Wat een lieve man is die Jason Ringenberg toch. Dat wisten we al sinds hij als Farmer Jason vol enthousiasme liedjes is gaan spelen voor kinderen, ook op zijn nieuwste album Stand Tall (Courageous Chicken Records/Sonic Rendezvous) komt hij weer over als een uitermate sympathieke gast. Ga maar na, hij komt eerst met de ontboezeming dat hij er niet meer zo zeker van was dat er nog behoefte was aan zijn muziek, legt uit hoe hij na een uitnodiging om een maand zonder verdere verplichtingen in een hut in Sequoia National Park aan zijn liedjes te meer…

De Italiaan Christian Draghi maakte seventies heavy rock met het powertrio Doctor Cyclops. Op Black Roses & Hats (Ultrasound Records) kiest hij voor minder zwaar. De jaren zeventig zijn nog steeds de richtlijn. De radiovriendelijke nummers van deze aardige plaat brengen Memories aan lang vervlogen tijden. Een aantal van de tien liedjes componeerde hij tijdens een periode van isolatie. De noodzaak voor deze plaat onder eigen naam ontstond doordat de nummers die hij schreef tijdens een depressie een andere aanpak vereisten. Het begon meer…

Na uitstekende albums van Charles Wesley Godwin en John R. Miller is dit alweer een prachtplaat van een artiest uit West Virginia. Who I Am (Mountain Soul Records) van Andrew Adkins doet mee voor een toppositie in de eindejaarslijst, zoveel is zeker. Het is al de vierde plaat van deze in onze contreien nog onbekende singer-songwriter. Daarvoor was hij de frontman van The Wild Rumpus, een gezelschap dat de grenzen verkende tussen bluegrass en punkrock en ook enkele platen afleverde. Het titelnummer waarmee wordt afgetrapt is de eerste meer…

Een bijzonder stel, The Smoking Flowers. Nadat Kim Collins aan het begin van dit decennium een agressieve vorm van borstkanker kreeg, trok ze samen met haar man Scott Collins drie jaar in een Volvo door Amerika en Canada. Van optreden naar optreden. Let’s Die Together (Bandaloop/Sonic Rendezvous) is het gevolg van die intense periode. Het echtpaar koos voor alternatieve geneeswijzen en benadert de problemen op een holistische manier. Rauw voedsel. Geen chemo. Geen bestraling. Geen hormonen. Ondertussen levert het meer…

Komend weekend zal Caleb Elliott op twee festivals optreden (Roots of Heaven en Down By The River) Hoogste tijd dus om zijn debuut, Forever To Fade, hier te introduceren. Te meer, omdat het een bijzonder fijn album is. Vooral voor diegenen die warm worden van de combinatie van countrysoul en folk. Want dit Forever To Fade sluit goed aan bij b.v. het nieuwste album van The Delines maar ook bij 1972 van Josh Rouse. De soul zit ‘m vooral in de composities en arrangementen maar ook in het gebruik van de strijkers, het orgeltje en het meer…

De Foghorn Stringband is al bijna twintig jaar bezig met muziek van zo’n eeuw geleden. Rock Island Grange (eigen beheer) is tot de rand gevuld (69 minuten) met oldtime, bluegrass, country en cajun. Covers kun je het niet noemen, deze versies van al dat oude materiaal. In deze band komen we Caleb Klauder tegen, die hier op de site al vaker besproken is. De laatste keer dat we Klauder (zang, mandoline, fiddle) opvoerden was in 2017, toen hij samen met Reeb Willms over een Innocent Road trok. Die Willms (zang, gitaar) maakt ook deel uit van meer…

De titel Slowly Speeding (Blue Star Records/Sonic Rendezvous) is alvast fraai. Op het titelnummer danst Kim Lenz met een man in een donkere kamer in een motel in het centrum van Austin. Ze wordt betoverd en zijn ogen branden van verlangen. De hartslag gaat omhoog. Dat effect heeft de muziek van Lenz ook op de luisteraar. Op haar vijfde album – ze debuteerde in 1998 op het Hightone-label – veegt ze alle elementen van rockabilly bij elkaar in een collectie liedjes die zouden passen bij om het even welke scène uit een film van David meer…

Van 1968 tot en met 1972 nam Townes Van Zandt liefst zes albums op. De laatste in die productieve periode was The Late Great Townes Van Zandt en gezien die titel was het een meevaller dat er nadien nog nieuw plaatwerk verscheen. Weliswaar duurde dat wel vijf jaar, maar de in 1977 verschenen dubbelelpee Live At The Old Quarter, Houston, Texas is wel Townes op zijn best. Het gat tussen 1972 en 1977 wordt langzaam opgevuld met onuitgebrachte opnamen. Sky Blue (TVZ Records/Fat Possum Records) is een in 1973 opgenomen collectie meer…

Ken je een archetypischer beeld van de VS dan de Grand Canyon? Als je je als band naar dit natuurwonder noemt, moet je dan ook wel Amerikaanser dan Amerikaanse muziek maken. En dat is ook precies wat je te horen krijgt op Le Grand Cañon (Bodan Kuma Recordings). De zes leden van dit gezelschap uit Los Angeles putten onbeschaamd voor hun inspiratie (ook qua uiterlijk, zie clip hieronder) uit de countryrock en vooral classic rock uit de jaren ’70 en vroege jaren ’80. Best veel aha-erlebnismomenten waarbij Eagles-, Fleetwood Mac- en Tom Petty-invloeden te horen meer…

Bambi Lee Savage was als geluidstechnicus betrokken bij Achtung Baby van U2 en The Good Son van Nick Cave and the Bad Seeds. De Amerikaanse postpunk-feministe vertoefde na de val van de muur langdurig in het hippe Berlijn. Opmerkelijk: in die stad begon ze zich pas te interesseren voor countrymuziek. Ongetwijfeld mede door de American Recordings van Johnny Cash, zoals zovelen. Op haar vierde album Berlin-Nashville Express (Hoof & Antler Records) doet ze voor het eerst wat met die belangstelling. Van iemand met een achtergrond als technicus meer…

Matt Andersen heeft het in de vingers. Matt Andersen heeft het in de strot. Matt Andersen heeft het in zijn donder. Goeie gitarist. Geweldige zanger. Een artiest die de muziek vrijelijk laat stromen. Het zit erin. Het komt eruit. Halfway Home By Morning (True North Records) is weer een geweldig album van de man uit New Brunswick. Aan de belangrijkste voorwaarden voor goede rootsmuziek is ruim voldaan. Liedjes over het leven gespeeld met heel veel gevoel. De Canadees reisde voor de opnamen af naar Nashville. Daar trof hij zijn landgenoot Steve meer…

Een allemachtig lekker plaatje uit Mississippi, dit Bloody Noses & Roses (Dial Back Sound/Sonic Rendezvous) van The Great Dying. Onder die naam verzamelt Will Griffith (zang, akoestische en elektrische gitaren) mensen om zich heen om zijn uit de bocht vliegende liedjes flink vaart te geven. Met die stem als een kartelzaagje van Griffith is een vergelijking met Deer Tick al snel gemaakt. Vooral ook omdat hij wilde rootsrock afwisselt met rustiger momenten. Behalve aan die band valt op opener Nobody Arrives ook te denken aan Afghan Whigs, met name meer…

Na zijn debuutplaat This Ain’t New York vinden we Mercy John op de opener Bad Start van Let It Go Easy (Butler Records/Bertus) deze keer in beschonken toestand terug dwalend door de straten van Los Angeles. Een slechte start voor hem, maar een geslaagd begin van weer een uitstekende Nederlandse rootsplaat. Mercy John heeft het op zijn website over een moeilijke tijd in zijn leven. Zoals zo vaak levert dat de beste muziek op. De liefde is lastig, daar gaat het op bijna alle liedjes over. De ellende is zo groot dat de Nederlandse singer-songwriter kogels meer…

Authentiek en amateuristisch liggen dicht bij elkaar op Gravel And Gold (eigen beheer) van Dave Rosewood. Deze Amerikaan groeide op in de Ozark Mountains en reisde als straatmuzikant de hele wereld over. Hij settelde zich in Zweden, waar hij na al die jaren zijn debuutplaat opnam. Daarop komen alle invloeden die hij tijdens zijn jeugd opdeed tot uitdrukking. Seeds speelt zich af ‘out in the wild west’, maar met dat koortje erbij valt het muzikaal vooral in het diepe zuiden van de Verenigde Staten te situeren. Countryrock met precies de juiste meer…

De liedjes op Orphans (Continental Song City/Pauper Sky Records) waren afgevallen voor eerdere albums. Afgevallen, maar niet afgekeurd. Nou ja, hooguit voor het moment, destijds. De verstotelingen drongen zich op aan Michael McDermott. Hij moest iets met die nummers doen omdat ze niet uit zijn hoofd waren verdwenen. Begrijpelijk, want er is niets mis met de twaalf liedjes op dit tussendoortje, dat niet als zodanig overkomt. In vorige recensies schreven we al over de problemen met drank en drugs die McDermott op het randje van meer…

Na vijf albums met The Veils breekt frontman Finn Andrews er even uit. Hij vloog van Londen naar zijn thuisbasis in Nieuw-Zeeland om One Piece At A Time (Nettwerk) op te nemen, een soloplaat ingegeven door een verbroken relatie. In dat opzicht heeft dit diepgaande werkstuk veel gemeen met Make Way For Love van zijn landgenoot Marlon Williams, die op dat album vol liefdesverdriet melodrama wist om te buigen naar acceptatie. Ook dit is een album dat balanceert tussen licht en zwaar, tussen hoop en pathos. Met Love What Can I Do? opent meer…

Deze recensie heeft een aanloopje dat ik even uit de doeken moet doen. Een paar weken geleden was ik op vakantie in de Schotse hooglanden. Op de laatste avond van die week trad Anton O’Donnell op in de plaatselijke pub. Tussen de covers van o.a. Bob Dylan en Neil Young speelde hij ook eigen nummers. Die waren zo goed dat ik gewoon gedwongen was om het laatste album, No End Of The Line, van zijn band Anton & the Colts te beluisteren. Gevolg is dat ik die plaats nu dagelijks draai. En draai. En nogmaals draai. Die aantrekkingskracht meer…

Erg origineel is de Texaanse artiest Billy White, Jr. niet op It’s About Time (Ayemaydah Records). Want ja, we hebben dit allemaal wel eerder gehoord. En beter. Maar toch, er valt best het een en ander te genieten. De fluitende gitaren van The Music brengen je bij de southern rock van Allman Brothers, terwijl de funky zang bij tijd en wijle herinneringen oproept aan Wet Willie. White, Jr. heeft de Rock n’ Roll Fever en hij voelt zich er goed bij. Het titelnummer is gelikt, maar heeft toch wel degelijk soul. De clichématige bluesrock van Desdemona kan meer…

Met zijn werk als producer voor The Eagles was de Brit Glyn Johns begin jaren 70 medeverantwoordelijk voor de populariteit van countryrock. Zijn zoon Ethan Johns stond in dezelfde rol aan de basis van altcountry. Hij produceerde namelijk aan het begin van dit millennium de eerste albums van de zo in opspraak geraakte Ryan Adams. Vader (Stones, Led Zeppelin) en zoon (Paul McCartney, Jayhawks) hebben als producer een vergelijkbare status. Ethan Johns heeft daarnaast ook ambities als uitvoerend artiest. Dat wordt wel duidelijk met Anamnesis meer…

Het duo Mandolin Orange neemt de luisteraar op onnadrukkelijke wijze in de houdgreep. Met simpel gitaarspel, maar zo perfect harmonieus en vanzelfsprekend, dat je vanaf de eerste tonen vastgekluisterd bent aan de luidsprekers. De muziek van Andrew Marlin (zang, gitaar, mandoline) en Emily Frantz (zang, viool, gitaar) is ronduit louterend op Tides Of A Teardrop (Yep Roc/V2). Gevoelens van verdriet worden op Golden Embers omgezet in hernieuwde kracht. De onderliggende emoties lijken verwerkt. Toch sluimert onder alle kalmte een meer…

‘Old Friends they shine like diamonds / Old Friends you can always call / Old Friends Lord you can’t buy ‘em / You know it’s Old Friends after all.’ Steve Earle kon er niet omheen. Nadat hij in 2009 met Townes zijn bewondering liet blijken voor Van Zandt, doet hij nu met Guy (New West/PIAS) hetzelfde voor Clark. Want stel je voor dat Earle in het hiernamaals Guy Clark tegen het lijf zou lopen, wat zou hij dan moeten zeggen als hij deze plaat niet gemaakt zou hebben? Earle zou het niet weten. Deze stap moest hij gewoon zetten. En wat een meer…

Het leven is een spoorweg; een kaartje naar nergens. Aldus Carl Solomon. Maar dan: ‘We’ll knock your train right off the track’. Tot een echte ontsporing komt het niet op Simple Things (eigen beheer) van de singer-songwriter uit Portland, Oregon. Of je moet zijn zang al als zodanig opvatten. Die is namelijk nogal onvast. Zo af en toe valt bijna te denken aan een Johnny Dowd. Dat vinden we niet zo’n probleem. Solomon heeft namelijk een aardige collectie liedjes geschreven. Niet uitermate origineel, maar van liedjes waarin de karakters weglopen meer…