Blijven vechten, want dat is wat het leven de moeite waard maakt. Dat is de boodschap van Immortal Americans (Cornelius Chapel/Sonic Rendezvous) van Austin Lucas. Het titelnummer gaat over outsiders die altijd de schuld krijgen. Gaandeweg in het leven ontdekken ze dat ze niet de enigen zijn. Ze vechten en worden sterker. Het is het verhaal van Lucas zelf. Hij streed de afgelopen jaren op diverse fronten: zijn relatie liep stuk; hij liet de fles staan; hij verliet zijn platenmaatschappij; hij vond een knobbeltje bij zijn nieuwe vriendin op de allereerste meer…

In februari 2015 kondigden ze het al aan: er zou een nieuw album komen van The Yearlings. We kunnen nu zeggen: die komt er ook want op 16 november ziet Skywriting (Lonely Sounds Records/Sonic Rendezevous) het licht. De Utrechtse band levert daarmee, 14 jaar na Utrecht, hun derde album af.  In de tussentijd is natuurlijk een en ander gebeurd. In 2006 werd de stekker uit de groep getrokken. Gezinnen werden gesticht, er werd aan carrières gewerkt maar uiteindelijk begon het toch te kriebelen. Het was zanger-gitarist Olaf Koeneman die weer nummers begon meer…

Sommige muzikanten zijn ouevre-artiesten. Die werken jaar in, jaar uit aan hun verzameld werk. Howe Gelb is er zo een, Neil Young b.v. ook en van wat recenter misschien: Daniel Romano. De Zweed Christian Kjellvander valt daar ook onder te scharen. Maar waar de albums van Romano nu eens naar links dan weer naar rechts uitwijken (check die Ancient Shapes-plaat maar eens), daar vormen de werken van Kjellvander kleinere rakken op zijn uitgestippelde koers. Nimmer verzakend, nu eens noordwest, dan weer zuidwest. Wild Hxmans meer…

Ik heb vrienden in Rosmalen. Ik ken ze niet persoonlijk, maar deze vrienden – Sleepwater – bezorgen me opnieuw – eerder al in 2010 en 2012 – heel veel luisterplezier. Ad Opstals, hij is de man, blijft onverdroten en tegen de keer in muziek maken die beklijft voor wie er open voor staat. Natuurlijk maakt Sleepwater ouwelullenmuziek, maar het is wel goeie ouwelullenmuziek. Sleepwater maakt een soort van ouderwetse countryrock die drijft op harmonie en melodie. Dat geldt dus ook voor de derde plaat Here We Are, Where Are We  – helaas niet op vinyl, dat moet meer…

Oplettende bezoekers van Ramblin’ Roots zagen tijdens het optreden van Garrett T. Capps dat diens gitarist Roland De La Cruz een T-shirt droeg met daarop de naam D.T. Buffkin. Van die net als Capps uit San Antonio, Texas, afkomstige artiest verscheen de cd Saturday Night Sunday Morning (Shotgun House Records). Dat is ook al zo’n eigenwijs plaatje op hetzelfde label als de laatste van Capps. De La Cruz is de gitarist in de band van Buffkin (ritmegitaar, orgel). De hoesfoto geeft de sfeer van het album aardig weer. Dit is muziek voor donkere meer…

Hoewel ze uit Lockport, New York komen is Handsome Jack een echte swampy boogieband. Net als Creedence Clearwater Revival, die uit Californië kwamen en zich erop voorstonden uit de Zuidelijke Bayou herkomstig te zijn, zo wil dit New-Yorkse trio ons doen geloven dat ze uit de omgeving van Muscle Shoals, Alabama komen. Helemaal niet waar, maar het dondert niks. Het debuut van Handsome Jack, Do What Comes Naturally, verscheen in 2014 in een nogal modderige productie. Opvolger Everything’s Gonna Be Alright (Alive Records/V2) klinkt meer…

Het was een al lang gekoesterde wens van Dawn Landes om eens een echt country-album in Nashville op te nemen. Het lukte de 37-jarige singer-songwriter om daarvoor de legendarische Fred Foster als producent te strikken. En met diens hulp werden tal van ervaren studio-muzikanten gevonden om haar muzikaal te ondersteunen op Meet Me At The River (Yep Roc). Het levert een gedegen, maar niet zo heel belangwekkend album op. Een aantal leuke liedjes zoals de midtempo meezinger Traveling en de sterke Jimmy Driftwood-cover meer…

Richard Thompson overstijgt de genres. De Britse folkrocker ontving vorig jaar een Lifetime Achievement Award van de Americana Music Association in Nashville. Rolling Stone nam hem op in de lijst van 20 beste gitaristen en volgens de Los Angeles Times is hij na Dylan de beste songschrijver en sinds Hendrix de beste gitarist. Op 13 Rivers (Proper Records) laat hij het allemaal weer horen. Hij drukt op de snaren en brengt een storm tot bedaren (The Storm Won’t Come). Wat speelt de man toch gepassioneerd elektrische gitaar, zonder meer…

‘I want to be like Woody Guthrie / Ride the rails sing a song / Take the highway across the USA / Make this world a better place.’ Woody’s Shoes zijn misschien een maatje te groot voor Rob McHale, daarvoor zit er te weinig venijn in de liedjes op Prophets On The Boulevard (Wooden Door Records). De goedmoedige liedjes van de singer-songwriter uit North-Carolina zullen daarentegen vele harten verwarmen. Verloren zielen die zich afvragen hoe ze nog iets van het leven kunnen maken. Ze hebben aan McHale een betere dan aan de profeten op de meer…

Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! Powerpop! meer…

Karma For Cheap (New West Records/PIAS) van Aaron Lee Tasjan is een heerlijke plaat waarop Amerikaanse en Britse popmuziek nauw verbonden zijn. De melodieën zijn zo zonnig dat je er maar beter een zonnebril bij op de neus zet. Door het van een hamerende piano voorziene If Not Now When waart de geest van David Bowie. Heart Slows Down is grotestadsrock in het spoor van Lou Reed. De jengelende gitaren van Set You Free herinneren aan Tom Petty (en dus ook aan The Byrds). Songbird is duidelijk geïnspireerd door George Harrison. Met Dream Dreamer begeeft meer…

Nergensland ligt niet in Amerika. Het ligt in Canada. Met 36 miljoen inwoners heeft het land 3 miljoen minder inwoners dan Californië. De oneindige hoogvlakten zijn er dunbevolkt. Colter Wall komt er vandaan. Op Songs Of The Plains (Young Mary’s Record Co./Thirty Tigers/Bertus) doolt hij over de prairie. Met een stem als Johnny Cash in zijn laatste levensfase neemt de twintiger ons mee terug in de tijd. En niet alleen op Saskatchewan In 1881. Vormen zijn liedjes een anachronisme of heeft de tijd er stilgestaan? Op de stoffige wegen door meer…

Na 48 jaar verkent Ray Benson (gitaar, zang) nog altijd New Routes (Bismeaux Records/Thirty Tigers/Bertus) met Asleep At The Wheel. Al te letterlijk moeten we die mededeling niet nemen. Het nieuwe album bevat western swing, rockabilly en country. Tot zover niets nieuws voor de band dus. Het nieuwe moet komen van Katie Shore (fiddle, zang), maar eerlijk gezegd doen haar bijdragen nogal belegen aan. De oude stijl jazz van haar hand swingt nou niet bepaald de pan uit. Jack I’m Mellow is ook niet bepaald een titel die hoge meer…

Het is donker als de hel in de liedjes van Malcolm Holcombe. Dankzij het almaar uitdijende oeuvre van de Amerikaan hebben we een aardig idee hoe het er zal zijn. Toch schrik je af en toe van de bliksemflitsen. Heeft de hel een hemel die verlicht wordt door de donder? Come Hell Or High Water (Gypsy Eyes Music) roept bekende vragen op. Hoe het hoofd boven water te houden met al die ellende? It Is What It Is en dat is niets bijzonders. De zon gaat onder In The Winter. Holcombe zingt nog altijd als een door het Leger des Heils van de straat geplukte meer…

Meestal gaat het in de muziekstroming American primitive om gitaarmuziek, maar Nathan Bowles verkiest de banjo als hoofdinstrument. Op Plainly Mistaken (Paradise of Bachelors/Konkurrent) bespeelt hij het instrument anders dan de meeste countrymusici. Bowles slaat regelmatig op de snaren alsof hij nog altijd de drummer is in de band van Steve Gunn. Krachtig en percussief is zijn spel. En verder pakt hij regelmatig een strijkstok om andere tonen uit de banjo te halen. Niet alleen razend knap, maar ook uitermate begeesterend. Net als meer…

We moeten het nodig eens over The Bony King Of Nowhere hebben. Bram Vanparys is een Gentenaar die onder die naam al jaren aan de weg timmert. Bij zijn vorige werk, het in Los Angeles opgenomen Wild Flowers (2015) deed hij een beroep op allerlei studiomuzikanten van naam. Nu wilde VanParys het heel anders doen. Hij trok zich met zijn vrouw terug in een caravan op het erf van een door hem gekochte vervallen boerderij op het platteland en begon te schrijven. Het lot wilde dat zijn jarenlange relatie met zijn echtgenote daar ook ten einde meer…

Wie in 2016 Mosey van Daniel Romano op vinyl aanschafte, kreeg er een elpee bij van diens band Ancient Shapes. Die muziek was nog wel een paar stappen verder verwijderd van de country van de voorgangers dan de vernuftig in elkaar geknutselde retropop van Mosey. Met het louter op vinyl verkrijgbare Silent Rave (You’ve Changed Records/V2) knalt Romano er nogmaals tien nummertjes powerpop uit. De plaat draait op 45 toeren en de beide plaatkanten zijn in 19 minuten voorbij. De tien punknummers van het debuut namen overigens nog geen meer…

Het nieuwe album van Marlon Rabenreither, oftewel Gold Star, heet Uppers & Downers en is gestoken in een vrij fantasieloos hoesje. Maar het gaat natuurlijk om de inhoud. Het vorige album, Big Blue, vonden we, met zijn aan Neil Young en Ryan Adam refererende songs, fantastisch (en nog steeds). Op Uppers & Downers zijn ook de Stones (Dani’s In Love) en de Beatles (Babyface) als inspiratiebronnen te horen. Het album wordt daardoor wat eclectischer. Maar ten opzichte van zijn voorganger blijken de liedjes ook wat minder puntig. Misschien komt meer…

Een dubbel-lp in een klaphoes, met op de voorkant een wat getroebleerde man in een gestrand treinstel. Aan de binnenkant dezelfde man in de herfstige, Amerikaanse natuur. Dit is geen vrolijke frans, nee, dat is Ryan Martin zeker niet: ex-verslaafde, ex-bajesklant en overlever van een zwaar auto-ongeluk. Allemaal materiaal voor een doorleefd americana-album, want dat is Gimme Some Light (High Moon Records/V2). Martin groeide op aan de Westkust, maar voelt zich meer thuis in Upstate New York, in de bossen, in de velden. Het meer…

Grappig dat ik bij Hyperspeed (eigen beheer) van deze Daniel Markham de naam van Collin Herring als referentie wilde laten vallen. Maar toen zag ik dat ik dat ook al in mijn vorige recensie van een album van Markham had gedaan. Wel, het betekent in elk geval dat zowel hij als ik consistent zijn. Op dat eerdere album, Disintegrator, haalde Markham nog wel een paar keer de drieminuten-grens in zijn nummers. Op dit nieuwe album niet. Sterker nog, van de 14 liedjes halen 6 de tweeminuten-grens niet eens. Het maakt Hyperspeed zeker niet minder meer…