De Canadese Shaela Miller groeide op met de countrymuziek waar haar ouders naar luisterden: Roy Orbison, Dolly Parton, Patsy Cline, Everly Brothers. Totdat ze zich daar tegen afzette en punk, indierock en industrial ontdekte. Die country was voorgoed verleden tijd. Dacht ze… Nou, mooi niet dus… Want Bad Ideas (eigen beheer) is zo country als een rendezvous in een shabby motel aan een verlaten highway. Liegen en bedriegen. En dan janken. Fijne losse tikken van de drummer. Een baritongitaar die de plinten veegt. Dat alles voor een Friend Tonight. Een stem die meer…

In welke afwijkende vorm Daniel Romano zijn liedjes ook giet; het zijn steevast wondertjes van vernuft. De doe-het-zelver slaagt er telkenmale in om de popgeschiedenis naar zijn hand te zetten door de elementen even flink door elkaar te schudden. Finally Free (New West Records/PIAS) vormt daarop geen uitzondering. Empty Husk zet de toon voor wat gaat volgen. Het is een compositie vol avontuur, waarbij de Canadees zo halverwege even flink loos gaat. All The Reaching Trims is vooral geweldig gezongen, alsof de jaren 60 nog gaande zijn. Door de psychedelische meer…

Twaalf jaar zitten er tussen Home For Misfits en Ride Out The Storm (eigen beheer) van Kaz Murphy. Dat betekent dat de oude recensies van zijn werk die we ooit op deze site hadden staan verloren zijn gegaan doordat tien jaar geleden de server van onze provider aangevallen werd en al onze content in een groot zwart internetgat verdween. Goed daarom dat we Murphy met zijn nieuwste album eindelijk weer een plekje kunnen geven. Dat verdient hij wel. Niet omdat hij ooit percussionist was in dienst van dichter Allen Ginsberg; niet omdat meer…

Er zijn Lots Of Ways To Be An Outlaw houden The Ponderosa Aces ons voor. Toch bewandelen ze zelf voornamelijk de bekende wegen op No Particular Way (Mad Ducks Music). De band uit Californië gaat op Gotta Keep Truckin’ in bekende Cash-galop voort. Honky tonk dus. En een beetje rockabilly. Dat Lots Of Ways To Be An Outlaw begint als iets van Merle Haggard. De les die The Ponderosa Aces mee willen geven aan alle wannabe outlaws: ‘you live it every day’. Je kunt een man doodschieten, maar je kunt ook rock-’n-roll spelen of de blues zingen. Het is meer…

Op het fantastische in 2015 uitgekomen album Over Yonder van Jack Hustinx and the Southern Aces had Malford Milligan een prominente bijrol. Op Life Will Humble You (Royal Family Records/Suburban) heeft de Texaan de hoofdrol. Hoewel, bij Malford Milligan & the Southern Aces is wel heel duidelijk sprake van synergie. Met andere woorden: de geweldige soulzanger Milligan komt helemaal tot zijn recht in de gloedvolle omgeving van zijn Nederlandse band. Dat is een niet te onderschatten wapenfeit van Jack Hustinx (productie, arrangementen, meer…

Dat menig americanaliefhebber een zwak heeft voor de blues mag algemeen verondersteld worden. Vandaar dat op deze site ook wel eens een bluesplaatje besproken wordt. Zo is in het verre verleden ook wel eens een album van de Noorse one-man blues machine Bjorn Berge hier tegen het licht gehouden. Als zijn nieuwste werk, Who Else (Blue Mood Records/PIAS) bovendien wordt aangeprezen als “everything from blues and rock to americana en even country”, dan raken we nieuwsgierig. Maar: het is niks. Ja, een betrekkelijk vervelende funky variant meer…

In 2015 was ik behoorlijk ondersteboven van Lower Alabama: The Loxley Sessions van Edward David Anderson. Dat was een album met dat losse dat het beste werk van Doug Sahm kenmerkt. Chasing Butterflies (Black Dirt Records) heeft dat minder. Er staan weer uitstekende nummers op, het klinkt allemaal net iets professioneler en dat had voor mij niet gehoeven. Harmony gaat gepaard met een lichtvoetig gitaarloopje, maar het herbergt ook wat disco. En verder past het heel goed naast het werk van Jason Isbell. Dat is ook het geval op The Ballad Of Lemuel Penn, over meer…

Hangen op de noten, dat is misschien wel een van de grootste bekoringen van rootsrock. Op On (Butler Records/Bertus) leunen de bandleden van Broken Sun op hun instrumenten als de mensen van de plantsoenendienst over schoffel, spade en hark. Lui? Geenszins! Het is gewoon heerlijk om de melodie even weg te laten zweven. Dat tegen de noten aanhangen – bijna vals, maar toch net niet – kan het onderscheid zijn tussen echt en namaak. Bijna een beetje vals is fijn, heel erg fijn. De Nederlandse band Broken Sun speelt geen valse noten, maar meer…

De naam Ciggaar zal de Nederlandse roots-liefhebber bekend voorkomen. Is het niet van DJ Ciggaar van Charley Cruz & Lost Souls,  dan is het wel van Darryl en Dusty Ciggaar van The Rhythm Chiefs en de Ian Siegal Band. De laatstbedoelde twee, Darryl (drums) en Dusty (gitaar), vormen samen met Ronald Tilgenkamp (bas) het Dry Riverbed Trio. Chained and Bound (Dox Records) is het debuut van dit bluesy drietal. De elf nummers, zijn op Keep On Playin’ (van Bruce Maxwell-Smith) na, van eigen hand. Hoewel de drie mannen allen ook zingen is met Yoshi’s Ride meer…

John R. Miller is een singer-songwriter uit West Virginia die als bassist veelvuldig op het podium stond met The Hackensaw Boys. Met The Trouble You Follow (Emperor) vestigt hij zijn eigen naam. Met het album plaatst hij zich naast iemand als Tyler Childers, die al eens een nummer van hem opnam. John R. Miller & the Engine Lights houden het akoestisch, maar spelen met zoveel overgave dat je dat eigenlijk nauwelijks door hebt. Miller gebruikt woorden en snaren als wapens. Als hij er niet uitkomt in de liefde bijvoorbeeld, zoals op meer…

Tegenover de donkere tonen van pomporgel, contrabas en gitaar die Björn van der Doelen begeleiden naar de biechtstoel creëert Geert Chatrou, meervoudig wereldkampioen kunstfluiten, met ijle noten het decor van een spaghettiwestern. Een interessant contrast, dat de dunne lijn tussen goed en kwaad fijntjes neerzet. Want daar gaat het altijd om bij de in het Brabants zingende oud-voetballer. Eerwaarde Vader Zegen Mij Want Ik Heb Gezondigd (Val Allemaal Maar Kapot Ik Doe Het Zelf Wel Records/Modestus Records) heet het meer…

Maniakale zang. Morbide teksten. Een marimba. Een piepende sax. Een ronkende gitaar. The Flesh Eaters zijn terug. Het eind jaren 70 opgericht collectief uit Los Angeles rond punkdichter Chris D. (Desjardins) presenteert I Used To Be Pretty (Yep Roc/V2) in de bezetting van A Minute To Pray, A Second To Die, een album uit 1981 dat als hoogtepunt wordt beschouwd. Dood zijn ze nog niet! Dus scharen Dave Alvin, Bill Bateman (beiden Blasters), John Doe, D.J. Bonebrake (beiden X) en Steve Berlin (Los Lobos) zich weer rond D., die mag grommen en meer…

We schrokken van het bericht dat Charley Crockett onlangs een open hart-operatie onderging (zie Instagram). En dan hebben we het over een echte hartoperatie vanwege een aangeboren hartdefect. Niet eentje om hem te helpen met een gebroken hart, iets waarover hij op Little G.L.’s Blue Bonanza (Son of Davy Records)) ook weer veel zingt. We wensen hem veel beterschap en een voorspoedig herstel! En ondertussen genieten we van de 15 covers die deze nieuwe plaat te bieden heeft. Even over de titel. Litte G.L is een bijnaam die Crockett kreeg van een mede-Texaanse meer…

Op County Seat zong Will Stewart enkele nummers met Janet Simpson. Daarbij maakten we de vergelijking met Gram en Emmylou. Op The Family (Cornelius Chapel/Bertus) varen de twee gezamenlijk als Timber een ietwat andere koers. Met voorzichtige streken worden hier mistige flarden muziek gecreëerd. Daardoor valt meer te denken aan Mazzy Star. Het hoesje in zwart-wit (met vooral veel grijs) kan niet verhullen dat er Colors tevoorschijn komen. Op dat nummer is de lucht iets helderder bij aanvang. Het open geluid en de zang van meer…

Wij hebben ook een delta, namelijk de Zeeuwsche delta en natuurlijk wordt daar ook blues gemaakt. Al ruim 30 jaar maakt de band Champagne Charlie uit Middelburg en omstreken bovenbeste blues en rootsmuziek. En, bij mijn weten, ook al heel lang in dezelfde bezetting: Sjef Hermans, Theo de Koning, Gait Klein- Kromhof, Geert de Heer, Peter Lenselink en Peter Bout. Ook op hun 14^de album, Sixpack (eigen beheer), zijn zij er weer bij. Het album biedt 5 covers van andere artiesten, 5 nummers uit het publieke domein en 2 eigen composities. En meer…

De 27-jarige Texaan Sam Morrow maakt deel uit van een beweging artiesten die de countrytraditie van Los Angeles in stand houdt. Op Concrete And Mud (Forty Below Records) doet hij dat met een symbiose van southern rock en countryrock. Zoals de Mississippi River slingert ‘from the northern prairie to the Delta dawn’, zo zakt Morrow af langs diverse genres om al meanderend uit te komen bij funky honky tonk. De slidegitaar van Quick Fix loopt langs Little Feat, Good Ole Days is de outlaw onderweg. Lange melodielijnen die uitkomen bij meer…

Bart de Win en Arianne Knegt namen ook Onward (Shine A Light Records) weer op in Texas. Tip Jar is daar inmiddels een gewaardeerd duo. Ze hadden in Austin namelijk behalve het eigen album opnemen nog meer te doen. Daarover later meer. Nu eerst over de nieuwe plaat die met de hoesfoto (zowel de voor- als achterkant) direct al opvalt. Immers, hier hebben we te maken met een vergelijkbaar ontwerp als Into The Purple Valley van Ry Cooder. Dat is alvast leuk. En die elpeehoes van Cooder is opgenomen in diverse hoezenboeken waaronder meer…

Volgens het tijdschrift Mojo heeft Jess Klein een stem die je naar de luidsprekers doet kruipen, maar Back To My Green (Blue Rose Records/Sonic Rendezvous) wakkert die behoefte niet echt aan. Dit is een competent album, maar al te opmerkelijk is het niet. Op Mammal heeft Klein nogal moeite met de hoge registers. Dat is op zich niet erg, soms geeft zulks eigenheid. Dat is hier nauwelijks het geval. De artieste heeft Austin, Texas, verlaten en is verhuisd naar een stadje in North Carolina. Sinds deze groene koerswijziging rockt ze wat minder meer…

Ruim 30 jaar geleden debuteerde John Kilzer met History In The Making op het befaamde Geffen Records. Geschiedenis werd er uiteindelijk niet echt geschreven. Kilzer maakte nog een paar albums maar belandde tenslotte in de goot die alcohol heet. Gelukkig kon hij zich via de kerk en een studie theologie aan zijn eigen haren uit de ellende trekken. Het heeft hem natuurlijk wel getekend. Maar, zo zingt hij op het titelnummers, “I have learned to love the scars”. Scars (Archer Records) is een voorbeeldig door aanstormend topproducer Matt Ross-Spang meer…

Jimmy Rankin vond dat hij lang genoeg in Nashville had verbleven. Het was tijd om weer naar huis te gaan. Moving East (True North Records) markeert die ommekeer. Verder oostwaarts dan Nova Scotia kan de Canadees niet gaan. En wat is hij blij dat hij gegaan is. Weg uit dat gekke land waar Trump het voor het zeggen heeft. ‘It feels so good to be home’, zingt hij op Been Away. Met Joel Plaskett (productie en diverse instrumenten) en musici van het Canadese schiereiland leverde hij een album af dat diep doordringt in folk, maar tegelijkertijd de sprankelende meer…

‘I’m not bitter, I’m just mad / I’m not broken, but you know I’m sad / What good’s a dream if it won’t come true / Well I ain’t done yet, but I’m damn sure blue.’ Boos. Verdrietig. Blijven dromen. Nog lang niet verslagen. Damn Sure Blue (Large River Music) is americana met soul van Kate Campbell. Soul in de meest letterlijke betekenis. Met gevoel gezongen. Niets geacteerd. Nergens te zwaar aangezet. Naturel. Met een topteam om haar heen nam de singer-songwriter die al zo’n twintig jaar de achterafwegen tussen Nashville, Memphis en Muscle Shoals meer…

Er kan veel gebeuren in 10 jaar. In januari 2009 werd Obama voor de eerste maal ingezworen als president van de VS. Zo lang is dat al geleden. In 2009 bracht Minor Majority ook haar laatste album (Either Way I Think You Know) uit. Maar… ze zijn terug! De Noorse 5-mansband bracht namelijk deze maand Napkin Poetry (eigen beheer) uit. Op het album staan 12 folkrocknummers die vaak maar niet uitsluitend zijn geschreven door zanger en gitarist Pål Angelskår. Minor Majority blonk in het verleden uit door sublieme melodieën en dat is op dit nieuwe album meer…

Nee, nee, nee, Ad. Nu niet liegen. Jij was Neil Young. Punt. Dus nu geen onzin verkopen met je nieuwe album. I Was Hank Williams (Blue Rose Records) vertel je ons nu. Maar beste Ad Vanderveen, daar trappen wij dus niet in. Hoezeer je ook je best doet om het akoestisch te houden, de geest van de Hillbilly Shakespeare kunnen we niet echt ontwaren. Die andere geest dus wel. Zoals altijd. En jawel, zo hebben we het ook graag. Op Catch A Falling Leaf laat je Frans Cornelissen wat herfstige tonen blazen op zijn trombone en daarmee lijk je een heel andere weg meer…