Het album Walk Through Fire (Easy Eye Sound) van Yola staat in de belangstelling op Radio 2. De Engelse zangeres was ook al in Nederland om het album te promoten. Dat is goed nieuws want het genre countrysoul kan niet genoeg in de publiciteit gebracht worden. Allereerst: Yola is een ronduit fantastische zangeres. Maar, en het is niet leuk om te zeggen, dit album valt echt in het niet bij de magistrale platen die Yola (toen nog onder haar eigen naam Yolanda Quartey) begin dit decennium maakteals zangeres bij de band Phantom Limb. Daar viel alles op zijn plaats. En hier meer…
Weggaan en terugkomen. Het zwarte asfalt onder het bleke maanlicht zien wegglijden. Onderweg zonder duidelijke bestemming. 
Sinds het uitbrengen van Bang The Drum in 2015 is er heel wat gebeurd met 
Laten we het weer eens even over Garrett T. Capps hebben. Dit najaar komt hij opnieuw naar Nederland. Er is dan inmiddels een nieuw album van hem verschenen. Ondertussen wijst onze man in San Antonio ons regelmatig op interessante andere artiesten. Zo bracht hij ons in contact met 
Het concert dat 
Na het tamelijk sobere Lovers And Leavers, waarop 
De in haar thuisland zeer gewaardeerde 
Wat blijft er over als een relatie eindigt? In het geval van All That’s Left (eigen beheer) niet veel. Of dat ligt aan de emotionele gesteldheid van 
Als het om albums van Michael Dean Damron gaat, tref je louter vier- en vijsterrenrecensies aan op deze site. Dat de uit Portland, Oregon, afkomstige Damron een begenadigd songschrijfer is, hoeft u niet per se van ons aan te nemen, maar lees dan wat Ray Wylie Hubbard over hem zegt: “Michael is one full grown walking bad ass song writing son of a bitch with grit, groove, tone, taste and high coolness.” En over Damron als zanger schreef de New York Times: “He sings like a late-career heavyweight after a 12-round slugfest, pained and drained.” Little Hero (eigen beheer) 
Op Facebook stelde Leo Blokhuis de vraag of we nog muziek draaiden van R. Kelly, Michael Jackson of Ryan Adams, drie muziekhelden waarvan bekend is dat zijn ernstig normoverschrijdend gedrag hebben tentoongespreid. Ik (en een deel van jullie waarschijnlijk ook) heb vooral te maken met laatstgenoemde. Een lezer vroeg ons al waarom wij daar niets over schreven. Dat laatste had vooral te maken met tijdgebrek, maar toch ook wel met schroom want ik was er en -ik geef hier maar gelijk toe- ik ben er ook nu nog niet uit.
De basis voor Middle Voice (Wolfe Island Records/Continental Record Services) werd vastgelegd voordat de Canadese 
Copper Viper
Ze waren student en namen voor de lol een album op. Maar toen het eerste album van 
Lisa Mednick Powell
Een trompet die overal doorheen tettert. Een cajunfiddle die langs de hoekige beat schuurt. Een zanger met een schorre stem. Dat alles maakt van Forever (Bloodshot Records/Bertus) van 
Volgens John Denver was West Virginia bijna de hemel. Diens Take Me Home, Country Roads is een liedje over heimwee naar een plek waar Denver zelf niet vandaan kwam. De succesvolle countryzanger schetste een idyllisch beeld van de Amerikaanse staat en scoorde er een grote hit mee. 
Artiesten uit Kentucky timmeren de laatste jaren behoorlijk aan de weg in de altcountry. Sturgill Simpson, Chris Stapleton en Tyler Childers hebben in een redelijk kort tijdsbestek een positie verworven als peilers van het genre. Daarbij is het belangrijk om te vermelden dat ze dat op eigen voorwaarden hebben weten te bereiken, precies zoals je mag verwachten van musici uit een staat die al zoveel voor diverse muziekgenres bepalende artiesten heeft voortgebracht. Bill Monroe is als vader van de bluegrass wat dat betreft het meest aansprekende voorbeeld. Dit 
Zoals we van Paul Carrack gewend zijn, is ook zijn 17de album vakwerk. Op These Days (eigen beheer/Bertus) varieert hij tussen geslepen soul met een Eagles-randje (Dig Deep) en een nummer dat bijna wat aandoet als The Impressions (Tell Somebody Who Cares). Pee Wee Ellis blaast op saxofoon mee op You Make Me Feel Good, een taak die hij ooit vervulde bij James Brown. Steve Gadd, normaliter 
De op het hoogste niveau acterende Brabantse voetbalclubs hadden allen al gespeeld en kenden zeker geen succesvolle speelronde: één schamel punt op zes. Alle reden om zondagmiddag het eventuele chagrijn weg te laten vloeien door de CD- presentatie van Mercy John bij te wonen in Paradox, Tilburg. Tenminste: voor die voetballiefhebbers die tevens goede muziek adoreren. Er was wel andere concurrentie: het vroege, overheerlijke voorjaarszonnetje. Toch had er zo’n 70 man de weg naar Paradox weten te vinden. En die werden niet teleurgesteld.
Met Cold Smoke (eigen beheer) moeten we het maar weer eens hebben over Gall & Gall, oftewel Peter Gallway en Annie Gallup. Als 
Op het tot een miniposter uitklapbare vel met teksten bij de cd Fire (eigen beheer) van de Nederlandse band 
Voordat 
In het bijzonder fraaie stemgeluid van contemporaine singer-songwriters als Dylan Leblanc en Chris Brecht (where are you?) meen ik eenzelfde vocale warmte en emotie te herkennen als bij Eddie Ray Porter. Eddie Ray Porter, waar is déze man gebleven? Afgaande op de totaal ontbrekende informatie, lijkt Porter een groot mysterie.
Herinner je je deze geweldige recensie van het laatste album van Paul Collins nog (
Weed Garden (Sub Pop/Konkurrent) is wel een aardige titel voor een ep. Laat dat maar aan baardmans Sam Beam over, die blijkbaar behoorlijk verzot is op het idee van een handvol (of in dit geval een half dozijn) liedjes. Het is namelijk niet zijn eerste ep. Die vorm heeft toch iets vrijblijvends, waarmee de voorman van Iron & Wine wel overweg kan. Het materiaal van deze ep was blijven liggen 
De Canadese 
Terwijl In Nederland vanavond de Pop Edisons uitgereikt gaan worden aan ongetwijfeld artiesten die prulmuziek maken, werden gisteren in de VS de Grammy’s uitgereikt. Grootste verrassing was dat de Grammy Award voor het Album van het Jaar naar Kacey Musgraves ging voor haar plaat Golden Hour. Daarnaast sleepte zij nog een aantal prijzen in de wacht o.a. voor Country Album of the Year en 
In welke afwijkende vorm 
Het was, denk ik, afgelopen vrijdag in Paradiso voor het eerst dat Christian Kjellvander in Nederland optrad met een band. Eerder was ik wel al eerder bij een bandoptreden, maar daar moest ik voor naar Keulen (met mijn vrouw, onder het voorwendsel van een stedentrip. “Hé, er speelt vanavond een leuk bandje in een café hier maar 4 km vandaan.”).
