Andrew Sheppard had het wel even gehad met Los Angeles. Dus vertrok hij voor een lange reis zonder vaste bestemming. Dat valt lang niet altijd mee. ‘It’s a hell of a world living wild and free’, zingt hij op Take A Walk With Me waarmee hij Steady My Aim (eigen beheer) opent. Op het daaropvolgende titelnummer beschrijft hij hoe het is om een rondreizende artiest te zijn. Alleen de nacht doorbrengen in een motelkamer. Geen cent te makken. De benzinetank bijna leeg. En 700 mijlen te gaan naar het volgende optreden. ‘But I’ll be damned if I don’t meer…
Oh oh oh, wat hebben we weer een parel uit de bak met nieuw verschenen albums opgevist. Het gaat om het ongetitelde debuut (Aurora) van 
Boy In A Well (Bloodshot Records/Bertus) van 
Vijf zangers. Vijf songschrijvers. Dat was het aardige van 
Golden Hour (MCA Nashville) van 
De nadruk op wat we recenseren ligt op deze site op de albums die we de moeite waard vinden. Er komt simpelweg teveel uit om ook aandacht te besteden aan al het middelmatige of ronduit ondermaatse. Toch is het goed om zo af en toe ook eens een tegengeluid te laten horen. Doordat americana zo’n populaire stroming is geworden, is er volop aandacht op allerlei platforms. Al die informatie heeft pas waarde als het kaf van het koren wordt gescheiden. Daarom volstaat het niet om te melden dat Unapologetically (Black River Entertainment/The Orchard) van 
Als ik hier Columbus, Ohio zeg, dan roepen jullie in koor: Two Cow Garage. Natuurlijk, maar er is meer onder de zon, ook in Columbus, Ohio. 
Moet je je gedachten altijd uitspreken of niet? Is het verstandiger om je soms maar stil te houden? Op The Light Of Day wordt die indruk gewekt, maar de manier waarop 
1984, de rootsrock krijgt weer een stevige poot aan de grond. R.E.M. vestigt zijn naam; John Fogerty beleeft een wederopstanding. Rank And File, Green On Red, The Blasters en ja, The Legendary Stardust Cowboy maken naam. Rootsrock en cowpunk zijn hot – evenals Jason & The Scorchers. Gewapend met een handvol songteksten, een gitaar, de bijbel en een fles whiskey verruilt Jason Ringenberg in 1979 zijn woonplaats in Illinois voor Nashville. De slungelige boerenkinkel met een romantische inslag en een diep verankerd gevoel voor de traditie van de country & western formeert er zijn eerste Scorchers. Als Ringenberg 
Al twintig jaar vuurt 
Doen alsof. Dat is niets voor 
Het lukt 
Woorden zijn hamers, betoogt 
Net als Ryan Bingham is 
Deze 
Met Jay Pinto (NerveSauce Music) van 
De singer-songwriter 
Hoe je 117 tourdagen in één jaar propt en toch in staat kan zijn een nieuw album te maken? Laat dat maar aan Courtney Marie Andrews over. En zo zit ze – na de avond ervoor in Engeland een award opgehaald te hebben voor haar vorige plaat – op een gure februari-avond in Amsterdam gewoon alweer te vertellen over haar nieuwste. Want stilzitten is haar ding toch niet. Er bleek tussen het eindeloos toeren door ruimte genoeg te zijn voor de broodnodige schrijversrust. Zo kan het zijn dat een jaar na het goed ontvangen Honest Life er May Your Kindness Remain ligt. Ja, opnieuw een titel die duidt op een deugd.
Twee van de fijnste Engelse americana-albums werden in het vorige decennium gemaakt door The Stands. Luister nog maar eens naar All Years Living uit 2004 en Horse Fabulous uit 2005. In november van laatstgenoemd jaar was het echter over voor de band. Zanger-liedjeschrijver 
Het refrein van een stofwolk. De duisternis valt vroeg in. Het licht wordt opgeslokt. Het brengt pijn. Dust Cloud Refrain (Continental Song City) is een stemmig plaatje van de uit Chicago afkomstige 
pagina geven we aan dat we deze site maken voor liefhebbers van alternatieve country en americana. Liefhebbers die op zijn tijd net als wij een moppie soul wel kunnen waarderen toch? Daarom welkom 
Vanaf 5 april begint een korte toernee van Session Americana door de lage landen. Het collectief uit Boston wordt omschreven als “a rock band in a tea cup, or possibly a folk band in a whiskey bottle” Als dat niet aantrekkelijk klinkt! Voor het optreden van de band in Duyker te Hoofddorp op donderdag 5 april mogen we 2 vrijkaarten weggeven. Om daarvoor in aanmerking te komen moet je ons het goede antwoord mailen (op 
Een deel van mijn jeugd bracht ik door in Madrid, wat -achteraf bezien- heel fijn was. Het enige echt vervelende vond ik toen de regelmatige bezoekjes aan het Prado museum. En die afkeer was met name gestoeld op de zaal met ‘Saturnus die zijn zoon verslindt’ van Goya, een schilderijtje waarop een waanzinnige de kop van een lichaam afbijt. Zo herinner ik me het in elk geval. Een afschuwelijk tafereel. 
Afgelopen zaterdag is in zijn woonplaats Dordrecht Michael de Jong in zijn slaap overleden. De Jong werd in 1945 in Parijs, geboren uit een Franse moeder en een Nederlandse vader. Hij verhuisde op jonge leeftijd naar de Verenigde Staten en groeide daar verder op. In 1984 keerde hij terug naar Europa. En in 1993 kwam hij, net als de in 2015 overleden andere Amerikaanse gigant David Rodriguez, in Dordrecht terecht.
Waaraan zou je een in India geboren musicus die tegenwoordig in Zwitserland woont moeten herkennen? Onmogelijk natuurlijk. Die Indiase afkomst valt nog wel op te maken uit sommige nummers. Zo wordt Forget About Yesterday mede gekleurd door tablas. Maar net als het experimentele Who’s Sorry Now klinkt het ook nogal Arabisch. 
Onder deze recensie staat een geweldig animatiefilmpje van het nummer 2017, te vinden op de cd Breaks It Down (Put Together Music/Continental Record Services) van 
Het tafereeltje op cover en uitklapbare binnenhoes lijkt me een knipoog naar The Basement Tapes van Bob Dylan. 
De Ierse roots van de Amerikaanse 
We volgen hier bij Altcountry.nl de verrichtingen van 
