenzen kunnen reiken. Een reis door de vallei waarover de schaduw van de dood hangt, met dat soort avonturen kun je bij iemand die de boeken van Cormac McCarthy heeft verslonden meer…

In de americana top 20 van Popmatters kwam ook The Best Of Our Lies (Carrier Records) voor van Owen Lake & the Tragic Loves. Hoewel we dit duidelijk niet tot de beste albums van 2018 rekenen, is een bespreking hier wel degelijk op zijn plaats. Owen Lake probeert namelijk iets nieuws. Hij combineert traditionele country met electro. Misschien is dat wel eerder geprobeerd, maar voorbeelden van een dergelijk radicale poging als hier kennen wij niet. Lake en zijn tragische liefdes laten overwegend covers horen van oude countrynummers, van Johnny Paycheck meer…

We bespraken de laatste tijd weinig interessante albums uit Scandinavië. Maar nu hebben we er toch weer eentje te pakken. Een debuut bovendien: Love In The Milky Way (Pangur Records) van de Zweedse Sarah Klang. Een album dat zomaar eens de aanzet zou kunnen zijn tot een internationale doorbraak van deze 26-jarige zangeres (ze komt in elk geval half januari naar Nederland voor een paar optredens, o.a. op Eurosonic). Love In The Milky Way biedt 10 melancholische folkpopnummers in de traditie van First Aid Kit (met wie ze gaat touren) en Alela Diane meer…

Jim Stanard bezocht in 1969 het Woodstock-festival, maar zijn enthousiasme voor de muziek moest het afleggen tegen het gezonde verstand. Hij koos voor een loopbaan in de financiële wereld. Bijna vijftig jaar later realiseert hij toch nog een album: Bucket List (Manatee Records). Op opener Law Of Love lost hij wat huiselijke problemen op, zodat hij direct daarna zijn fantasie de vrije loop kan gunnen op Dogs Of War. Het handelt over de Mexicaanse grens, sweet Maria en Pancho Villa. Met een fraaie solo op nylon snaren van Bobby Terry. Stanard is meer…

Het leven is hard en het zal wel niet beter worden. Zulks is kort samengevat de inhoud van het dubbelalbum texas, etc… (Dolly Rocker Recordings) van Jeb Barry and the Pawn Shop Saints. Wakker worden in de goot en beseffen dat je haar zult missen (Miss Mississippi). Op The Girl Never Loved Me zoekt Barry het nachtleven op in de wetenschap dat hij weer teleurgesteld zal worden. De tranen worden gedroogd (If This Heart Had Walls) en op een dag verovert hij de vrouw van zijn dromen met Sad Song, zodat hij niet meer medelijden met meer…

Ik wil op het eind van het jaar nog een lans breken voor Starfire van Caitlyn Smith. Het album verscheen al in januari van dit jaar maar mag echt niet onbesproken blijven in 2018. Dit is namelijk echt een bijzonder goede plaat. Het begint eigenlijk al bij die eenvoudige maar prachtige hoes waarin een mooie relatie wordt gelegd tussen het beeld en de titel. De titeltrack is een krachtige en mooie countrypopsong waarin Smith bezingt hoe ze een lange weg heeft afgelegd, maar dat niemand haar klein zal krijgen. Smith wilde al van kind af aan zangeres worden, belandde meer…

Na het vorig jaar in de zomer verschenen Another Summer Of Love komen de heren van Gospelbeach deze winter met Another Winter Alive (Alive Natural Sound/Sonic Rendezvous). Daar staan vijf studiotracks op en vijf live in Londen opgenomen nummers. In weerwil van wat er zoal bij je opkomt bij de titel Freeway To The Canyon (nee toch, alsjeblieft geen snelweg daar) is het een fraai werkje met meerstemmige zang. Typisch Californische klanken, deze compositie van oud-bandlid Neal Casal. Van de westkust gaat het naar het zuiden op Down South. Een meer…

De Canadees Doug Paisley schoof telkenmale de opnamen voor Starter Home (No Quarter/Konkurrent) aan de kant. Zo bleef hij wel vier jaar aanklooien. Van 60 tot 70 nummers die hij opnam in de studio aan huis van Don Rooke (dobro) bleef er slechts eentje over: Drinking With A Friend. Het betekent niet dat we hier te maken hebben met een overgeproduceerd album. Geenszins zelfs, Paisley heeft het organisch weten te houden. Rustigjes treedt hij naar voren als een singer-songwriter die wat te melden heeft. Vooral omdat hij het ook allemaal meer…

De Amerikaanse droom is niet meer dan een holle façade. Alejandro Escovedo zegt het op Teenage Luggage als volgt: Amerika is een bloedvlek na een moord in een honky tonk. Niettemin heeft het land een enorme aantrekkingskracht. Hele volksstammen proberen vanuit het zuiden de grens over te trekken. Over de muur. Door de rivier. The Crossing (Yep Roc Records/V2) is vooral een ontluisterende ervaring. Want die Amerikaanse droom blijkt vaak een nachtmerrie. De in San Antonio, Texas, geboren Escovedo kan er over meepraten. De minachting die meer…

David Massey verdient zijn inkomen bij een advocatenkantoor in Washington D.C., daarnaast staat hij regelmatig op een podium in zijn woonplaats. Late Winter Light (Poetic Debris Records) is een heel behoorlijk album van de gelegenheidsmusicus. Hij schrijft vlotte melodieën die in lekkere rootsrockende liedjes tot ons komen. De begeleiding is gedegen. De instrumentalisten hoeven niet al te zeer op de voorgrond te treden, omdat die liedjes vloeiend genoeg zijn om de aandacht vast te houden. Daarbij is het eindresultaat van Massey en zijn band meer…

De Whiskey Wolves of the West is geen grote roedel, maar een duo. Leroy Powell en Tim Jones zijn twee door de wol geverfde muzikanten uit Nashville. Powell staat in het adressenboekje van Dave Cobb en speelde op menige productieklus van hem. Jones werkte samen met Chris Robinson. Het zeven nummers tellende minialbum Country Roots (Rock Ridge Music) is hun debuut samen. Het start erg sterk met het Little Feat-achtige Sound of the South. En dat intro, waar heb ik dat eerder gehoord? Het heerlijke Lay That Needle Down gaat gelukkig niet meer…

De Amerikaan Ben de la Cour moet nog uitvinden waar zijn plek is. Sterker nog, hij weet niet of er een plaats is waar hij thuishoort. Veel verwacht hij in ieder geval niet van zijn omgeving. Daarom is hij maar het liefste onderweg. Daar zijn de beste verhalen te vinden. Hij omschrijft zijn muziek als americana noir en The High Cost Of Living Strange (eigen beheer) voldoet heel aardig aan die omschrijving. We kunnen wel denken dat we vrije, onafhankelijke individuen zijn, maar dat is een illusie. We zijn allemaal opgeslokt door de invloed van meer…

Americana van het deftige soort was de conclusie bij het twee jaar geleden verschenen The Pilot and the Flying Machine. Ook op The Hermit’s Spyglass (Cavalier Recordings) van de Amerikaan Ben Bedford is die omschrijving van toepassing. Het gaat hier om een conceptalbum met elf composities waarvan vijf instrumentaal. Bedford speelt in een weloverwogen gitaarstijl die neigt naar american primitive. Met louter snarenspel ontstaat een sfeer van melancholie, toch getuigen de folkliedjes vooral van een warm evenwicht met de natuur in meer…

Ergens in de eerste helft van de jaren zeventig wees een dominee van de First Baptist Church in Lubbock, Texas, op de verderfelijke invloed van de honky tonks aan de rand van de stad. Al dat dansen en drinken, het was een schande, zo klonk het van de kansel. De dominee was blijkbaar goed op de hoogte; hij noemde Joe Ely bij naam tijdens zijn preek. Die schrok zich een hoedje toen het verhaal hem ter ore kwam. Maar wat bleek? Bij het eerstvolgende optreden stond er een rij auto’s van hier tot gunter. Betere reclame had hij zich niet kunnen wensen.

Op Full Circle – The Lubbock Tapes (Rack ‘Em Records) staan opnamen van de begintijd als soloartiest van meer…

Interstate Gospel is het derde album van de Pistol Annies, een trio bestaande uit Angaleena Presley, Miranda Lambert en Ashley Monroe. Drie zangeressen dus die ook ieder hun eigen carriere hebben. In 2011, toen het debuut uitkwam was dat nog niet zo; toen was het alleen Lambert die aan de weg timmerde. Na het verschijnen van het tweede album werd het Pistol Annies-project in de koelkast gezet. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Deze nieuwe plaat laat ook horen dat de vrouwen in elkaars gezelschap goed uit de verf komen met countrypop met meer…

De moeder van Thomas Gabriel was pas 16 toen ze hem kreeg. Daarom  groeide hij voor een groot deel op bij zijn grootouders, maar al vroeg ging het de verkeerde kant op. Op zijn 11^de aan de drank, op zijn 13^de al naar zijn eerste AA-bijeenkomst.  Wel muzikaal getalenteerd, maar zijn grootvader wijst hem op een loopbaan als politieman. Om iets te hebben om op terug te vallen voor als het in de muziek niet zou lukken. 8 jaar is hij politieman, dan moet hij ontslag nemen vanwege een aanklacht voor huiselijk geweld. Zijn drugverslaving neemt grootse vormen meer…

Orango presenteert zich op haar site als een rock ‘n’ roll-band. Op die webplek staan ook vermeldingen van recensies op allerlei metalsites. Waarom dan ook een bespreking hier (frons)? Omdat Orango een soort stevige southernrock met psychedelische trekjes maakt en een deel van de lezers lust daar wel pap van. En ik ook. Het vorige album, The Mules Of Nana, kwam zelfs in mijn eindlijst over 2017 terecht. Van Evergreen (Stickman/Konkurrent) valt zoiets echter nog te bezien. Ten opzichte van de voorganger klinkt Evergreen nog iets rauwer en lijken de invloeden meer…

“Nobody wants to rock n roll no more”,  zingt Becky Warren op haar nieuwe album Undesirable (eigen beheer). Dat geldt in elk geval niet voor de zangeres uit Nashville zelf. Het nieuwe album is namelijk een stuk steviger dan het fantastische War Surplus. Dat was gebaseerd op haar eigen relatie-ervaringen met een oorlogsveteraan. Voor Undesirable ging Warren op zoek naar de verhalen uit de onderkant van de samenleving. Daarvoor sprak ze met een aantal verkopers van de straatkrant in Nashvillle. Misschien zit er daardoor minder een vaste meer…

Op de website van Carolina Story staat dat Lay Your Head Down (Black River Americana) het volwaardige debuut is van het man-vrouw duo, gevormd door Ben en Emily Roberts. Dat is spelen met de waarheid. In 2010 bespraken we hier al When The River Met The Sea, dat met tien nummers toch ook echt een volwaardig album genoemd kon worden. Nadien bracht het duo nog ten minste twee uitgebreide EP’s (zo zullen we het dan maar noemen) op de markt. Het leverde nog nooit het echte succes op. Inmiddels twee kinderen verder in het leven meer…

Garrett T. Capps blijft ons verrassen. Een paar maanden geleden wees hij ons op een album van de onbekende Texaan James Steinle. Een uitermate collegiale vriendendienst, want wat een geweldige cd is dat! South Texas Homecoming (eigen beheer) gaat In The Shadows (Again) van Capps gezelschap houden in de eindejaarslijst, zoveel is zeker. Steinle komt uit het ten zuiden van San Antonio gelegen Pleasonton, maar hij bracht grote delen van zijn jeugd door in Saoedi-Arabië en Duitsland. Terug in Texas stortte de twintiger zich op het schone ambacht van meer…

Bijna beangstigend, het vijfde nummer op One Last Kiss (eigen beheer) van RJ Comer. Had de Amerikaan een vooruitziende blik? ‘Angels set the clouds on fire’, zingt hij op Bad Day In Paradise. ‘Big bad cloud looming over the palm tree / Lightning strikes splittin’ open the sea.’ Alsof hij wist wat er te gebeuren stond. Maar nee, met het door de bosbranden verzwolgen stadje in Californië zal het verder niets te maken hebben. ‘I’m a pilgrim, a poet, and a lover without a clue / I was lost in the city, now I’m lost in the desert too’, zingt de Amerikaan die ooit meer…

Tyler Childers sluit zijn doorbraakplaat Purgatory af met de liefdesverklaring Lady May. Deze Lady May is Senora May die op de boerderij in Kentucky geduldig wacht tot haar echtgenoot weer terugkomt van zijn wereldtournees. “Ja kom maar terug naar de farm en ik laat je zien wat je gemist hebt, ik deel mijn melk en honing, met m’n schat”, zo zingt zij in Milk & Honey. Tsja, en als je dan het hoesje ziet van haar debuut Lainhart (eigen beheer), dan zou ik ook altijd graag terugkomen. Maar May heeft Childers helemaal niet nodig om tot grote hoogtes te stijgen. Op dit meer…

Elf nieuwe liedjes voor de kerstdagen staan er op ‘Socks’ – A Christmas Album By JD McPherson (New West Records/PIAS). Die nieuwe liedjes klinken alsof ze uit de beginjaren van de rock-’n-roll afkomstig zijn. Sterker nog, bijna constant hoor je stukjes uit oude nummers. In Hey Skinny Santa hoor je wat van Hey Good Lookin’ van Hank Williams. En het titelnummer heeft wat van Heartbreak Hotel van Elvis Presley. Over het vorig jaar verschenen Undivided Heart & Soul van JD McPherson schreven we dat al die nummers goed, beter en best waren. Dat valt meer…

Echt gelukkige jeugdherinneringen aan kerst heeft Rodney Crowell niet. Als kind moest hij altijd maar afwachten hoe de sfeer in huis zou zijn. En of er voldoende geld was overgebleven om cadeaus te kopen. Dus toen hij zelf dochters kreeg, moest het groots gevierd worden. Door de jaren heen ging er naar zijn schatting een heel bos aan pakpapier doorheen. Met Christmas Everywhere (New West Records/PIAS) belicht Crowell diverse facetten van het kerstfeest. Het album begint buitengewoon zoetsappig met meer…

Giulia Millanta woont in Austin,Texas, maar is, zoals de naam wel doet vermoeden, geen geboren Austinite. Nee, ze komt uit Italie maar woont al een aardig tijdje in Texas. Conversation With A Ghost is haar zesde album inmiddels al. Op dit album gaat ze, vooral met de bekende multi-instrumentalist/producer Gabe Rhodes aan haar zijde, de confrontatie aan met de geesten die haar bezoeken. Ren je weg voor het leven of ren je er naar toe, blijf je over als een eenzame koningin op haar troon of wind je de ander om je vinger? In 12 liedjes (totale meer…