Hebben we het leven in de hand of overkomt het ons? Iedereen kent het antwoord. Zelfs als we een vaste koers volgens en het doel bereiken kan het uiteindelijk toch anders uitpakken dan we verwacht hadden. Dat is ook het centrale thema op Pieces (Clubhouse Records), het derde album van de Engelsman Luke Tuchscherer. In 10 nummers schetst hij in klare bewoordingen vanuit diverse invalshoeken hoe niemand echt voorbereid is op het leven. We zijn hier bij Altcountry.nl best een fan van Tuchscherer en ook dit album stelt weer niet teleur. De nu meer…
Heftige buien trokken zaterdag over het Amsterdamse bos als om duidelijk te maken dat het nu echt voorbij was met die zonnige zomer van 2018. Maar dat zomereinde tekende ook een geboorte van een nieuwe mooie traditie: het festival Once In A Blue Moon kende zijn eerste editie.
Via Facebook kregen we een direct mail van een lezer die bij een optreden van 
In 2017 werd 
Aanstaande zaterdag (25 aug) wordt voor de eerste maal het Once In a Blue Moon festival georganiseerd in het Amsterdamse Bos. Met onder meer optredens van David Crosby, The Drive-by Truckers, The Mavericks, Courtney Marie Andrews, Hiss Golden Messenger en I’m With Her. De eerder aangekondige Marlon Williams heeft afgezegd. In zijn plaats komt de Amerikaanse folkrocker Carl Anderson. Het blokkenschema van het festival vind je 
Fijne combinatie, deze samenwerking tussen 
Een rustig orgelmuziekje gaat over in klassieke pianomuziek, het licht dimt, het publiek keuvelt rustig verder. Openingsact Jason Crosby zit wat verscholen achter zijn toetsenbord op het podium van Paradiso Noord. Er heerst een serene sfeer deze maandagavond in de Tolhuistuin zaal waar het balkon gesloten is. Als Crosby zich met zijn viool naar de voorkant van het podium begeeft en Christian Hutson zich met 
Life Is Good On The Open Road (Banjodad/Thirty Tigers/Bertus) voor 
Andy Stepanian en Mason Brent kennen elkaar al een tijdje van Wrinkle Neck Mules en zijn met 
In de americana-versie van De Slimste Mens:
In de zomer van de groten was het vanavond tijd voor de nestor, John Prine.
De naam waarmee 
Begin dit jaar verscheen al verscheen What’s It’s Like To Fly Alone, het in eigen beheer uitgebrachte derde album van de Texaanse countryzangeres 
Tegenover lichtjes brobbelende synthesizerklanken zet 
Eenzaamheid hoort bij een honky tonk als paarden bij een drinkbak. Country voor in de kroeg gaat meestal over de traan die in het bier valt. Maar het kan ook met een opgewekte melodie, zo blijkt op Sun That I Could Count On. The Heart, Regardless (eigen beheer) van 
Na het titelnummer Lucky (Continental Record Services) is 
Tami Neilson
Woody Guthrie woonde een halve eeuw geleden in een appartementencomplex bij Coney Island dat eigendom was van Fred Trump, de vader van Donald. Hij schreef er een liedje over: Old Man Trump. Hadden meer Amerikanen daar notie van genomen, dan was Trump nooit gekozen. Want zijn vader was al net zo’n minne figuur. Een racist volgens Woody, die rijk werd door de armen uit te buiten. Op Bitch Heaven gaat het over dat liedje van Woody. Het is slechts een van de zaken waarover 
Nico Rivers & The Black Grass
“Ik kan niet verstaan wat je zegt. Ik zie je mond bewegen maar de jukebox staat te hard. Ik stel me dan maar voor dat je een keer wat aardigs zegt in plaats van: alles aan ons is verkeerd. En als ik dan niet het soort goede man voor je ben, laat me dan van je houden tot de juiste man langs komt.” Zo begint Till The Right One Comes Along, het derde nummer op Baby You Win (eigen beheer) van 
Het valt niet mee, om een recensie te schrijven over het nieuwe album van de Californische band 
Jessica’s Brother
Dingen veranderen. Ook voor de troubadour die leeft langs de snelweg. Als hij sterk genoeg is om zijn gewoonten op te geven, neemt hij niet langer de verkeerde afslag. BJ Barham pakte de reikende hand van zijn vrouw en schreef Things Change (New West Records/PIAS), het titelnummer van het nieuwste album van 
‘Birmingham Birmingham / The greatest city in Alabam’ / You can travel ‘cross this entire land / But there’s no place like Birmingham.’ Dat zong Randy Newman in 1974 op zijn elpee Good Old Boys. Birmingham lijkt zo’n onschuldig liedje na het bijtende Rednecks, maar een grote, zwarte hond in de achtertuin boezemt toch angst in. ‘Get ‘em Dan.’ Naar dat Birmingham wilde 
Met zijn band Cultivators haakte 
In deze zomer van de Groten was het in Paradiso deze week de beurt aan respectievelijk John Hiatt en Steve Earle. Hiatt vierde donderdag het dertigjarig jubileum van zijn album Slow Turning. Earle deed twee jaar terug een tour ter gelegenheid van het dertigjarig jubileum van zijn debuutalbum Guitar Town. Maar vorig jaar verscheen alweer een nieuw album van hem, So You Wannabe an Outlaw en dat staat vanavond centraal. Het album, opgenomen in zijn thuisstaat Texas, is een ode aan outlaws als Willie Nelson en Waylon Jennings die in de jaren zeventig de ingedutte countryscene opschudden door het een stevige rockinjectie te geven. Een ode aan de artiesten en hun muziek, maar niet aan het outlawleven zelf. Want dat is zwaar, er is geen weg terug naar huis en als je doodgaat zal dat 
Wat maakt soul tot soul? Die vraag dringt zich op bij beluistering van People Are My Drug (Psychic Hotline/Thirty Tigers/Bertus) van 
Op haar zesde had 
