‘On down this road we won’t go slow / Cause we don’t have a second here to waste / Time ain’t long and desire is strong / And there’s so much life to taste.’ Het is een couplet uit Saddle Up & Ride, de opener van Songland (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Markus Rill & The Troublemakers. Op het vijftiende (en laatste) nummer van het album is de reis nog altijd niet voorbij, want The Great Mystery eindigt nooit: ‘Got no compass or map and I don’t know the stars / Every step I follow my heart / If I make a mistake, should I go wrong / I’ll suffer the meer…

Het is te voor de hand liggend om te stellen dat The Cactus Blossoms voor de makkelijke weg kiezen op Easy Way (Walkie Talkie Records). Ze doen wat ze al eerder deden. Maar omdat ze het zo goed doen en omdat er niet zoveel anderen zijn die het doen vinden we dat helemaal niet een bezwaar. Dus is het wederom genieten van liedjes die van The Everly Brothers hadden kunnen zijn. Het is trouwens ook perfecte zomermuziek, een plaat waarmee je een buurtfeestje tot een succes kunt maken. De samenzang van de broers Page Burkum en Jack Torrey is meer…

Een aangename verrassing, deze soloplaat van de drummer van Neil Young. Want dat is Ralph Molina toch vooral. En daar zal Love & Inspiration (Vapor Records) ook niets aan veranderen, want de 75-jarige debutant gaat niet optreden onder eigen naam. Hij blijft gewoon de drummer van Crazy Horse en als zodanig zal hij dus vooral zijn broodheer blijven dienen. Ondertussen heeft hij een uitstekend werkstuk afgeleverd waar ome Neil een puntje aan kan zuigen. En die stem van Molina lijkt verdorie nog aan toe heel veel op die van Young op zijn meer…

Van de vijf studioplaten van Sam Baker kregen er op deze site vier de hoogste waardering van vijf sterren. Say Grace uit 2013 kreeg er eentje minder. Horses And Stars (eigen beheer) is het eerste livealbum van de Texaan. Drie sterren slechts? Hoe kan dat? Was Baker niet in vorm op 20 juli 2018, toen de opnamen werden gemaakt in Buffalo, New York? Dat valt reuze mee. Het gaat hier om een soloshow. Baker en zijn gitaar. Soms zijn mondharmonica. En een stuk hout waar hij met zijn laars op kon stampen. Meer niet. De twaalf liedjes van Horses And Stars zijn meer…

In een recensie van The Weight Band heb ik al eens uitgelegd dat het naspelen van andere artiesten nooit vijf sterren kan opleveren, hoe goed het ook gedaan wordt. Mrs. Henry doet The Last Waltz (Blind Owl Records) met net zoals op het afscheidsconcert van The Band een hele reeks aan gasten. Die dus die liedjes doen van de illustere genodigden van destijds als Dr. John, Muddy Waters, Neil Young, Joni Mitchell, Van Morrison en al die anderen. De losse sfeer van het legendarische concert wordt heel goed aangevoeld tijdens deze reprise op 26 november 2017 door Mrs. Henry. Dat meer…

Het wordt drukker en drukker in de Mohave Desert. Heeft alles te maken met de steden die steeds duurder worden om in te wonen. Pat Kearns trok om die reden weg uit Portland, Oregon. Hij sloot de opnamestudio achter de gitaarwinkel van zijn punkrockvrienden en zijn vrouw Susan verkocht haar kapsalon. Ze pakten alles bij elkaar en reden naar Joshua Tree, dat behalve een nationaal park ook een plaatsje is in Californië. In hun van zonne-energie voorziene onderkomen namen ze Down In The Wash (eigen beheer) op. Het titelnummer meer…

Volledig over het hoofd gezien want Tamarock (eigen beheer) verscheen al in november 2018. Maar dat geeft niks want de nummers op dit album van Jesse Matas zijn tijdloos en voor de eeuwigheid. Niks ouderwets en ook niet retro. Het soort folkrock dat je hier hoort werd 30 jaar gelden al gemaakt en zal in 2050 ook het licht zien. Dat is een zekerheidje waar je je aan vast kan houden. Of het altijd zo goed gemaakt wordt als op dit album valt natuurlijk te bezien. De Canadees Matas maakt ook deel uit van The Crooked Brothers maar die band lijkt, gezien de meer…

‘Here I am in my head again / Not a place that I would recommend.’ Met twee korte zinnen aan het begin van Paper Cup maakt Todd Thibaud veel duidelijk. Ooit rockte hij wat harder, tegenwoordig is hij meer de singer-songwriter die graaft naar zijn gevoelens en het hart. Zijn eigen hart, het hart van een ander. Daarmee is Hill West (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) weer zo’n oerdegelijk plaatje geworden waar het Duitse label het patent op lijkt te hebben. Dat heeft vooral te maken met de honkvastheid van de artiesten die eenmaal landen bij meer…

Christina LaRocca is een Amerikaanse van Italiaanse komaf. Ze verhuisde een paar jaar geleden van New York naar Los Angeles om haar muzikale loopbaan een nieuwe impuls te geven. Sindsdien is ze van soul en blues een beetje naar de americana geschoven. Dat staat tenminste in het begeleidend schrijven van de promotor. Op These Are My Whiskey Dreams (eigen beheer) valt het nog niet mee om die americana te ontwaren. Op A Man Like You valt vooral een neiging op tot overschreeuwen. Een beetje als Sass Jordan, maar die heeft tenminste echt zo’n ruige strot. Nog meer…

Gelukkig zijn er woestijnen. Want zonder woestijnen geen woestijnrock. En allemachtig, wat kan woestijnrock de boel even lekker opruimen in het hoofd. Met gitaarsolo’s die nooit weer stoppen. Gitaren met de kracht van zandstralers. Gitaren als kronkelende slangen die een spoor trekken door het zand. Back To The Garden (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) is het zoveelste album van Rich Hopkins and Luminarios. Niets nieuws onder de zon. Maar is dat erg? Zolang de zon maar opkomt. Of in de woorden van Elvis: ‘Truth is like the sun. You meer…

In de recensie van Kids In The Street merkten we op dat de diverse invloeden van Justin Townes Earle voor het eerst echt helemaal samenkwamen in een persoonlijke stijl. Op The Saint Of Lost Causes (New West Records/PIAS) zet hij die ontwikkeling door. Een groeibriljant, dit album. In eerste instantie komt het allemaal nog wat gewoontjes over. Veel midtempo, geen uitschieters. Na meerdere draaibeurten blijkt het geheel meer dan de som der delen. Die opmerking dat er geen uitschieters zijn, verdient wel enige uitleg. De plaat begint meer…

Allereerst: zet de volumeknop iets hoger, anders blijft Trails (Cherry Red Records/Bertus) teveel hangen op de achtergrond. Dat is jammer, want Roseanne Reid is een onderscheidend artieste. De Schotse singer-songwriter schrijft liedjes die het in zich hebben om onder de huid te kruipen. Maar gebeurt dat ook? De vraag stellen is hem beantwoorden. Producer Teddy Thompson benadrukt de bedaarde kant van deze 26-jarige dochter van Greg Reid (The Proclaimers). Met haar rustige manier van zingen heeft Reid dat ongetwijfeld meer…

Het was een lezer die me op Songs Of The Highway (eigen beheer) van Josh Gray wees. Gelukkig maar want anders was dit kleinood misschien aan mij en u voorbij gegaan. Gray is al langere tijd in de muziek werkzaam maar dit is pas zijn eerste volledige album. Misschien ligt de hoge kwaliteit van de plaat daaraan en heeft hij zijn allerbeste nummers van de afgelopen jaren kunnen bundelen. Bij het eerste twee liedjes dacht ik nog: “Hé leuk, maar is dit echt onderscheidend?” Bij het derde nummer, het rockende Midnight Rendezvous, was ik om. De meer…

Reeds in januari hadden we het over dit album. Dat was in een recensie van Tip Jar, het Nederlandse duo Bart de Win en Arianne Knegt had in Austin behalve de opnamen voor Onward namelijk nog een klusje te doen. Daarover later meer, schreven we en daar lieten we het toen bij. Dat later is dus echt flink later geworden. Vreemd zoals dat soms gaat, want we waren op dat moment al diep onder de indruk van Tex (eigen beheer) van Terry Klein. Het album werd al in januari lof toegezwaaid door de website Johnny’s Garden, dat twee jaar eerder ook al schreef over het debuut Great Northern. Toch is de naam van Klein daarmee nog niet echt gevestigd. Dat is zonde, want er is hoe dan ook een publiek voor de prachtige, verhalende liedjes van deze man. Iedereen die Sam Baker hoog heeft, en dat zijn er immers nogal wat, kan maar beter ook de twee albums van meer…

Hij heeft het postuur van Texas, waar alles groter is. Hij is nog een twintiger en heeft met Wish You Were Here (State Fair Records) een debuut afgeleverd waarmee de countrymuziek weer even vooruit kan. Joshua Ray Walker komt uit Dallas en is van plan daar ook te blijven. Hij is behoorlijk zelfverzekerd dat hij zijn handeltje heel goed van daaruit kan bestieren. Zolang hij zich niet laat opslokken door de muziekindustrie, heeft hij alle tijd en gelegenheid om te doen wat hij wil. Hij weet hoe het er in de wereld aan toe gaat. Hij weet van meer…

Dromen terwijl je slaapt. Dromen terwijl je wakker bent. Goodbye El Dorado (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) van Russ Tolman is een conceptplaat over Californië en er is nauwelijks verschil tussen dag en nacht. Op North Hollywood Dream gaat het over een nieuwkomer in de stad. Die droom valt nog niet mee. Het is net als elders gewoon een kwestie van het hoofd boven water houden. Voor Tolman is het een kwestie van afscheid nemen. Zijn vrouw verliet hem, dus moet hij ook maar eens verder kijken. Op het titelnummer vertelt hij dat hij in de stad een van meer…

Bruce Springsteen heeft het. American Aquarium heeft het. M. Lockwood Porter heeft het. Ze kunnen allemaal negatieve omstandigheden omzetten in positieve energie. Communion In The Ashes (Black Mesa Records) staat vol strijdliederen. Het is waar het in americana om draait; de omstandigheden beschrijven, er iets van vinden, er iets mee doen. Liedjes afleveren die iets in gang kunnen zetten. Een gemeenschap bouwen op de asresten. Op het titelnummer neemt M. afscheid van San Francisco, al besefte hij op het moment dat  meer…

De titel NOWThen (Rockink Music) slaat op twee perioden in het leven van Rich Krueger. Then behelst de periode van 1985-1998 en now begint in 2008. In de tussenliggende periode was Krueger voornamelijk bezig met zijn academische loopbaan in de neonatologie, dat is de geneeskunde die zich richt op pasgeborenen die intensieve zorg behoeven. In die tijd speelde hij slechts muziek in de lutherse kerk om de kerkband iets meer in de richting van Holy Modal Rounders te duwen. Het is dus niet zo gek dat de legendarische Peter Stampfel een van de gasten is op NOWThen. En hij is niet de enige. Ook Robbie Fulks, John Fullbright en Gary Lucas leveren bijdragen aan deze met 15 nummers tot de rand gevulde (74 minuten) cd. Die gasten zijn een indicatie voor de avontuurlijke keuzes van deze singer-songwriter. The Great War is het oudste liedje op dit album. Krueger schreef meer…

De tenor banjo van Kelly Hunt is al ruim honderd jaar oud. Tijdens de Grote Depressie zorgde het instrument al voor wat afleiding als het bespeeld werd door ene Ira Tamm. In de koffer waar Hunt de banjo aantrof zat een briefje waarin iets over dat verleden stond. Het past mooi bij de sound van Even The Sparrow (Rare Bird Records), want Hunt sluit net als Gillian Welch aan op oude tradities. Die banjo waarmee Tamm van 1920-1935 rondreisde in zijn ‘dog and pony show’ heeft een bijzonder geluid. Helder en hoog, maar toch met een warme klank; anders dan meer…

Weyes Blood heeft haar muziek wel eens omschreven als nostalgisch futurisme. Dat effectueert ze door een op het eerste gehoor nogal vervreemdende combinatie van warm sentiment en koude soundscapes. Die kou is er snel af. De elektronica op Titanic Rising (Sub Pop/Konkurrent) vloeit als een gloeiende substantie om de melodieën die rechtstreeks naar de onderbuik gaan. Het is de onschuld van een slaapkamer met een eenpersoonsbed, zoals de hoesfoto laat zien. Maar juist daar borrelt het. Een wereld van verlangen die vervat is in wonderschone meer…

Voor Solstice (New West Records/PIAS) wilde Luther Dickinson artiesten bij elkaar brengen met als doel een kruisbestuiving. Dat is meer dan gelukt. Luther Dickenson and Sisters of the Strawberry Moon bestaat uit Birds Of Chicago, Como Mamas, Amy LaVere, Amy Helm en Sharde Thomas en wat ze in naam van de zonnewende op organische wijze tot stand brachten is fenomenaal. Het is van een lichtvoetigheid die als vanzelf een positieve boodschap overbrengt. The Como Mamas zingen als de Staple Singers en de Birds Of Chicago brengen soul met een banjo op het door meer…

Hoop en liefde horen ook bij het verdriet rond de dood. Dat besefte Richard Lindgren nadat hij de afgelopen jaren beide ouders verloor. Death & Love (Rootsy/Sonic Rendezvous) is dan ook een minder zwaar album dan je zou verwachten met zo’n thema. Want om die donkere dagen door te komen, zoek je als vanzelf naar iets van licht. Bovendien had Lindgren opeens allerlei klusjes te doen. Op het titelnummer ontwaren we hem in een rokerig café, althans zo schreven we dat altijd op. Rokerige cafés heb je ook in Zweden al lang niet meer, dus kunnen we maar beter meer…

The Original Five zijn met zijn vieren op Wipe Away Those Years (Rootsy/Sonic Rendezvous), maar op het podium kunnen dat zomaar zeven personen zijn. Op dit album gaat het om Johan Malmberg (banjo, zang), Daniel Olsson (dobro, zang), Jonas Svahn (gitaar, zang) en Dan Englund (bas, zang). Ze spelen bluegrass, maar het is niet louter een en al geklater der snaren. Zo komt het van Janis Joplin bekende Mercedes Benz hier a capella tot ons. Verder zijn er covers van het door Ralph Stanley geschreven If That’s The Way You Feel en de in 1887 geschreven hymne meer…